به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، شهرهای اروپا در حال تغییر چهره هستند؛ از ایستگاههای قطار ساختهشده با آجرهای بازیافتی و چوب گرفته تا خطوط مترویی که قرار است میلیونها سفر شهری را سریعتر و آسانتر کنند. پروژههای بزرگ حملونقل در گوتنبرگ سوئد، پاریس فرانسه و تورین ایتالیا، دیگر تنها برای جابهجایی مسافران ساخته نمیشوند، بلکه به بخشی از برنامه شهرها برای ساخت محیطی سبزتر، جذابتر و انسانمحورتر تبدیل شدهاند.
در گوتنبرگ، ایستگاه جدیدی قرار است علاوه بر آنکه مسافران را به قطار، تراموا، اتوبوس و دوچرخه متصل میکند، نمونهای از معماری پایدار شهری باشد. ایستگاه جدید «گرندسنترال گوتنبرگ» که بخشی از پروژه بزرگ ریلی «وست لینک» (Västlänken) است، اکنون در مراحل پایانی ساخت قرار دارد و انتظار میرود در دسامبر ۲۰۲۶ همزمان با افتتاح ایستگاه زیرزمینی «سنترالن» به بهرهبرداری برسد.
این ایستگاه حدود ۱۵ هزار متر مربع وسعت دارد و علاوه بر فضاهای مربوط به سفر، شامل رستوران، کافه، فروشگاه و فضاهای اداری خواهد بود. به این ترتیب، قرار نیست ایستگاه تنها محلی برای سوار شدن به قطار باشد، بلکه بخشی از فضای روزمره شهر خواهد شد که مردم میتوانند در آن وقت بگذرانند، خرید کنند یا با دیگران دیدار داشته باشند.
یکی از جذابترین ویژگیهای این پروژه، استفاده از مصالحی است که پیشتر در ساختمانهای دیگر به کار رفتهاند. حدود ۶۰۰ هزار قطعه آجر بازیافتی در نمای ساختمان استفاده شده و بیش از ۹ هزار متر مربع چوب چندلایه نیز در ساخت آن به کار رفته است. نمای آجری، قوسهای بزرگ و استفاده گسترده از چوب و شیشه نیز موجب شده است ساختمان جدید در کنار ظاهر مدرن، ارتباطی با معماری قدیمی گوتنبرگ داشته باشد.
بخش سبز این ایستگاه فقط به مصالح محدود نمیشود. روی سقف ساختمان، مسیری تفریحی به طول حدود ۲۰۰ متر طراحی شده است که در آن ۵۴ گونه گیاهی کاشته میشود. این فضای سبز علاوه بر ایجاد محیطی برای شهروندان، میتواند به حفظ تنوع زیستی و فراهم کردن زیستگاه برای پرندگان و حشرات کمک کند.
پروژه «وست لینک» نیز بخشی از همین تغییر بزرگ در گوتنبرگ است. این طرح شامل ساخت حدود هشت کیلومتر خط ریلی زیرزمینی و سه ایستگاه جدید در مرکز شهر است و قرار است ظرفیت حملونقل عمومی را افزایش دهد و سفر از مناطق اطراف گوتنبرگ به مرکز شهر را آسانتر کند.
مترویی که حومه پاریس را به هم نزدیک میکند
در فرانسه نیز پروژهای بسیار بزرگ در حال تغییر نقشه حملونقل پاریس است. «گرند پاریس اکسپرس» قرار است حدود ۲۰۰ کیلومتر خط متروی جدید، ۶۸ ایستگاه و چهار خط مداری به شبکه حملونقل منطقه پاریس اضافه کند.
اهمیت این پروژه فقط در طول خطوط مترو نیست، بلکه در این است که بخشهای مختلف حومه پاریس را بدون نیاز به عبور از مرکز تاریخی شهر به یکدیگر متصل میکند. این شبکه دسترسی به فرودگاهها، مراکز اقتصادی و مناطق مهم اطراف پایتخت فرانسه را آسانتر خواهد کرد.
در واقع، پاریس تلاش میکند شهری ایجاد کند که برای رفتن از یک حومه به حومه دیگر، شهروندان مجبور نباشند ابتدا خود را به مرکز شهر برسانند و دوباره از آنجا به مقصدشان حرکت کنند. چنین تغییری میتواند زمان سفر را کاهش دهد و وابستگی شهروندان به خودروهای شخصی را نیز کمتر کند.
وقتی یک ایستگاه قدیمی دوباره به شهر برمیگردد
در ایتالیا، داستان کمی متفاوت است. در میلان، پروژهای با نام «پارک» به دنبال آن است که فضای داخلی ایستگاه تاریخی «میلانو سنترال» را تغییر دهد و آن را به فضایی فراتر از یک پایانه مسافری تبدیل کند. ایده اصلی این است که ایستگاه، فقط جایی برای ورود و خروج مسافران نباشد، بلکه به یک مقصد شهری تبدیل شود؛ فضایی که در آن فعالیتهای اجتماعی، تجاری و فرهنگی جریان داشته باشد. این رویکرد در بسیاری از شهرهای اروپایی در حال گسترش است: ساختمانهای قدیمی به جای تخریب، دوباره وارد زندگی شهری میشوند.
تورین؛ مترویی با الهام از رودخانه
در تورین نیز طراحی خط دوم مترو وارد مرحله تازهای شده است. این خط که ۳۲ ایستگاه خواهد داشت، با الهام از مفهوم «رودخانه شهری» طراحی شده است؛ جریانی که مسافران را در نقاط مختلف شهر به یکدیگر متصل میکند. طراحان تلاش کردهاند خط جدید مترو فقط مجموعهای از ایستگاههای مشابه نباشد. هویت بصری، تجربه مسافر و ارتباط ایستگاهها با ویژگیهای مختلف شهر، از اصول اصلی طراحی آن عنوان شده است. این نگاه موجب میشود ایستگاه مترو بخشی از هویت شهر باشد، نه فضایی بینامونشان که تنها برای سوار و پیاده شدن مسافران ساخته شده است. آنچه پروژههای گوتنبرگ، پاریس، میلان و تورین را به یکدیگر مرتبط میکند، یک تغییر نگاه مهم است: حملونقل عمومی دیگر فقط مسئله جابهجایی از نقطه «الف» به نقطه «ب» نیست.
در گوتنبرگ، ایستگاه با مصالح بازیافتی و فضای سبز روی بام، بخشی از برنامه زیستمحیطی شهر شده است؛ در پاریس، مترو قرار است فاصله میان حومهها را کمتر کند؛ در میلان، یک ایستگاه تاریخی دوباره به فضای عمومی شهر بازمیگردد و در تورین، طراحی مترو به دنبال ایجاد هویت و تجربهای متفاوت برای مسافران است.
این پروژهها نشان میدهند که ایستگاه قطار و مترو میتواند همزمان یک فضای عمومی، یک مقصد شهری، یک نماد معماری و بخشی از راهحل شهر برای مقابله با آلودگی و ترافیک باشد. آینده حملونقل شهری در اروپا، در ظاهر فقط به ساخت خطوط بیشتر خلاصه نمیشود؛ بلکه به این پرسش گره خورده است که چگونه میتوان مسیر سفر را به بخشی بهتر از تجربه زندگی در شهر تبدیل کرد.
نظر شما