به گزارش خبرگزاری ایمنا از فارس، صبح هنوز به نیمه نرسیده بود که محوطه پایگاه هوایی شهید دوران، آرامآرام از جمعیت پر شد. همرزمان با لباس نظامی در سکوت ایستاده بودند، خانوادههای شهدا چشم به مسیر ورود دوخته بودند و مردم، شاخههای گل را در دست گرفته بودند تا به استقبال یکی از فرزندان این سرزمین بروند. گرمای مرداد، نفس شهر را سنگین کرده بود، اما هیچکس گرما را بهانهای برای نماندن نمیدانست.
لحظهای که تابوت پوشیده از پرچم جمهوری اسلامی ایران وارد محوطه شد، سکوت جای خود را به نوای شیپور نظامی، زمزمه صلوات و اشکهای بیاختیار داد. مادران اشک ریختند، همرزمان سلام نظامی دادند و نگاهها، بیآنکه کلامی میانشان رد و بدل شود، یک روایت مشترک را مرور میکرد؛ روایت خلبانی که ماهها خبری از او نبود و امروز، پس از تأیید هویت پیکرش، به خانه بازگشته بود.
شیراز که سالها نام عباس دوران را بر تارک خود دارد، این بار نیز یکی دیگر از مردان آسمان را در آغوش کشید؛ سرتیپ دوم خلبان مجید کاظمی، خلبان جنگنده سوخو ۲۴ که در سومین روز جنگ و در جریان مأموریتی عملیاتی، به شهادت رسید، بازگشتش پایان ماهها انتظار خانواده و آغاز فصلی تازه از ماندگاری نام او در حافظه مردم این شهر بود.
انتظار، در چهره مادرانی که اشک را پشت پلکهایشان پنهان میکردند، در نگاه همرزمانی که بیصدا به افق خیره مانده بودند و در دستان مردمی که شاخههای گل را محکم در آغوش گرفته بودند، معنا پیدا کرده بود. هیچکس چیزی نمیگفت، اما همه میدانستند قرار است یکی از تیزپروازان این سرزمین، پس از آخرین مأموریتش، به خانه بازگردد.
پایگاه هوایی شهید دوران که نامش با یکی از ماندگارترین اسطورههای نیروی هوایی گره خورده، این بار نیز روایت دیگری از ایثار را به خود دید؛ روایتی که از غرش جنگندهها آغاز شد، به ماهها چشمانتظاری رسید و سرانجام، در میان اشک، احترام و غرور، با بازگشت یکی از مدافعان آسمان ایران به خانه، به جاودانگی پیوست.
آیین استقبال از پیکر این شهید، در جوار مزار شهید گمنام داخل پایگاه هوایی شهید دوران برگزار شد؛ مکانی که فضای آن از نخستین ساعات صبح، شاهد حضور گسترده مردم، نیروهای نظامی، مسئولان و خانوادههای شهدا بود.
گرمای مرداد نتوانست از شور حضور مردم بکاهد و زن و مرد، پیر و جوان و حتی کودکان، در کنار یکدیگر آمده بودند تا با یکی از فرزندان وطن وداع کنند؛ فرزندی که به باور حاضران، جان خود را در راه دفاع از امنیت کشور فدا کرده بود.
در میان جمعیت، خانواده شهید بیش از همه نگاهها را به خود جلب میکردند. مادر شهید که ماهها چشمانتظار خبری از فرزندش بود، این بار با چشمانی اشکبار در میان مردم حضور پیدا و از ابراز همدردی آنان قدردانی کرد. صحنهای که احساسات بسیاری از حاضران را برانگیخت.
با ورود تابوت پوشیده از پرچم جمهوری اسلامی ایران، فضای مراسم رنگ و بوی دیگری گرفت. همرزمان شهید با اجرای تشریفات نظامی و نواخته شدن شیپور، ادای احترام کردند و پیکر شهید در میان گل، عطر و زمزمه فاتحه مردم به سوی محل برگزاری مراسم بدرقه شد.
بوسه بر تابوت، اهدای شاخههای گل، اشکهای بیاختیار خانواده و زمزمه دعا، از صحنههای ماندگار این مراسم بود. در گوشهوکنار نیز خبرنگاران و عکاسان، لحظات این وداع تاریخی را ثبت میکردند.
پس از پایان آیین استقبال، پیکر شهید برای ادامه مراسم به مسجد صاحبالزمان (عج) پایگاه هوایی شهید دوران منتقل شد؛ جایی که جمع زیادی از مردم و مسئولان برای بزرگداشت یاد این خلبان شهید حضور داشتند.
فرهنگ ایثار و شهادت با از دست دادن فرماندهان و رزمندگان متوقف نمیشود
محمدمهدی رحیمی، رئیس عقیدتی سیاسی پایگاه هوایی شهید دوران در حاشیه مراسم تشییع در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به تداوم راه شهدای نیروی هوایی اظهار کرد: فرهنگ ایثار و شهادت با از دست دادن فرماندهان و رزمندگان متوقف نمیشود و همانگونه که نام شهید عباس دوران الهامبخش نسلهای بعدی شد، امروز نیز خلبانان جوان ارتش، راه همان تیزپروازان را ادامه میدهند و دفاع از ایران را رسالت خود میدانند.
شیراز بار دیگر یکی از فرزندان آسمانی خود را در آغوش کشید؛ خلبانی که آخرین مأموریتش پایان پرواز او بود، اما آغاز ماندگاری نامش در حافظه مردم ایران شد.
نظر شما