دیوارهای بتنی دیگر پاسخگوی سیلابهای بیسابقه نیستند؛ شهرهای آینده بهسمت رویکردهای نوآورانهای همچون شناورسازی، جذب آب همچون اسفنج و احیای تالابهای طبیعی برای عبور از بحران آب حرکت میکنند که فرونشست و غرقابی را به فرصتی برای بازتعریف سکونت و ایجاد شهرهای مقاوم تبدیل کردهاند.
طراحی مدولار با تقسیم زیرساختها به بخشهای مستقل، انعطافپذیری و تابآوری شهرها را در شرایط بحرانی افزایش میدهد؛ این رویکرد امکان واکنش سریع، حفظ خدمات و بازسازی آسانتر را فراهم میکند و راهکاری مؤثر برای احیای شهرهاست.
