به گزارش خبرگزاری ایمنا، قدمگاه نیشابور، تنها یک بنای هشتضلعی در میان درختان نیست؛ اینجا محراب هجرت است. وقتی از هیاهوی جاده وارد محوطه میشوید، نخستین چیزی که شما را تسخیر میکند، نظم سبز درختان چنار و صدای ملایمِ آب است که گویی از قرنها پیش تا امروز بیوقفه در حال زمزمه است.
معماری صفوی این بنا با آن کاشیهای لاجوردیاش، تلاشی هوشمندانه برای به تصویر کشیدن آسمان در زمین بوده است. این بنا در میان باغی گسترده قرار گرفته که با درختان کهنسال چنار احاطه شده؛ درختانی که افسانههای محلی میگویند با عبور حضرت رضا(ع)، جانی تازه گرفتند و تا امروز ایستادهاند تا شاهد آمدوشد نسلهای مشتاق باشند.
فراتر از ابعاد معماری، قدمگاه نیشابور مکان حافظه است. اینجا نقطه تلاقی تاریخ و الهیات است. سال ۲۰۰ هجری، زمانی که امام رضا (ع) در مسیر هجرت اجباریشان به مرو از نیشابور گذر کردند، این مکان شاهد یکی از درخشانترین لحظات تاریخ شیعه بود؛ لحظهای که هزاران قلم به دست، منتظر شنیدن کلامی از سوی امام بودند. بیان حدیث «سلسلهالذهب» با آن سلسلهسند متصل به پیامبر (ص)، اینجا را به دانشگاهی فضای باز تبدیل کرد.
گردشگر امروز قدمگاه، نه یک تماشاچی ساده که یک شنونده تاریخ است. اگر در ساعتهای خلوت صبح، وقتی مه رقیقی بر دشتهای نیشابور مینشیند، در ایوانهای ایوانبندی شده قدم بزنید، میتوانید صدای همهمه جمعیتِ آن روز را تصور کنید.
اینجا فضایی است برای تأمل فردی. برخلاف زیارتگاههای کلان که زائر را در موج جمعیت غرق میکنند، قدمگاه نیشابور به شما اجازه میدهد تا با خودتان خلوت کنید.کتیبههای ثلث و نستعلیق که نام معصومین بر آن نقش بسته، تلاشی است از هنرمندان صفوی برای مکتوب کردنِ ارادت.
در اینجا به تماشای بازی نور بر کاشیهای آبی بنشینید و اجازه دهید فضای این باغ، شما را از اضطراب مدرن جادهها جدا کند. این مکان، زیارتگاه اندیشه است؛ جایی که کلام، قدرت اصلی است.
نظر شما