به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، شهرداری نیویورک، ایالت نیویورک و سازمان حملونقل این شهر همکاری خود را برای بررسی امکان اجرای یک شبکه انرژی حرارتی در مجموعه ایستگاههای متروی این شهر آغاز کردهاند؛ طرحی که قرار است همزمان دو مشکل شهری، یعنی گرمای شدید در فضاهای زیرزمینی و مصرف انرژی ساختمانها را هدف قرار دهد.
متروی نیویورک در تابستان با مشکل افزایش شدید دمای سکوها روبهروست و بعضی ایستگاهها در سال گذشته میانگین دمایی حدود ۹۶ درجه فارنهایت، معادل ۳۵.۶ درجه سانتیگراد، را تجربه کردند. در بعضی نقاط نیز دمای سکوها میتواند حدود ۲۰ درجه بیشتر از دمای بیرون باشد. این وضعیت علاوه بر کاهش آسایش مسافران، میتواند بر عملکرد سیستم حملونقل و تأخیرهای ناشی از گرما نیز تأثیر بگذارد.
راهکار پیشنهادی بهجای آنکه تنها با افزایش تجهیزات سرمایشی با گرما مقابله کند، تلاش میکند گرمای تولیدشده در محیط مترو را به یک منبع انرژی تبدیل کند. در این مدل، فناوری سرمایش تابشی گرمای موجود در سکوها را جذب میکند و سپس این انرژی از طریق شبکهای از لولهها به چاههای زمینگرمایی منتقل میشود تا زیر زمین ذخیره شود.
گرمای ذخیرهشده در فصل گرم میتواند در ماههای سرد آزاد شود و برای گرم کردن ساختمانهای شهری مجاور استفاده شود. به این ترتیب، انرژی اضافیای که در تابستان یکی از عوامل افزایش دمای مترو است، در زمستان به منبع گرمایشی تبدیل خواهد شد.
یکی از ویژگیهای مهم این طرح، استفاده از فضای بلااستفاده زیرزمینی برای اجرای آزمایشی فناوری است؛ موضوعی که میتواند امکان نصب زیرساختهای جدید را بدون ایجاد اختلال گسترده در فعالیت روزمره شبکه مترو فراهم کند. نزدیکی ایستگاههای مورد مطالعه به ساختمانهای عمومی نیز امکان انتقال انرژی میان زیرساخت حملونقل و ساختمانهای شهری را افزایش میدهد.
فناوری سرمایش تابشی نیز بخش مهمی از این ایده است. در این روش آب سرد از طریق پنلهای تعبیهشده در دیوار و سقف یا لولههای قرارگرفته در کف جریان پیدا میکند و سطوح سرد، گرمای محیط را مستقیم جذب میکنند. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی مسئولان شهر، این فناوری میتواند ۲۵ تا ۳۵ درصد انرژی کمتری نسبت به سیستمهای سنتی تهویه مطبوع مصرف کند.
قرار است یک مطالعه امکانسنجی میزان سرمایشی را که این شبکه میتواند ایجاد کند و میزان صرفهجویی احتمالی در هزینههای انرژی را بررسی کند. قرارداد اجرای این مطالعه قرار است پاییز سال جاری واگذار شود و در صورت تأیید امکان استفاده از زیرساخت زمینگرمایی، طراحی پروژه از اوایل سال ۲۰۲۷ آغاز خواهد شد.
این طرح بخشی از تلاش گستردهتر نیویورک برای سازگار کردن زیرساختهای شهری با افزایش دما و پیامدهای تغییرات اقلیمی است. در این رویکرد، مترو دیگر تنها یک سیستم جابهجایی مسافر محسوب نمیشود، بلکه میتواند به بخشی از شبکه مدیریت انرژی شهر نیز تبدیل شود.
اهمیت این ایده در همین تغییر نگاه است؛ گرمایی که پیشتر تنها یک مشکل برای مسافران و مدیران مترو محسوب میشد، اکنون میتواند بهعنوان منبع انرژی استفاده شود. اگر مطالعه امکانسنجی نتیجه مثبتی داشته باشد، نیویورک میتواند الگویی تازه برای شهرهایی ارائه کند که همزمان با افزایش دما، با مصرف بالای انرژی در ساختمانها و زیرساختهای حملونقل روبهرو هستند.
در واقع، این پروژه تلاش میکند چرخه جدیدی میان حملونقل، اقلیم و انرژی ایجاد کند، بهگونهای که گرمای تولیدشده در زیر زمین بهجای دفع شدن، جذب و ذخیره شود و در زمان مورد نیاز دوباره به چرخه مصرف بازگردد. چنین رویکردی میتواند نمونهای از نسل جدید زیرساختهای شهری باشد که در آن مشکل محیطی به فرصتی برای تولید و صرفهجویی انرژی تبدیل میشود.
نظر شما