کمالگرایی همیشه به معنای بلندپروازی و تلاش برای موفقیت نیست و گاهی اصرار بر بینقص بودن میتواند فرد را گرفتار ترس از اشتباه، خودسرزنشگری، اهمالکاری و از دست دادن فرصتهای تازه کند؛ مرزی که شناخت آن، نخستین گام برای بازگشت به یک نگاه متعادلتر است.
کمالگرایی در کودکان، تنها میل به خوب بودن نیست، بلکه ترسی پنهان از اشتباه است که میتواند مسیر رشد طبیعی آنها را محدود کند و وقتی کودک باور دارد ارزش او در بینقص بودن خلاصه میشود، هر خطا به کابوسی روانی بدل و فرصت تجربه، یادگیری و خلاقیت از او گرفته میشود.
