به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، یک ساختمان فرهنگی و آموزشی در مسیر ارتباطی میان خانه اپرای شهر مسی و یک پارک قرار گرفته و در میان ساختمانهای مسکونی بلند اطراف خود، بهعنوان یک عنصر متفاوت در منظر شهری ظاهر میشود. حجم بنا در نگاه نخست همچون یک مکعب فشرده و ساده به نظر میرسد، اما سازماندهی داخلی آن مجموعهای پیچیده از فضاهای آموزشی، تمرینی، تجمعی و ارتباطی را در خود جای داده است.
یکی از مهمترین ویژگیهای طراحی این پروژه، شکل برخورد ساختمان با طبیعت موجود در سایت است. وجود یک درخت قدیمی و پرشاخوبرگ باعث شده فرم ساختمان به جای حذف یا جابهجایی آن، در اطراف درخت تغییر کند. بخشی از نما به سمت داخل خم شده و فضای کافی برای حفظ درخت ایجاد کرده است، بهگونهای که درخت نه یک عنصر مزاحم، بلکه به عاملی برای شکلگیری فرم معماری تبدیل شده است.
این رویکرد از منظر برنامهریزی شهری اهمیت دارد، زیرا نشان میدهد توسعه یک ساختمان عمومی تنها به معنای حذف عناصر طبیعی موجود در زمین نیست. در این پروژه، ساختمان خود را با شرایط سایت تطبیق داده است؛ رویکردی که میتواند به حفظ پوشش گیاهی و تداوم عناصر طبیعی در بافتهای در حال توسعه شهری کمک کند.
در مقابل ساختمان، فضای باز گستردهای پیرامون درخت شکل گرفته که بهعنوان پیشفضای بنا عمل میکند. این فضا امکان مکث و تجمع را برای مراجعهکنندگان فراهم میکند و مرز میان ساختمان عمومی و خیابان را نرمتر میکند، بنابراین ورودی پروژه فقط یک نقطه عبور نیست، بلکه بخشی از فضای عمومی پیرامون ساختمان محسوب میشود.
این مسئله در مقیاس محله نیز اهمیت دارد. پروژه در چارچوب طرح توسعه منطقه مسی-اوپرا قرار گرفته؛ طرحی که با هدف شکلدادن به یک قطب شهری متشکل از فضاهای عمومی، خدمات، فعالیتهای تجاری و سکونت اجرا شده است. مرکز فرهنگی جدید نیز بهعنوان یکی از عناصر این مجموعه، در شکلگیری یک فضای شهری فعالتر نقش دارد.
یکی دیگر از ویژگیهای قابل توجه پروژه، تفاوت میان نمای بیرونی و سازماندهی داخلی آن است. نمای اصلی تقریباً بسته و یکپارچه طراحی شده است، اما در قسمت ورودی باز میشود و فضای داخلی را به فضای شهری معرفی میکند. این تغییر از سطح نسبتاً بسته نما به ورودی باز، نوعی فضای واسط میان خیابان و ساختمان ایجاد کرده است.
در ساعات شب، این رابطه با شهر پررنگتر میشود. نور داخلی ساختمان از طریق ورودی و بخشهای شفاف آن دیده میشود و حجم آجریرنگ بنا مانند یک چراغ شهری ظاهر میشود. به این ترتیب، ساختمان در طول شب نیز به یک نقطه قابل شناسایی در محله تبدیل میشود و نقش آن از یک مقصد عملکردی فراتر میرود.
درون ساختمان نیز سازماندهی فضایی بهگونهای انجام شده است که ارتباط میان فعالیتها بیشتر شود. یک فضای خالی عمودی در بخش مرکزی، طبقات مختلف را به یکدیگر متصل میکند و مجموعهای از بازشوها، گالریها و پنجرههای داخلی امکان مشاهده فعالیتهای بخشهای مختلف را فراهم میسازد. نور طبیعی نیز از طریق بازشوهای عمودی و نورگیر سقفی تا بخشهای مرکزی ساختمان نفوذ میکند.
این ویژگی از منظر طراحی فضاهای عمومی قابل توجه است، زیرا فعالیتهای داخل ساختمان کاملاً از دید کاربران جدا نشدهاند. در برخی نقاط، مراجعهکنندگان میتوانند فعالیتهای آموزشی و تمرینی در بخشهای دیگر را مشاهده کنند و همین ارتباط بصری، ساختمان را از مجموعهای از اتاقهای مستقل به محیطی پیوستهتر تبدیل میکند.
طراحی هندسی داخلی نیز در خدمت عملکرد ساختمان قرار گرفته است. در بخشهایی که برای فعالیتهای موسیقایی استفاده میشوند، دیوارها بهصورت کاملاً موازی طراحی نشدهاند تا از بازتاب نامطلوب صدا جلوگیری شود. در نتیجه، هندسه متفاوت فضا تنها یک انتخاب زیباییشناختی نیست و مستقیم به کیفیت استفاده از ساختمان مرتبط است.
فضای مرکزی و راهپله نیز فراتر از یک مسیر ساده برای جابهجایی میان طبقات طراحی شده است. این بخش با نور طبیعی، بازشوهای مرتفع و ارتباط بصری میان طبقات، به یکی از فضاهای اصلی ساختمان تبدیل شده است و حرکت کاربران در آن بخشی از تجربه معماری بناست.
اهمیت این پروژه بیش از آنکه به فرم غیرمعمول یا ظاهر متفاوت آن محدود باشد، در شیوه برخورد با زمینه شهری نمایان میشود. ساختمان در امتداد یک محور مهم میان فضای فرهنگی و فضای سبز قرار گرفته، درختان موجود را حفظ کرده، فضای باز مقابل خود را به محل مکث و تجمع تبدیل کرده و با نورپردازی طبیعی ساختمان، هویت بصری جدیدی برای این بخش از شهر ایجاد کرده است.
این پروژه نشان میدهد که یک ساختمان عمومی میتواند همزمان چند نقش شهری داشته باشد: مقصدی برای فعالیتهای فرهنگی و آموزشی، بخشی از شبکه فضاهای عمومی، محافظی برای عناصر طبیعی موجود و نشانهای برای شناسایی یک محدوده شهری. ترکیب این ویژگیها موجب شده است ساختمان به جای آنکه فقط در بافت مسیر قرار گیرد، در شکلگیری تصویر و تجربه شهر نیز مشارکت کند.
نظر شما