به گزارش خبرگزاری ایمنا، زندگی مشترک از کنار هم قرار گرفتن دو انسان با دنیای ذهنی و تجربههای متفاوت شکل میگیرد؛ دو نفری که ممکن است درباره سبک زندگی، روابط خانوادگی، مسائل مالی، تربیت فرزند یا حتی شیوه ابراز احساسات، نگاه یکسانی نداشته باشند، بنابراین انتظار برای رسیدن به توافق کامل در همه موضوعات، نهتنها واقعبینانه نیست، بلکه میتواند فشار زیادی بر رابطه وارد کند.
در یک رابطه سالم، تفاوتها قرار نیست به میدان رقابت برای اثبات حقانیت یکی از طرفین تبدیل شوند. زوجین باید بتوانند در عین حفظ خواستهها و هویت فردی خود، برای رسیدن به نقطهای مشترک مذاکره کنند و گاهی از بخشی از خواستههای خود بگذرند؛ مهارتی که نیازمند شناخت متقابل، گفتوگو و پذیرش تفاوتهاست.
با این حال، مرز میان انعطافپذیری و نادیده گرفتن خود بسیار مهم است و سکوت همیشگی برای جلوگیری از دعوا، کنار گذاشتن مداوم خواستههای شخصی یا پذیرفتن تصمیمهای طرف مقابل از سر ترس، نشانه فداکاری و گذشت نیست و ممکن است در بلندمدت احساس نارضایتی و دلخوری را افزایش دهد.
از سوی دیگر، شیوه بیان اختلاف نیز به اندازه خود اختلاف اهمیت دارد و وقتی گفتوگوی مستقیم جای خود را به کنایه، طعنه و سرزنش میدهد، مسئله اصلی به تدریج تحت تأثیر شیوه نادرست ارتباط قرار میگیرد و رابطه به جای حل مسئله، وارد چرخهای از دلخوری و واکنش متقابل میشود.
وقتی تفاوتها به میدان کشمکش تبدیل میشوند
عاطفه السادات هاتف الحسینی، روانشناس و مشاور خانواده در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با بیان اینکه هنگامی که دو نفر با یکدیگر ازدواج میکنند، در واقع دو انسان متفاوت با ارزشها، باورها، سبکهای تربیتی، تجربیات و شیوههای زندگی متفاوت در کنار یکدیگر قرار میگیرند، اظهار کرد: با توجه به این موضوع، وجود اختلاف نظر در زندگی مشترک طبیعی است و حتی میتوان گفت تا زمانی که اختلاف نظر وجود دارد، زندگی پویاست.
وی با بیان اینکه قرار نیست یک زندگی سالم، زندگی باشد که در آن هیچ اختلافی وجود نداشته باشد، افزود: مسئله اصلی این است که زوجین هنگام بروز اختلاف نظر چگونه با آن برخورد کنند و چگونه بتوانند بدون آسیب زدن به یکدیگر، به راهحل مشترک برسند و در همین نقطه است که مفهوم انعطافپذیری اهمیت پیدا میکند.
روانشناس و مشاور خانواده تصریح کرد: گاهی زوجین انعطافپذیری در زندگی مشترک را با این اشتباه میگیرند که فرد همیشه باید کوتاه بیاید؛ یعنی برای اینکه دعوا نشود، صدای طرف مقابل بالا نرود یا تنش ایجاد نشود، مرتب سکوت کند و حتی ممکن است فرد تصور کند که با این رفتار، همسر بسیار فداکار و خوبی است، در حالی که انعطافپذیری به معنای تسلیم شدن نیست.
هاتف الحسینی با بیان اینکه انعطافپذیری یعنی من توانایی داشته باشم در صورت لزوم، روش و شیوه خودم را تغییر بدهم، بدون اینکه به خودم، ارزشها، هویت و مرزهای سالمی که دارم آسیب بزنم، ادامه داد: انعطافپذیری یعنی بتوانیم در کنار یکدیگر قرار بگیریم و در بعضی مسائل کوتاه بیاییم، اما به شرط اینکه اولویتها و خط قرمزهای اساسی ما رعایت شوند.
طعنههایی که جای گفتوگو را میگیرند
وی گفت: بهترین حالت این است که زوجین با گفتوگو، تفکر و حل مسئله به راهکارهایی برسند که در آن نه خودشان آسیب ببینند و نه طرف مقابل و انعطافپذیری زمانی ارزشمند است که نتیجه آن حفظ رابطه، آرامش بیشتر و احساس رضایت دو طرف باشد، نه اینکه یک نفر از خواستههای خود بگذرد و دیگری همیشه خواستههای خودش را تحمیل کند.
روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه یکی از رفتارهایی که نشان میدهد انعطاف و گفتوگوی سالم در رابطه وجود ندارد، استفاده از طعنه و کنایه است، اضافه کرد: کنایه زدن در زندگی مشترک رفتار سالمی نیست، زیرا فرد به جای اینکه خواسته یا ناراحتی خود را به شکل مستقیم بیان کند، با کلمات غیرمستقیم طرف مقابل را سرزنش، تحقیر یا مسخره میکند.
هاتف الحسینی افزود: ریشه این رفتار به طور معمول در ناتوانی زوجین برای گفتوگوی مستقیم و سازنده است و باید از خودمان بپرسیم چه اتفاقی افتاده که به جای گفتوگوی روشن و صریح، مجبور شدهام با کنایه و طعنه حرف بزنم؟ و به همین دلیل لازم است زوجین به نحوه صحبت کردن خود توجه کنند.
انعطافپذیری زمانی میتواند به یک نقطه قوت در زندگی مشترک تبدیل شود که هر دو نفر امکان بیان خواستهها، نگرانیها و مرزهای خود را داشته باشند. رابطه سالم بر پایه حذف یکی از طرفین شکل نمیگیرد، بلکه نتیجه تلاش مشترک برای یافتن راهی است که بیشترین رضایت و کمترین آسیب را برای هر دو نفر به همراه داشته باشد.
پذیرش تفاوتها نیز به معنای بیاهمیت دانستن خواستههای شخصی نیست. زوجین میتوانند در موضوعات مختلف دیدگاههای متفاوتی داشته باشند و در عین حال یاد بگیرند درباره این تفاوتها مذاکره کنند، اولویتها را بشناسند و در مسائلی که اهمیت کمتری دارند، انعطاف بیشتری نشان دهند.
در چنین رابطهای، گفتوگوی روشن جای حدس زدن، سرزنش و کنایه را میگیرد و بیان مستقیم ناراحتی و خواسته، اگر با احترام و بدون حمله به شخصیت طرف مقابل همراه باشد، فرصت بیشتری برای شناخت مسئله و پیدا کردن راهحل ایجاد میکند و مانع انباشته شدن دلخوریهای کوچک میشود.
کیفیت زندگی مشترک تنها با میزان علاقه یا تعداد اختلافها سنجیده نمیشود، بلکه توانایی زوجین برای شنیدن یکدیگر، حفظ مرزهای سالم، پذیرش تفاوتها و حل مسالمتآمیز تعارضهاست که میتواند رابطه را در برابر بسیاری از چالشهای روزمره مقاومتر کند.
نظر شما