به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، سیلهای اخیر در شهرهای هند از جمله گوآهاتی در شمالشرق و بنگلور در جنوب، به نمادی از آسیبپذیری شهرهای هند در برابر تغییرات اقلیمی تبدیل شده است. این رویدادها نهتنها خسارتهای اقتصادی بهبار آورد، بلکه نابرابریهای اجتماعی را نیز آشکار کرد، بهگونهای که جوامع کمبرخوردار بیشترین آسیب را متحمل شدند.
این سیلها نشان میدهند که توسعه شهری سریع و بدون برنامهریزی تابآور، شهرها را در برابر بارشهای شدید و رویدادهای اقلیمی آسیبپذیر میکند. بتنریزی بیضابطه، تخریب تالابها و زهکشی نامناسب، از عوامل تشدیدکننده این بحرانها هستند.
بارشهای سنگین مونسون در بنگلور که در بعضی روزها به بیش از ۱۰۰ میلیمتر در چند ساعت میرسد، از ظرفیت شبکه زهکشی شهری که بر پایه الگوی قدیمی جریانهای طبیعی طراحی شده است، فراتر میرود. این شهر که بر بستر تپهای با شیبهای متغیر ساخته شده است، بهطور تاریخی از زنجیرهای از تالابها و حوضچههای آب برای جذب و ذخیره رواناب استفاده میکرد، اما توسعه بیضابطه و تصرف این پهنههای آبی، ظرفیت طبیعی جذب آب را بهشدت کاهش داده است. در گوآهاتی نیز طغیان رود برهماپوترا و پسزدن آب در مناطق پست شهری، با بسته شدن زهکشها و ساختوساز در دشتهای سیلابی تشدید شده است.
تابآوری اقلیمی؛ فراتر از زیرساخت
تحلیلگران تأکید میکنند که تابآوری اقلیمی در شهرهای هند نباید به ساخت و توسعه زیرساختهای فیزیکی محدود شود. راهبردهای مؤثر باید بهطور همزمان به ابعاد محیط زیستی و اجتماعی توجه کنند. برنامهریزی شهری باید با حفاظت از اکوسیستمهای طبیعی، بهبود سیستمهای زهکشی و در عین حال کاهش آسیبپذیری جوامع کمبرخوردار همراه باشد.
راهکارهای فنی نوین در این زمینه شامل زیرساختهای سبز و راهحلهای بر پایه طبیعت است؛ از جمله روسازیهای نفوذپذیر که اجازه میدهند آب باران بهجای تجمع در سطح، به لایههای زیرزمینی نفوذ کند و کانالهای زیستی و حوضچههای نگهداشت که رواناب را بهصورت موقت ذخیره و بهتدریج رها میکنند.
بازسازی تالابهای شهری و ایجاد بامهای سبز با کاهش ضریب رواناب سطحی، بار ورودی به شبکه زهکشی را کم میکنند. این اقدامات نهتنها سیلاب را مهار میکنند، بلکه با کاهش اثر جزیره حرارتی شهری، به مقابله با موج گرما نیز کمک میکنند. مدلسازی هیدرولیکی و سامانههای هشدار زودهنگام بر پایه دادههای هواشناسی و تصاویر ماهوارهای نیز امکان پیشبینی و واکنش بهموقع به رویدادهای بارشی شدید را فراهم میآورند. این رویکرد یکپارچه شهرها را قادر میسازد نهتنها در برابر سیلاب، بلکه در برابر سایر مخاطرات اقلیمی از جمله موج گرما و خشکسالی نیز مقاومتر شوند و در عین حال از تشدید نابرابریهای اجتماعی جلوگیری کنند.
تجربه سیلهای اخیر اهمیت برنامهریزی شهری و حکمرانی محلی را در تابآوری اقلیمی برجسته میکند. شهرهایی که برنامههای تابآوری را در سیاستهای توسعه خود نهادینه کردهاند، بهتر میتوانند به رویدادهای اقلیمی واکنش نشان دهند و خسارتها را کاهش دهند. این کار مستلزم هماهنگی میان بخشهای مختلف، مشارکت جوامع محلی و سرمایهگذاری در زیرساختهای سبز و طبیعی است.
نظر شما