سیچان دهی در جنوب زاینده‌رود و همسایه ده حسین‌آباد بود. شاه‌عباس هنگامی که ارامنه را از ارمنستان به اصفهان کوچانید، اراضی جنوب زاینده‌رود را که درست در شمال این ده واقع شده بود، تا حد رود رودخانه به آن‌ها بخشید و فرمان‌هایی صادر کرد تا ارمنیان در این اراضی مستقر شوند.
این اراضی شامل سه ده مارنان، قینان و سیچان بود و این هر سه با توسعه شهر اصفهان به انضمام جلفا که ارمنیان ساختند، یکی از محلات معتبر اصفهان شد. مرحوم مهریار معتقد است واژه سیچان از سه جزء «سی+چ+ان» تشکیل شده است. کلمه «سی» تلفظ دیگری است از «زی» که از مصدر زیستن آمده است و طبیعی‌ترین انتخاب نام برای محل زندگی و زیستگاه آدمیان است. پسوند «ان» را نیز برای نسبت و کثرت به‌کار می‌برند، بنابراین سیچان به‌معنی محل زیست است و از باب تسمیه حال و محل، این نام را به خود گرفته است.
در عهد صفوی، طبق طومار شیخ‌بهایی، سیچان از مادی شایج ۵ سهم و از مادی نایج ۱۰ سهم حقابه داشته است، اما در عهد قاجار، این میزان تغییر کرده و برای این محل از مادی شایج ۱۲ سهم و از مادی نایج ۱۴ سهم حقابه معین شده است.
نظر شما