تشییع رهبر شهید انقلاب در تهران

جامعهاز دلتنگی تا میثاق؛ روایتی از شور حسینی در سوگ آقای شهید ایران

مصلای تهران این روزها حال و هوای دیگری داشت؛ حال و هوای وداع با پدری که سال‌ها پناهگاه دل‌ها و مرجع امیدهای یک ملت بود؛ همه آمده‌اند و این وداع، تجدید میثاق با آرمان‌هایی است که ایشان برای آن‌ها زیستند و برای آن‌ها به شهادت رسیدند.

قافیه شعرها در وصف دلتنگی مردم؛

فرهنگغزل‌خوان سوگ شماییم آقاجان

هرگاه تاریخ، یکی از مردان خود را از دست می‌دهد، پیش از آنکه روایتش در کتاب‌ها ثبت شود، در شعرها جان می‌گیرد، چراکه شعر، زبان لحظه‌هایی است که واژه‌های معمولی از توصیف آن ناتوان‌اند؛ جایی که دلتنگی، احترام، حماسه و خاطره در کنار هم می‌نشینند و از میان قافیه‌ها، تصویری ماندگار می‌آفرینند.

جامعهای کاش که بیدار شوم، باز تو باشی ...

در دل گرمای تیر، مصلای تهران مهد وداعی شد که تاریخ هرگز فراموش نمی‌کند؛ وداعی که در آن میلیون‌ها دل سوگوار با مشت‌هایی گره‌کرده، ندای استقامت سر دادند و در این میان، پلاکاردی با بیتی جان‌سوز، گویای آرزوی مشترک همه بود: «ای کاش که بیدار شوم، باز تو باشی / بی‌آنکه نخی مو ز سرت کم شده باشد».