به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، دولت انگلستان قصد دارد با تغییر قواعد برنامهریزی شهری، زمینه ساخت هزاران واحد مسکونی جدید را در نزدیکی ایستگاههای قطار و تراموا فراهم کند. بر اساس سیاست جدید، شوراهای محلی باید در رویارویی با طرحهای مسکونی واقع در فاصله پیادهروی از مراکز حملونقل عمومی، رویکردی موسوم به «بله پیشفرض» بهکار بگیرند؛ به این معنا که اصل بر حمایت از توسعه در مکانهای مناسب باشد، مگر آنکه دلایل مشخص و قابل دفاعی برای مخالفت وجود داشته باشد. این سیاست بخشی از اصلاح گسترده نظام برنامهریزی ملی انگلستان است که قرار است در چارچوب بازنگری در چارچوب سیاست برنامهریزی ملی اجرایی شود.
دولت این برنامه را پاسخی به بحران مسکن و افزایش هزینههای زندگی میداند. بسیاری از خانوارها در شهرهای بزرگ انگلستان توانایی خرید یا اجاره مسکن در نزدیکی محل کار، مدارس و خدمات عمومی را از دست دادهاند. از نگاه دولت، ساخت مسکن در نزدیکی ایستگاههای قطار و تراموا میتواند همزمان چند هدف را دنبال کند: افزایش عرضه مسکن، کاهش وابستگی به خودرو، کوتاهشدن زمان سفرهای روزانه و تقویت اقتصاد محلی در اطراف ایستگاهها.
وزیر مسکن انگلستان این تغییرات را بخشی از بزرگترین بازنگری در قواعد برنامهریزی طی بیش از یک دهه معرفی کرده است. دولت بریتانیا هدف ساخت ۱.۵ میلیون واحد مسکونی تا پایان دوره پارلمانی کنونی را تعیین کرده است، اما طبق گزارش منتشرشده، تا زمان اعلام این سیاست یکچهارم مسیر تحقق این هدف طی شده است. به همین دلیل، دولت به دنبال مکانیزمی است که فرایند صدور مجوز و تصمیمگیری درباره پروژههای مسکونی را در مناطق دارای دسترسی مناسب به حملونقل عمومی سرعت ببخشد.
توسعه اطراف ایستگاهها؛ فرصت یا تهدید برای کمربند سبز؟
یکی از بحثبرانگیزترین بخشهای این سیاست، امکان ساختوساز در بخشهایی از زمینهای کمربند سبز پیرامون شهرهاست. کمربند سبز در نظام برنامهریزی انگلستان نقش مهمی در کنترل گسترش افقی شهر، حفاظت از زمینهای باز و جلوگیری از پیوستگی بیضابطه سکونتگاهها دارد، با این حال دولت استدلال میکند که بخش بسیار محدودی از این اراضی، بهویژه زمینهای واقع در مجاورت ایستگاههای مهم، میتواند برای ساخت مسکن متراکم و قابلدسترس مورد استفاده قرار گیرد.
برای پروژههایی که در زمینهای کمربند سبز اجرا میشوند، دولت مجموعهای از الزامات موسوم به «قواعد طلایی» را در نظر گرفته است. بر اساس این الزامات، چنین پروژههایی باید سهم بیشتری از مسکن مقرونبهصرفه داشته باشند، فضای سبز جدید یا ارتقایافته ایجاد کنند و از زیرساختهای کافی همچون مدرسه، مرکز درمانی، شبکه فاضلاب، خیابانهای مناسب و خدمات حملونقل برخوردار باشند، بنابراین هدف اعلامشده فقط افزایش تعداد واحدهای مسکونی نیست، بلکه ایجاد محلههایی کامل و متکی بر حملونقل عمومی است.
چارچوب جدید از ساختوساز در مکانهای پایدار حمایت بیشتری میکند و پیشبینیهای حداقلی برای میزان توسعه مسکونی در این محدودهها ارائه خواهد داد. در کنار آن، دستکم ۴۰ درصد از واحدهای پروژههای بزرگ باید با استانداردهای دسترسپذیری طراحی شوند. حمایت از مراکز اجتماعی و حفاظت از اماکن تاریخی نیز در این سیاست دیده شده است، بهگونهای که تبدیل یک مرکز اجتماعی به مسکن یا دفتر کار، تنها زمانی ممکن خواهد بود که مالک یا توسعهدهنده ثابت کند امکان ادامه فعالیت آن وجود ندارد و ملک دستکم یک سال برای فروش عرضه شده است.
حامیان این طرح از جمله مرکز شهرها در انگلستان، معتقدند توسعه اطراف ایستگاهها میتواند ظرفیت سکونت شهرهای بزرگ را افزایش دهد، بدون آنکه به بخش وسیعی از کمربند سبز آسیب وارد کند. این رویکرد به الگوی توسعه بر پایه حملونقل عمومی شباهت دارد که در آن تراکم بیشتر مسکونی و کاربریهای مختلط در اطراف ایستگاهها متمرکز میشوند و ساکنان برای دسترسی به کار، آموزش و خدمات، نیاز کمتری به خودروی شخصی دارند.
نظر شما