به گزارش خبرگزاری ایمنا، سفر به قدمگاههای یزد، سفری به لایههای زیرین مذهب مردمی است. اینجا معماری، متواضع است. در حالی که ما عادت کردهایم زیارتگاه را با گنبدهای طلایی و صحنهای مرمرین بشناسیم، قدمگاههای کویری یزد، زبانی ساده و بیپیرایه دارند.
دیوارههای ضخیم کاهگلی، درهای چوبی کهنه و ایوانهایی که سایهشان جانپناه رهگذران است، نشان میدهد که برای پیوند با آسمان، نیازی به آسمانخراشسازی نیست.
نکته شگفتانگیز در این مسیر، آب است. در فرهنگ یزدی، هر کجا قدمگاهی هست، قناتی هم هست. مردم کویر، این مکانها را با سیستم آبرسانی شهرشان پیوند زدهاند؛ گویی هر قطره آبی که از دل کویر میجوشد، تبرکی از حضور امام (ع) است. برای کشاورزانی که زندگیشان در گرو این قناتها بوده، وجود یک قدمگاه در کنار مظهر آب، نمادی از «حیات طیبه» بوده است.
شما در اینجا نه با تجمل که با سنت اصیل روبهرو هستید، قالیچههای دستباف محلی که روی زمین پهن شدهاند، چراغهای پیسوز قدیمی و فضای خنک ایوانها در گرمای طاقتفرسای ظهر کویر، ترکیبی است که روح را صیقل میدهد.
گردشگری در این نقاط، تجربهای از همزیستی با طبیعت است. اینجا محل تخلیه دردهای بزرگ مردمی است که خشکسالی را با دعا پاسخ دادهاند. شنیدن قصههای مردم روستا درباره قدمگاهها به اندازه خود زیارت، ارزشمند است.
این مکانها موزههای زنده هستند. اینجا جایی است که میتوانید در سکوت مطلق کویر، صدای ضربان قلب خودتان را بشنوید و با امام غریبان نجوا کنید؛ بیواسطه و بیتکلف. در سفر به یزد، به دنبال بناهایِ بزرگ نباشید؛ به دنبال آن دیوارهای کاهگلی بگردید که در کوچهپسکوچههای روستاها، بوی گلاب و عطر کویر را با هم دارند. این زیارتگاهها، خالصترین تجربه اتصال انسانی به امر قدسی در جغرافیای خشک ایران هستند.
نظر شما