به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، مقامهای شهر و ایالت نیویورک در حال بررسی طرحی هستند که میتواند گرمای اضافی ایستگاههای مترو را به منبعی برای گرمایش ساختمانهای عمومی تبدیل کند. این طرح، نخستین مطالعه امکانسنجی برای ایجاد یک شبکه انرژی حرارتی در یک سامانه حملونقل عمومی در ایالات متحده معرفی شده است. ایده اصلی آن است که گرمایی که در ماههای گرم در ایستگاههای زیرزمینی انباشته میشود، جمعآوری و از طریق شبکهای از لولهها و پمپهای حرارتی برای استفاده در ماههای سرد ذخیره شود.
دمای بالا در ایستگاههای متروی نیویورک بهویژه در تابستان، به یکی از مشکلات جدی مسافران تبدیل شده است. بر اساس گزارش منتشرشده، میانگین دمای داخل ایستگاه بروکلین بریج ـ سیتی هال در تابستان گذشته به حدود ۳۶ درجه سانتیگراد، رسید. گرمای قطارها، تجهیزات برقی، تهویه محدود و عمق زیرزمین موجب میشوند بعضی ایستگاهها در روزهای گرم به فضاهایی بسیار نامطلوب برای مسافران و کارکنان تبدیل شوند.
طرح جدید در دو ایستگاه چمبرز استریت و بروکلین بریج ـ سیتی هال بررسی خواهد شد. یک مطالعه امکانسنجی به ارزش ۸۰۰ هزار دلار مشخص میکند چه میزان از گرمای ایستگاهها قابلبازیابی است و استفاده از آن تا چه اندازه میتواند هزینه انرژی ساختمانهای شهری را کاهش دهد. قرارداد مطالعه در پاییز واگذار میشود و در صورت تأیید امکانپذیری فنی و اقتصادی، طراحی پروژه از اوایل سال ۲۰۲۷ آغاز خواهد شد.
شبکه انرژی حرارتی؛ پیوند مترو، ساختمان و اقلیم
در این سیستم شبکهای از لولههای آب و پمپهای حرارتی، ساختمانها را به منابع گرمایی هدررفته متصل میکند. این منابع میتوانند شامل گرمای ساختمانهای دیگر، فاضلاب، مراکز داده و ایستگاههای زیرزمینی باشند. در سناریوی نیویورک گرمای جمعآوریشده از ایستگاهها به چاههای زمینگرمایی منتقل و برای استفاده در ماههای سرد ذخیره خواهد شد. این انرژی میتواند برای گرمکردن ساختمانهای عمومی نزدیک مورد استفاده قرار گیرد.
این طرح از چند جهت اهمیت دارد، نخست، میتواند همزمان مشکل گرمای بیش از حد ایستگاهها و نیاز ساختمانهای شهری به انرژی گرمایشی را هدف قرار دهد، دوم، نمونهای از اقتصاد چرخشی در مقیاس شهری است؛ انرژی که پیشتر بهعنوان اتلاف یا پیامد ناخواسته فعالیت مترو شناخته میشد، به یک منبع قابل استفاده تبدیل میشود، سوم، چنین شبکهای میتواند وابستگی ساختمانها به سوختهای فسیلی را کاهش دهد و به اهداف اقلیمی شهر کمک کند.
بازسازی ایستگاه چمبرز استریت قرار است با استفاده از منابع حاصل از طرح قیمتگذاری ازدحام در نیویورک انجام شود. به این ترتیب، درآمدی که از مدیریت تقاضای سفر و دریافت هزینه از خودروهای واردشونده به محدوده پرتراکم شهر ایجاد میشود، میتواند به ارتقای زیرساخت حملونقل و اجرای راهحلهای نوآورانه انرژی اختصاص پیدا کند. این پیوند میان سیاست کاهش ترافیک، سرمایهگذاری حملونقل عمومی و سازگاری اقلیمی، یکی از جنبههای مهم پروژه است.
شبکههای انرژی حرارتی پیش از این نیز در نیویورک، از جمله در کلیسای جامع سنت پاتریک و باغ گیاهشناسی نیویورک مورد استفاده قرار گرفتهاند، اما اتصال یک سامانه حملونقل زیرزمینی به چنین شبکهای، پیچیدگیهای بیشتری دارد. ساختوساز در محیط مترو باید بدون اختلال جدی در خدمات، با محدودیتهای سازهای و ایمنی و با توجه به قدمت بعضی ایستگاهها انجام شود.
مطالعه امکانسنجی باید چند پرسش کلیدی را پاسخ دهد: میزان گرمای قابل استخراج چقدر است؟ آیا این گرما در تمام فصلها بهطور پایدار در دسترس خواهد بود؟ ظرفیت چاههای زمینگرمایی برای ذخیرهسازی چقدر است؟ هزینه احداث و نگهداری لولهها و پمپهای حرارتی چه میزان خواهد بود؟ چه ساختمانهایی در فاصله مناسب از ایستگاهها قرار دارند و به این انرژی نیاز دارند؟
مسئله دیگر، مدل حکمرانی و تأمین مالی است. شبکه انرژی حرارتی به همکاری میان شهرداری، ایالت، سازمان حملونقل مترو، مالکان ساختمانها و شرکتهای انرژی نیاز دارد. حتی اگر فناوری از نظر فنی موفق باشد، نبود قراردادهای روشن برای بهرهبرداری، تقسیم هزینه و نگهداری میتواند اجرای پروژه را دشوار کند.
نظر شما