امیر حیاتمقدم در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به نقش مدیران صنایع در توسعه پایدار مناطق اظهار کرد: موضوع بومیگزینی مدیران در صنایع بزرگ را باید از زاویه حکمرانی صنعتی و ارتباط میان صنعت و جامعه پیرامونی مورد بررسی قرار داد.
وی با بیان اینکه تجربههای مدیریتی نشان میدهد شناخت محیط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی منطقه یکی از عوامل مؤثر در تصمیمگیریهای مدیریتی و افزایش اثربخشی برنامههای توسعهای است، افزود: صنایع بزرگ تنها مجموعههای اقتصادی نیستند، بلکه بخشی از ساختار اجتماعی و توسعهای یک منطقه محسوب میشوند، به همین دلیل مدیرانی که شناخت دقیقتری از ظرفیتها، محدودیتها و مسائل پیرامونی محل فعالیت خود دارند، میتوانند ارتباط مؤثرتری میان صنعت و جامعه برقرار کنند و تصمیمهای نزدیکتری به واقعیتهای محلی اتخاذ کنند.
نماینده مردم بندر ماهشهر، امیدیه، هندیجان، بندر امام خمینی(ره) و بخش جولکی در مجلس شورای اسلامی ادامه داد: مدیری که ارتباط مستمری با جامعه محلی ندارد، ممکن است درک کاملی از بعضی چالشهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی پیرامون صنعت نداشته باشد؛ این مسئله به معنای برتری مطلق مدیران بومی یا ناتوانی مدیران غیربومی نیست، بلکه تأکید بر اهمیت ترکیب شایستگی مدیریتی با شناخت محیطی است.
حیاتمقدم تصریح کرد: در ادبیات مدیریت، علاوه بر دانش تخصصی و تجربه اجرایی، مؤلفههایی همچون سرمایه اجتماعی، شناخت ذینفعان و توانایی برقراری ارتباط با جامعه محلی از عوامل مؤثر در موفقیت مدیران بهشمار میرود، بنابراین مدیرانی که علاوه بر برخورداری از تخصص و تعهد، شناخت کافی از منطقه فعالیت خود دارند، میتوانند در کاهش فاصله میان صنعت و جامعه و افزایش اثربخشی تصمیمها نقش مؤثرتری ایفا کنند.
وی خاطرنشان کرد: در اوایل انقلاب بحثهایی درباره تقدم تخصص یا تعهد مطرح بود، اما امروز کشور از ظرفیت گستردهای از نیروی انسانی متخصص برخوردار است و امکان انتخاب مدیرانی وجود دارد که هم دانش و تجربه لازم را داشته باشند و هم نسبت به مسئولیت اجتماعی خود متعهد باشند؛ از این منظر، مدیر متخصصی که شناخت بومی نیز دارد، میتواند گزینهای مؤثر برای مدیریت صنایع منطقه باشد.
نظر شما