این پرچم‌ها برای یک داغ تازه‌اند؛ «یا لثارات الحسین» در مسیر نجف تا کربلا

به گزارش خبرگزاری ایمنا، اربعین که می‌رسد، جاده‌ها رنگ دیگری به خود می‌گیرند؛ جاده‌هایی که دیگر تنها مسیر عبور نیستند، بلکه به روایتگاهی بزرگ از عشق، دلدادگی و آزادگی تبدیل می‌شوند. میلیون‌ها زائر از نقاط مختلف جهان، راهی سرزمین کربلا می‌شوند تا در مسیر نجف تا کربلا، با هر قدم، نام حسین (ع) را فریاد بزنند و بار دیگر به جهانیان نشان دهند که کربلا هنوز زنده است و پیام عاشورا همچنان در رگ‌های تاریخ جریان دارد.

امسال، اما برای زائران ایرانی، این مسیر حال‌وهوایی متفاوت دارد، چراکه ملت ایران با داغی تازه در دل و یاد شهیدانی که دیگر در میانشان نیستند، قدم در این جاده گذاشته‌اند.

اربعین امسال برای مردم ایران، تنها موسم زیارت نیست، موسم به یاد آوردن است؛ به یاد آوردن رهبر شهیدی که ملت ایران او را از دست داده، به یاد آوردن شهدای جنگ و همه مظلومانی که در روزهای تلخ درگیری و حملات دشمن جان خود را از دست دادند.

خانواده‌هایی که امسال جای خالی عزیزانشان را بیشتر از همیشه احساس می‌کنند، مادرانی که داغ فرزند بر دل دارند و مردمی که در سوگ عزیزانشان نشسته‌اند، این بار راه کربلا را با خاطره شهیدان خود پیموده‌اند؛ گویی هر زائر، در این سفر، بخشی از یک امانت بزرگ را با خود حمل می‌کند، امانت یاد و نام کسانی که فرصت حضور در این مسیر را پیدا نکردند.

در میان خیل عظیم زائران، چیزی بیش از همیشه نگاه‌ها را به خود جلب می‌کند؛ پرچم‌های سرخ «یا لثارات الحسین»، پرچم‌هایی که در دست زائران به اهتزاز درآمده‌ و در امتداد جاده، همچون رگ‌هایی سرخ در پیکر مشایه جاری شده‌ است.

سرخی این پرچم‌ها، برای بسیاری از زائران تنها یک رنگ نیست، نشانه‌ای از خون، داغ، مظلومیت و عهد است؛ عهدی برای فراموش نکردن شهیدانی که خونشان بر زمین ریخته شد و نامشان در حافظه یک ملت باقی ماند.

«یا لثارات الحسین» ندایی است که ریشه در فرهنگ عاشورا دارد؛ ندایی که یادآور خون به ناحق ریخته‌شده سیدالشهدا(ع) و یاران مظلوم اوست و این ندا، قرن‌هاست که در حافظه تاریخی شیعیان زنده مانده و هر بار که در جایی از جهان، مظلومی به خاک می‌افتد، دل‌های عاشورایی را دوباره متوجه کربلا می‌کند.

امسال نیز این پرچم‌های سرخ در دست زائران ایرانی یادآور پیوندی عاطفی میان مظلومیت کربلای دیروز و داغ‌های تازه امروز است؛ پیوندی که از دل سوگ و شهادت عبور می‌کند و به مفهوم ایستادگی، مقاومت و ایثار می‌رسد.

به یاد آوردن یک حقیقت مشترک

عاشورا برای مردم ایران، معیاری برای فهم مظلومیت، برای شناخت ایستادگی و برای درک معنای شهادت است؛ حسین(ع) در کربلا مظلوم بود، اما مظلومیت ایشان به معنای تسلیم در برابر ظلم نبود.

امام حسین (ع) ایستادگی و با خون خود، حقیقتی را در تاریخ ماندگار کردند که پس از قرن‌ها همچنان زنده است. شاید همین نگاه است که باعث می‌شود بسیاری از زائران امسال میان داغ شهدای خود و خاطره کربلا، پیوندی عاطفی احساس کنند؛ پیوندی که نه از جنس یکی دانستن این رخدادها، بلکه از جنس به یاد آوردن یک حقیقت مشترک است، اینکه خون مظلوم، نباید به فراموشی سپرده شود.

در روزهایی که مردم ایران داغ شهادت رهبر خود و دیگر شهدای جنگ را بر دل دارند، قدم گذاشتن در مسیر اربعین برای آنها معنایی فراتر از یک زیارت پیدا کرده است. زائرانی که امسال راهی مشایه شده‌اند، خود را نایب زیارت افرادی می‌دانند که دیگر امکان حضور در این جاده را ندارند.

هر قدم آنان می‌تواند به نیت یک شهید باشد و هر سلامی که به سوی حرم سیدالشهدا(ع) فرستاده می‌شود، شاید به نیابت از مادری باشد که فرزندش را از دست داده یا خانواده‌ای که جای خالی عزیز خود را در میان جمعیت زائران احساس می‌کند.

شاید به همین دلیل است که پرچم‌های سرخ امسال، معنایی متفاوت در مشایه پیدا کرده‌ است؛ این پرچم‌ها در میان دریای زائران، تنها نماد یک شعار نیستند، روایتگر یک داغ جمعی‌ هستند، داغ رهبر شهید، داغ شهدای جنگ و داغ همه افرادی که قربانی خشونت و جنگ شده‌اند.

زائری که پرچم سرخ را در دست می‌گیرد، در حقیقت بخشی از خاطره یک ملت را با خود به کربلا می‌برد؛ خاطره‌ای که می‌گوید خون شهیدان، هرگز در هیاهوی زمان گم نمی‌شود.

هر پرچم یک روایت است و هر زائر، حامل یک قصه

در فرهنگ عاشورا، مظلومیت با فراموشی پیوندی ندارد؛ مظلومیت حسین(ع) قرن‌هاست که زنده مانده، چون تاریخ نتوانست حقیقت کربلا را خاموش کند و امروز نیز هرگاه نامی از مظلومیت و شهادت به میان می‌آید، ذهن و دل انسان به سوی کربلا بازمی‌گردد.

شاید به همین خاطر است که زائران داغ شهدای امروز خود را در مسیر زیارت سیدالشهدا(ع) با خود همراه کرده‌اند؛ تا بگویند میان همه فاصله‌های تاریخی، یک حقیقت همچنان پابرجاست و مظلومیت هرگز فراموش نمی‌شود و خون شهیدا به پیامی برای ایستادگی و ایثار تبدیل خواهد شد.

مشایه اربعین، امسال برای زائران به صحنه‌ای برای رساندن همین پیام تبدیل شده است، در این مسیر، هر پرچم می‌تواند یک روایت باشد و هر زائر، حامل یک قصه. قصه مادرانی که چشم انتظار فرزندانشان مانده‌اند، خانواده‌هایی که داغ عزیزانشان را بر دل دارند و مردمی که با وجود همه تلخی‌ها، همچنان راه عشق را ادامه می‌دهند.

در چنین فضایی، پرچم سرخ «یا لثارات الحسین» به زبانی تصویری تبدیل می‌شود؛ زبانی که گاهی از هزاران کلمه رساتر است و بدون نیاز به توضیح، از داغ، مظلومیت و عهد سخن می‌گوید.

اربعین امسال، برای همه سفری به نیابت از غایبان است؛ غایبانی که خودشان نتوانستند در این جاده قدم بردارند، اما یادشان در کنار زائران حضور دارد. رهبر شهید ملت، شهدای جنگ و همه شهدایی که خانواده‌هایشان امسال با جای خالی آنان به استقبال اربعین رفته‌اند، در خاطره زائران این مسیر حضور دارند.

زائران قدم می‌زنند و به یاد می‌آورند، سلام می‌دهند و به نیابت زیارت می‌کنند و پرچم برمی‌افرازند تا نام و یاد شهیدانشان را با خود تا کربلا ببرند.

سرخی پرچم‌ها، در میان سیاهی لباس‌های عزاداری و سفیدی عمودهای مشایه، بیش از هر زمان دیگری به چشم می‌آید. گویی این سرخی، روایت یک زخم تازه است که در کنار خاطره کربلا قرار گرفته؛ زخم مردمی که هنوز داغ عزیزانشان را بر دل دارند و با این حال، مسیر عشق را رها نکرده‌اند.

پرچم «یا لثارات الحسین» در چنین فضایی برای زائران تنها نشانه یک مطالبه نیست، نشانه‌ای از حافظه است؛ حافظه‌ای که می‌خواهد نام شهیدان را زنده نگه دارد و اجازه ندهد خون آنان در گذر زمان به فراموشی سپرده شود.

پرچم‌های سرخ «یا لثارات الحسین»؛ روایتی از یک داغ، یک شهید و یک عهد

اربعین میدان رساندن پیام‌هاست؛ پیامی که گاهی با یک پرچم، رساتر از هزار سخن منتقل می‌شود. امسال زائران با پرچم‌های سرخ خود، از یک سو یادآور مظلومیت سیدالشهدا(ع) و یارانش هستند و از سوی دیگر، داغ شهدای خود را به جاده کربلا آورده‌اند.

آنان می‌خواهند بگویند که کربلا تنها یک خاطره دور نیست؛ فرهنگی است که در ذهن و دل انسان‌های آزاده زنده مانده است، فرهنگی که به انسان می‌آموزد در برابر ظلم سکوت نکند، مظلوم را فراموش نکند و اجازه ندهد خون بی‌گناهان بی‌صدا از کنار تاریخ عبور کند.

و حالا در مسیر نجف تا کربلا، پرچم‌های سرخ «یا لثارات الحسین» در باد بیشتر نمایان می‌شوند؛ پرچم‌هایی که هر کدام روایتی از یک داغ، یک شهید و یک عهد را با خود حمل می‌کنند.

زائران در این مسیر، تنها برای خود قدم نمی‌زنند؛ آنان به یاد کسانی قدم برمی‌دارند که دیگر در میانشان نیستند، به یاد رهبر شهیدشان، به یاد شهدای جنگ و به یاد همه مظلومانی که قربانی خشونت و بی‌رحمی مستکبران جهان شده‌اند.

شاید این همان پیوندی باشد که اربعین را از یک سفر ساده فراتر می‌برد؛ پیوندی میان کربلای دیروز و داغ‌های امروز، میان اشک و عهد، میان شهادت و ایستادگی. اینجا، هر قدم یک روایت است، هر زائر یک پیام‌رسان و هر پرچم سرخ، فریادی برای فراموش نکردن؛ فریادی که از کربلا آمده و در مسیر اربعین، همچنان به گوش جهان می‌رسد که خون مظلوم را نمی‌توان از حافظه تاریخ پاک کرد.