پرجمعیت‌ترین شهرهای جهان از ۱۹۵۰ تا ۲۱۰۰ + اینفوگرافی 

به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در سال ۱۹۵۰ میلادی، توکیو و نیویورک پرجمعیت‌ترین شهرهای کره زمین بودند؛ اما تا سال ۲۰۵۰ پیش‌بینی می‌شود هر ۱۵ شهر پرجمعیت جهان در آفریقا یا آسیا قرار بگیرند. جمعیت داکا، پایتخت بنگلادش، نیز در حدود سال ۲۰۷۵ به اوج خود می‌رسد و به نزدیک ۶۰ میلیون نفر خواهد رسید. در طول این ۱۵۰ سال، غول‌های شهری آشنا ظهور و سقوط می‌کنند و جای خود را به نسل تازه‌ای از ابرشهرها می‌دهند. این رتبه‌بندی بر پایه برآوردهای جمعیتی مرکز پژوهش‌های مشترک کمیسیون اروپا (JRC) از طریق وبگاه‌ جهان ما در داده (Our World in Data) تهیه و محدوده شهرها نیز به‌صورت یکنواخت و بر اساس تصاویر ماهواره‌ای و داده‌های جمعیتی تعریف شده است.

دوران فراآتلانتیک در رتبه‌بندی جمعیت

توکیو با ۱۲.۶ میلیون نفر صدرنشین رتبه‌بندی سال ۱۹۵۰ بود و پس از آن نیویورک با جمعیت ۹.۳ میلیون نفر قرار داشت. اوساکا با ۸ میلیون نفر در رتبه سوم، لندن با ۷.۹ میلیون نفر در رتبه چهارم و کلکته با ۶.۱ میلیون نفر در جایگاه پنجم ایستاده بودند. مسکو و پاریس نیز با جمعیتی به‌ترتیب برابر با ۵.۵ و ۵.۴ میلیون نفر در جایگاه‌های ششم و هفتم قرار داشتند. بوئنوس آیرس با ۴.۶ میلیون نفر، لس‌آنجلس با ۴ میلیون نفر و جاکارتا با ۳.۹ میلیون نفر رتبه‌های هشتم تا دهم را به خود اختصاص داده بودند و بمبئی با ۳.۸ میلیون نفر، مکزیکوسیتی با ۳.۷ میلیون نفر و قاهره، شانگهای و سائوپائولو هر یک با جمعیت ۳.۱ میلیون نفر به‌ترتیب جایگاه‌های یازدهم تا پانزدهم را در اختیار داشتند.

به‌این‌ترتیب، بیش از نیمی از ۱۵ شهر پرجمعیت سال ۱۹۵۰ در اروپا یا قاره آمریکا قرار داشتند، اما رتبه‌بندی‌ها در دهه‌های بعد به‌سرعت تغییر کردند. تا سال ۱۹۷۵ میلادی، لندن از فهرست ۱۵ شهر برتر خارج شد و پاریس با ۷.۴ میلیون و لس‌آنجلس با ۷.۷ میلیون نفر در رتبه‌بندی سقوط کردند. نیمه دوم قرن بیستم شاهد ظهور کلان‌شهرهای آمریکای لاتین همچون سائوپائولو و مکزیکوسیتی بود؛ شهرهایی که تا سال ۲۰۰۰ میلادی از نیویورک پیشی گرفتند و به پرجمعیت‌ترین شهرهای نیم‌کره غربی تبدیل شدند.

ظهور آسیا در میان پرجمعیت‌ترین‌ها

تا سال ۲۰۰۰ میلادی، آسیا بر صدر جدول رتبه‌بندی تسلط ‌پیدا کرده بود. توکیو همچنان با جمعیت ۳۰.۳ میلیون نفر در جایگاه نخست باقی ماند، گوانگژو با ۱۹ میلیون نفر به رتبه سوم صعود کرد و دهلی نو با ۱۸ میلیون نفر در رتبه ششم قرار گرفت. این روند شهرنشینی و رشد عظیم جمعیتی ادامه پیدا کرد، به‌گونه‌ای که تا سال ۲۰۲۵ میلادی، همه ۱۰ شهر نخست پرجمعیت جهان به‌جز یک مورد در آسیا قرار داشتند و تنها استثنا قاهره بود.

در سال ۲۰۲۵، جاکارتا با جمعیت ۴۱.۹ میلیون نفر در صدر قرار گرفت و پس از آن داکا با ۳۶.۶ میلیون نفر در رتبه دوم ایستاد. توکیو با ۳۳.۴ میلیون نفر سوم بود و دهلی نو با ۳۰.۲ میلیون نفر رتبه چهارم را از آن خود کرد. شانگهای با ۲۹.۶ میلیون نفر پنجم و گوانگژو با ۲۷.۶ میلیون نفر ششم شدند. قاهره با ۲۵.۶ میلیون نفر هفتم و مانیل با ۲۴.۷ میلیون نفر هشتم بود. کلکته و سئول هر یک با جمعیت ۲۲.۵ میلیون نفر به‌ترتیب در جایگاه‌های نهم و دهم قرار گرفتند. کراچی با ۲۱.۴ میلیون نفر یازدهم، بمبئی با ۲۰.۲ میلیون نفر دوازدهم و سائوپائولو با ۱۸.۹ میلیون نفر سیزدهم شدند. بانکوک با ۱۸.۲ میلیون نفر چهاردهم و مکزیکوسیتی با ۱۷.۷ میلیون نفر نیز جایگاه پانزدهم را به خود اختصاص دادند.

جمعیت جهان در سال ۲۱۰۰

پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۱۰۰ میلادی، داکا با جمعیت ۵۵ میلیون نفر در جایگاه نخست قرار گیرد و پس از آن جاکارتا با ۴۹.۷ میلیون نفر دوم و کراچی با ۴۳.۷ میلیون نفر سوم باشند. قاهره با ۳۶.۷ میلیون نفر چهارم و دهلی نو با ۳۲ میلیون نفر پنجم خواهد بود. لواندا با ۳۰.۷ میلیون نفر ششم و لاهور با ۲۴.۸ میلیون نفر هفتم می‌شود. شانگهای با ۲۴.۷ میلیون نفر هشتم و توکیو با ۲۴.۱ میلیون نفر نهم خواهد بود؛ شهری که روزگاری بزرگ‌ترین شهر جهان در سال‌های ۱۹۵۰ و ۲۰۰۰ بود. مانیل با ۲۲.۴ میلیون نفر دهم، بمبئی با ۲۱.۵ میلیون نفر یازدهم و کلکته با ۲۰.۵ میلیون نفر دوازدهم می‌شوند. دارالسلام با ۲۰.۱ میلیون نفر سیزدهم و گوانگژو با ۱۸.۱ میلیون نفر چهاردهم خواهد بود و لاگوس با ۱۷.۹ میلیون نفر نیز فهرست را در جایگاه پانزدهم می‌بندد.

قاهره همچنان پرجمعیت‌ترین شهر خارج از آسیا باقی خواهد ماند. این شهر در کنار دیگر ابرشهرهای آفریقایی از جمله لواندا با ۳۰.۷ میلیون نفر، دارالسلام با ۲۰.۱ میلیون نفر و لاگوس با ۱۷.۹ میلیون نفر، به جمع شهرهای بالانشین جدول خواهد پیوست. در همین حال پیش‌بینی می‌شود جمعیت توکیو به سطحی پایین‌تر از میزان سال ۱۹۷۵ خود برسد؛ وضعیتی که ناشی از کاهش نرخ زادوولد و روند بلندمدت کاهش جمعیت در این کشور است.