به گزارش خبرگزاری ایمنا، در هتل و کافه هارد راک پاتایا صحنهای ساخته شده بود که بیشتر به یک نمایش تبلیغاتی شبیه بود، شهردار شهر، مقامهای پلیس و زنانی با لباس سنتی تایلندی، ملوانانی را استقبال میکردند که نزدیک به ۹ ماه در دریا حبس شده بودند، اما پشت این تصویر رنگارنگ، واقعیتی دیگر بود، به خدمه از پیش گفته شده بود درباره وضعیت واقعی داخل ناو با خبرنگاران سخن نگویند، سکوتی تحمیلی که خودش گویای بحرانی است که فرماندهان ترجیح میدهند از چشمها پنهان بماند. با این حال ملوانان از اشتیاق خود برای قدمگذاشتن روی زمین سفت، خوابیدن و بازگشت به خانه گفتند. یکی از آنها به نام «بریس» که نخواست نام خانوادگیاش منتشر شود، تنها توانست بگوید: «الان انگار در یک خواب تبآلود هستیم»؛ جملهای که بیش از هر چیز عمق فرسودگی این نیروها را نشان میدهد.
پورامت نگامپیچت، شهردار پاتایا، اعلام کرد خدمه پس از غروب آفتاب اجازه ورود به منطقه «سوی ۶» -منطقهای شناختهشده برای بارها و مراکز تفریحات شبانه- را نخواهند داشت. آنها همچنین از انجام ورزشهای آبی و مراجعه به داروخانهها منع شدهاند؛ محدودیتهایی که شبیه اقدامی برای کنترل تصویر و پیشگیری از رسوایی احتمالی برای نیروی دریایی آمریکاست. با این حال، در همان حین، در خیابان «واکینگ استریت» تابلوی نئون غولآسایی نصب شده بود که با افتخار از ورود ناو لینکلن و خدمهاش استقبال میکرد، تناقضی آشکار میان نگرانی ظاهری برای رفتار خدمه و بازاریابی علنی از حضور نظامی آمریکا در شهری با پیشینهای شناختهشده در گردشگری جنسی.
کریستوفر رابینسون، وابسته نیروی دریایی سفارت آمریکا، در توجیهی گفت که پاتایا برای استراحت خدمه انتخاب شده، زیرا «مردم تایلند سابقه خوبی در میزبانی از ملوانان آمریکایی دارند!»، عبارتی که با توجه به پیشینه تاریخی این شهر، بیش از آنکه افتخارآمیز باشد، یادآور دههها سوءاستفاده است.
اعزام دختر جوان بلافاصله پس از دوره آموزش مقدماتی!
برای برخی خانوادهها، ورود ناو به پاتایا پایان ماهها دلتنگی و اضطراب بود؛ دلتنگیای که خودش محصول تصمیماتی است که کنترلش از دست خانوادهها خارج بود. شکیرا فرفکس که از ایالت نیوجرسی آمریکا برای دیدار دخترش «جادا فرفکس» به تایلند سفر کرده بود، به دلیل خروج تدریجی و بینظم خدمه از ناو مجبور شد یک روز بیشتر منتظر بماند. به گفته فرفکس، جادا دوره آموزش مقدماتی خود را در اکتبر سال گذشته به پایان رسانده و تنها یک ماه بعد، بدون فرصت چندانی برای آمادهشدن روانی، اعزام شده بود؛ دو ماه پیش از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران. او ماه ژوئن، ۲۵سالگی خود را نه در کنار خانواده، بلکه داخل ناو جشن گرفته بود. فرفکس گفت پس از آغاز جنگ، ارتباط آنها بهطور ناگهانی و بدون توضیح قطع شد، هرچند بعدها توانستند بهصورت مقطعی در تماس باشند و او برای دخترش بستههای حمایتی میفرستاد.
فرماندهای که از پاسخگویی طفره رفت
دن کیلر، فرمانده ناو آبراهام لینکلن، در گفتوگو با خبرنگاران به این اعتراف بسنده کرد که ناو پس از این ماموریت طولانی «شبیه یک خودروی کثیف در پارکینگ» شده است. وقتی از او درباره گزارشهای اقدام به خودکشی در داخل ناو پرسیده شد، پاسخی نداد و پرونده را به «تحقیقات در جریان» حواله داد؛ الگویی آشنا از یک چهره آمریکایی در برابر توضیح واقعیت؛ او در واکنش به اظهارات دونالد ترامپ مبنی بر اینکه ماموریت ۲۷۰روزه ناو «اصلا به اندازه کافی طولانی نبوده»، تنها گفت: «رئیسجمهور از طرف خودش صحبت میکند»!
بحرانی که پنتاگون ترجیح داد پنهانش کند
آنچه پشت این تصاویر نمایشی رخ داده، بهمراتب فاجعهبارتر است. حدود ۲۰۰ نفر از اعضای خانوادههای ملوانان و تفنگداران ناو در نشستی با مقامهای نیروی دریایی آمریکا، بهصراحت از افسردگی و فشار روانی شدید نیروها هشدار دادند — هشداری که به نظر میرسد تا مدتها نادیده گرفته شده بود.
رسانه تخصصی «اماس ناو» در گزارشی جداگانه، به نقل از همسر یکی از نظامیان مستقر در ناو، فاش کرد که او پس از اقدام همسرش به خودکشی -با انداختن خود به دریا- تا چهار روز از سوی نیروی دریایی آمریکا در جریان ماجرا قرار نگرفته بود؛ به گفته این زن که خواسته نامش فاش نشود، همسرش پس از این اقدام حدود یک ساعت در آب بوده و سرانجام نجات داده شده و اکنون تحت مداوا است. او گفت خبر این حادثه را نه از کانال رسمی نیروی دریایی، بلکه از طریق پیام یکی از دوستان همسرش روی کشتی دریافت کرده بود؛ دوستی که ابتدا گفت فردی از گردان آنها به دریا افتاده و سپس تایید کرد آن فرد همسر او بوده است.
به گفته این زن، برخورد پنتاگون با این ماجرا «بسیار ضعیف» بود: «نه به من اطلاع دادند و نه میخواستند من چیزی بفهمم؛ آنها فقط تلاش میکردند موضوع را مخفی نگه دارند.» سرانجام یک روز پس از نشستی جنجالی میان خانوادههای نظامیان و مقامهای نیروی دریایی در پایگاه هوایی دریایی «نورث آیلند» در ساندیهگو (۶ اوت) بود که این زن سرانجام پیامی رسمی دریافت کرد.
به گفته همسر این ملوان، شوهرش که ۱۹ سال دارد و در نخستین ماموریت خود بهعنوان مکانیک هواگرد خدمت میکرد، پیش از این حادثه بارها از دلتنگی برای خانه و خستگی مفرط شکایت کرده بود. در آخرین پیامهای متنی خود پیش از حادثه، او نوشته بود: «فکر میکنم کشتی بالأخره دارد مرا از پا میاندازد و واقعاً فکر نمیکنم دیگر بتوانم ادای آرامبودن را دربیاورم... خیلی تلاش میکنم احساس ناامیدی نکنم، اما به خاطر وضعیت اینترنت، بلاتکلیفی از زمان بازگشت و بیخبری از خانه، واقعاً فشار زیادی روی من است.»
همسر این ملوان گفت شوهرش مشکل خود را با سلسلهمراتب فرماندهی و تیم پزشکی کشتی در میان گذاشته بود، اما این موضوع مدام به تعویق افتاده بود او همچنین گفت انقضای لنزهای طبی همسرش که روی عرشه پرواز و بالگردها کار میکرد، باعث بروز اشتباهاتی در کار او شده بود؛ اما بهجای رسیدگی به علت ریشهای این مشکل، او بارها سرزنش شد، چیزی که به گفته او فشار روانی بیشتری بر او وارد کرد. خانوادههای دیگری نیز در گفتوگو با اماسناو از وضعیت سلامت روانی عزیزان خود روی ناو لینکلن ابراز نگرانی کردهاند.
حمله موفق و دقیق ایران و ماموریتی که سیاست آن را طولانیتر از حد تحمل کرد
به نوشته نیویورکتایمز، ایران اندکی پس از آغاز جنگ ۴۰روزه، حمله گستردهای به ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در بحرین انجام داد که «بخش بزرگی از این پایگاه را نابود کرد» و «یکی از مهمترین مراکز تدارکاتی که نیروی دریایی آمریکا دههها به آن متکی بود» را از بین برد. این حمله پنتاگون را ناچار کرد برای تدارکات به پایگاهی تحت فرماندهی انگلیس در جزیره دیهگو گارسیا -در فاصله ۲۲۰۰ مایلی از محل استقرار ناو لینکلن- پناه ببرد؛ تصمیمی که ماموریت را کش داد و بار روانی مضاعفی بر دوش خدمهای گذاشت.
آسیبهای فنی؛ نتیجه ماهیها بدون توقف در حوضچه خشک
ویدئویی از پهلوگیری ناو لینکلن در تایلند، وضعیت آن پس از نزدیک به ۲۹۰ روز ماموریت را نشان میدهد: خوردگی رنگ، زنگزدگی بدنه و تشکیل جلبک و کشتیچسب در ورودی و خروجی بالاستها، از جمله آسیبهایی است که پس از دوره طولانی دریانوردی رخ میدهد.
کارل شوستر، ناخدای سابق نیروی دریایی آمریکا، گفته زنگزدگی در امتداد خط آب پس از ۶۰ روز دریانوردی مداوم پدیدهای اجتنابناپذیر است و اجرای پروتکلهای رنگآمیزی تخصصی حین عملیاتهای رزمی فشرده درعمل ناممکن است. به گفته کارشناسان، رفع این میزان اکسیداسیون به حداقل ۳۰ روز استقرار در حوضچه خشک نیاز دارد، در حالی که توقف هفتروزه ناو در بندر تایلند حتی برای ترمیم ظاهری هم کافی نیست و تیمهای فنی تنها به ترمیم بخشهای تحتفشار دماغه اکتفا خواهند کرد.
به گفته جان فلن، وزیر پیشین نیروی دریایی آمریکا، دونالد ترامپ بارها حتی در تماسهای نیمهشب، بهجای پرسیدن از وضعیت روانی خدمه، تنها با ابراز نارضایتی از وضعیت ظاهری ناوها خواستار تسریع فرآیندهای تعمیر و رفع زنگزدگی از ناوگان اعزامی شده بود.
میراثی که آمریکا در پاتایا برجای گذاشت
پاتایا زمانی یک روستای آرام ماهیگیری بود، اما در جریان جنگ ویتنام و با ورود نیروهای آمریکایی مستقر در پایگاههای نظامی تایلند، به یکی از مشهورترین مناطق تفریحات جنسی و شبانه در جهان تبدیل شد. «پیپاتپونگ فاکفاره»، استادیار متخصص گردشگری در دانشگاه بانکوک، میگوید در اوج این دوره، هر سال دهها هزار نیروی نظامی آمریکایی به این شهر میآمدند: «از نظر من، این موضوع واقعا یکی از عوامل اصلی شکلگیری پاتایا بود. ارتش آمریکا طی حدود ۱۵ سال، یک روستای آرام ماهیگیری را به مقصدی جهانی و مرکزی برای تفریحات شبانه و جنسی و سرگرمیهای بینالمللی تبدیل کرد.»
اگرچه نیروهای آمریکایی تا اواسط دهه ۱۹۷۰ از تایلند خارج شدند، زیرساختهای صنعت جنسی که آنها بنا نهاده بودند همچنان گسترش یافت. هتل هارد راک -همانجا که چند روز پیش با تشریفات از ملوانان استقبال شد- در نزدیکی کوچه «سوی ۶» قرار دارد؛ منطقهای که میراث مستقیم همان دوران است و یکی از بخشهای اصلی صنعت گردشگری جنسی پاتایا به شمار میرود.
یورونیوز در گزارشی نوشته پیش از ورود ناو لینکلن، شبکههای اجتماعی مملو از شوخیهایی درباره بازدید ملوانان شهوتران شد. در همین حال، گزارشهایی نیز منتشر شده که از برخورد مقامهای تایلند با شبکههای روسپیگری در پاتایا همزمان با ورود ملوانان و تفنگداران آمریکایی حکایت دارد. به نوشته این رسانه، زمانی که صدها یا هزاران ملوان فرصت پیدا میکنند از مرخصی ساحلی خود استفاده کنند، نیروی دریایی آمریکا مجبور میشود اعضای «گشت ساحلی» خود را نیز به کار بگیرد تا در کنار پلیس تایلند برای جلوگیری از بروز مشکلات احتمالی فعالیت کنند. یورونیوز در مطلبی دیگر درباره حواشی حضور سربازان آمریکایی در این شهر نوشته بود که دو ملوان ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» پس از درگیری در حالت مستی در شهر پاتایا به کشتی بازگردانده شدند.
نظر شما