آنچه آلبرت اینشتین زمانی بزرگترین اشتباه خود میدانست، پس از نزدیک به یک قرن به یکی از مهمترین اجزای مدل استاندارد کیهانشناسی تبدیل شده است، با این حال یافتههای جدید درباره انرژی تاریک بار دیگر این مدل موفق را با پرسشهای تازهای روبهرو کرده است.
نظریههای نسبیتی انیشتین نتایج مهمی به دنبال داشت که اغلب آنها به ساختارهای اخترفیزیکی باز میگردد و مسائلی مانند سیاهچالهها، بررسی عمر ستارگان و سایر اطلاعاتی که در رابطه با پدیدههای اخترفیزیک به دست میآید از دیدگاه نظریه نسبیت انیشتین ایجاد شده است.
