به گزارش خبرگزاری ایمنا، دومین دوره بازیهای جهانی رباتهای انساننما در پکن، تصویری متفاوت از رقابت میان ماشینهای هوشمند ارائه کرده است؛ جایی که رباتها تنها برای نمایش تواناییهای حرکتی خود به میدان نرفتهاند، بلکه باید ثابت کنند میتوانند در محیطهای شبیه کارخانه، انبار، رستوران و حتی موقعیتهای اضطراری، وظایف واقعی را بدون دخالت انسان انجام دهند.
این رقابت پنجروزه شامل ۵۱ ماده است که ۳۰ مورد آن به مسابقات ورزشی و ۲۱ مورد به سناریوهای کاری اختصاص دارد. بر اساس اعلام هواوی، بیش از ۴۰ درصد این رقابتها به رباتهایی نیاز دارد که بتوانند بهطور کاملاً مستقل عمل کنند.
در نخستین روز مسابقات، دو ربات توانستند در دوی ۱۰۰ متر زمانی سریعتر از رکورد جهانی یوسین بولت، قهرمان نامدار دوومیدانی، ثبت کنند. بهترین رکورد انسانی این ماده ۹.۵۸ ثانیه است؛ در حالی که رباتها موفق شدند از این مرز عبور کنند.
یک ربات انساننمای دیگر از همان مدل نیز مسیر ۴۰۰ متر را در ۳۹.۷ ثانیه طی کرد و رکورد ۴۳.۰۳ ثانیهای وید فان نیکرک، قهرمان آفریقای جنوبی، را پشت سر گذاشت. با این حال، همین رقابتها یک ضعف مهم رباتها را نیز آشکار کرد؛ برخی از آنها پس از عبور از خط پایان نتوانستند بهموقع ترمز کنند و با تشک ضخیمی که چند متر جلوتر قرار داده شده بود، برخورد کردند.
در نگاه نخست، دویدن، وزنهبرداری و طنابکشی جذابترین بخش این رقابتها هستند، اما کارشناسان معتقدند ارزش واقعی رباتهای انساننما در توانایی آنها برای حل مشکلات کوچک و پیشبینینشده محیط واقعی مشخص میشود.
اتصال یک کابل ساده، برای نمونه، نیازمند مجموعهای از تواناییهاست؛ ربات باید کابل را تشخیص دهد، موقعیت دقیق آن و محل اتصال را پیدا کند، دست و بدن خود را در جای مناسب قرار دهد، نیروی لازم را اعمال کند و اگر اشتباهی رخ داد، بدون کمک انسان آن را اصلاح کند. همین تواناییهاست که تعیین میکند یک ربات برای نمایش ساخته شده یا میتواند به نیروی کاری واقعی تبدیل شود.
در این مسابقات، رباتها علاوه بر ورزش در رقابتهایی مانند شارژ خودروهای برقی، فعالیت در رستوران، مونتاژ صنعتی، بارگیری مواد و عملیات اضطراری نیز شرکت میکنند. یک بخش ویژه نیز به مهارت حرکتی دست اختصاص دارد. استارتاپ چینی گلبوت نیز قرار است مسابقه تنیس خودکار برگزار کند که در آن رباتها باید بهتنهایی مسیر توپ را تشخیص دهند، سرویس بزنند و ضربات حریف را پاسخ دهند.
یو چائو، مدیرعامل شرکت لوموس رباتیکس، معتقد است دویدن و پریدن بهتنهایی ارزش اقتصادی چندانی ایجاد نمیکند و اهمیت واقعی این فناوری زمانی مشخص خواهد شد که ربات پس از ورود به محیط کاری بتواند مشکلات واقعی کاربران را حل کند.
رقابت پکن نشان میدهد صنعت رباتهای انساننما در چین بهسرعت در حال عبور از مرحله نمایش قابلیتهای حرکتی است. مسئله اصلی اکنون این است که آیا این ماشینها میتوانند نظیر یک نیروی انسانی، در محیطهای غیرقابل پیشبینی و با خطاهای کوچک اما متعدد، تصمیم بگیرند و وظایف خود را به پایان برسانند یا خیر؛ به همین دلیل، شاید مهمترین مسابقه این دوره نه دوی ۱۰۰ متر، بلکه همان اتصال یک کابل باشد؛ جایی که فاصله میان یک ربات سریع و یک ربات واقعاً کاربردی آشکار میشود.
نظر شما