به گزارش خبرگزاری ایمنا، زندگی مشترک تنها با کنار هم قرار گرفتن دو نفر و تقسیم مسئولیتهای روزمره معنا پیدا نمیکند و آنچه به یک رابطه جان میبخشد، احساس نزدیکی، دیده شدن و اطمینانی است که میان زوجین شکل میگیرد. در میان دغدغههای مختلف زندگی، گاهی ابعاد عاطفی رابطه به حاشیه میرود و زوجین تصور میکنند انجام وظایف و برطرف کردن نیازها برای حفظ صمیمیت کافی است.
رابطه عاطفی برای دوام و پویایی خود به نشانههای آشکار محبت نیاز دارد و یک جمله محبتآمیز، توجهی ساده، قدردانی از تلاشهای همسر یا ابراز صمیمانه احساسات، میتواند پیام مهمی از ارزشمندی و اهمیت فرد مقابل منتقل کند؛ پیامی که گاهی در میان مشغلههای زندگی روزمره نادیده گرفته میشود.
صمیمیت عاطفی همچنین یکی از پایههای احساس امنیت در رابطه است. انسان در هر سنی نیاز دارد بداند برای فردی که دوستش دارد، مهم و ارزشمند است و میتواند در کنار او بدون ترس از قضاوت یا طرد شدن، احساسات خود را بیان کند و این نیاز، برخلاف تصور رایج، با پایان یافتن دوران کودکی از میان نمیرود و در روابط بزرگسالی نیز همچنان اهمیت دارد.
از سوی دیگر، رابطه میان زن و شوهر تنها به خود آنها محدود نمیشود؛ فرزندان در محیط خانواده، بسیاری از مفاهیم عاطفی و اجتماعی را از طریق مشاهده رفتار والدین میآموزند و نوع تعامل پدر و مادر میتواند نخستین الگوی ذهنی آنان از عشق، احترام و رابطه سالم باشد و به همین دلیل، کیفیت عاطفی زندگی مشترک میتواند اثری فراتر از یک رابطه دو نفره داشته باشد.
صمیمیت؛ قلب تپنده زندگی مشترک
عاطفه سادات هاتفالحسینی، روانشناس و مشاور خانواده در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با بیان اینکه صمیمیت در زندگی مشترک، فقط یک مفهوم یا یک واژه نیست، بلکه باید در رفتار زوجین نمود پیدا کند، اظهار کرد: یکی از مهمترین جلوههای صمیمیت، ابراز محبت و احساسات میان زن و شوهر است.
وی افزود: بسیاری از افراد تصور میکنند همین که برای همسر خود کاری انجام میدهند، نیازهای او را برطرف میکنند، برای او خرید یا در کارهای مختلف زندگی به او کمک میکنند، برای نشان دادن علاقه کافی است، در حالی که خدمات و حمایتهای عملی، تنها یک بخش از رابطه عاطفی است و در کنار آن، ابراز محبت کلامی و عاطفی نیز اهمیت بسیار زیادی دارد.
روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه بسیاری از افراد بهویژه در روابط عاطفی، نیاز دارند علاقه و محبت را بهصورت کلامی نیز دریافت کنند، تصریح کرد: این موضوع به این معنا نیست که مردان به نوازشهای کلامی و عاطفی نیاز ندارند، مردان نیز به توجه، محبت و تأیید کلامی نیازمندند و خدمات و رسیدگیهای عملی از یکسو و محبت و نوازشهای کلامی از سوی دیگر، هر دو در شکلگیری یک رابطه سالم و ایمن نقش دارند.
هاتفالحسینی با بیان اینکه در این زمینه میتوان به نظریه دلبستگی جان بالبی اشاره کرد، ادامه داد: بهطور معمول درباره دلبستگی ایمن در دوران نوزادی و کودکی صحبت میشود؛ زمانی که والدین با محبت، توجه و پاسخگویی مناسب، احساس امنیت را در کودک ایجاد میکنند، اما نیاز به دلبستگی ایمن به دوران کودکی محدود نمیشود.
محبت میان زوجین؛ میراثی که به نسل بعد میرسد
وی گفت: افراد در بزرگسالی نیز برای داشتن یک رابطه عاطفی سالم، به عشق، محبت، توجه، احساس ارزشمندی و امنیت عاطفی نیاز دارند و وقتی فرزندان میبینند که پدر و مادرشان به یکدیگر محبت میکنند، عشق و احترام میان آنها جریان دارد و احساساتشان را به شیوهای سالم ابراز میکنند، این الگو را یاد میگیرند و به نسل بعد منتقل میکنند.
روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه کودک در چنین محیطی متوجه میشود که عشق، دوست داشتن و صمیمیت، بخشی طبیعی از زندگی مشترک است، اضافه کرد: اگر کودک در خانوادهای رشد کند که والدین از نظر عاطفی از یکدیگر فاصله دارند و هیچگونه محبت و صمیمیتی میان آنها مشاهده نمیکند، ممکن است در آینده تصور کند که زندگی مشترک فقط به معنای انجام وظایف و برآورده کردن نیازهای ظاهری است.
هاتفالحسینی خاطرنشان کرد: این مسئله میتواند در آینده بر روابط فرد با دوستان، همکاران و حتی زندگی مشترک او تأثیر بگذارد، زیرا ممکن است فرد از کودکی با مفاهیمی همچون عشق، دوست داشتن، احساس امنیت و ارزشمندی به شکل صحیح آشنا نشده باشد، بنابراین ابراز محبت میان زوجین تنها برای خود آنها اهمیت ندارد، بلکه الگویی است که فرزندان نیز از آن یاد میگیرند.
رابطهای که در آن محبت تنها در انجام وظایف خلاصه نشود و زوجین بتوانند احساسات خود را به شکلی روشن و محترمانه بیان کنند، ظرفیت بیشتری برای ایجاد آرامش و رضایت عاطفی خواهد داشت. توجه به نیازهای احساسی یکدیگر، به همان اندازه که رسیدگی به نیازهای روزمره اهمیت دارد، میتواند پیوند میان زوجین را عمیقتر و پایدارتر کند.
محبت کردن به رفتارهای بزرگ و پرهزینه نیاز ندارد و گاهی یک تشکر صمیمانه، شنیدن با حوصله، بیان علاقه یا توجه به احساسات همسر، پیام ارزشمندی را منتقل میکند که در تقویت رابطه نقش مهمی دارد. استمرار همین رفتارهای ساده میتواند فضای عاطفی خانه را گرمتر و ارتباط میان اعضای خانواده را سالمتر کند.
تجربه امنیت و پذیرش در یک رابطه میتواند بر کیفیت ارتباطات فرد در مراحل مختلف زندگی اثر بگذارد. کودکی که در فضای خانواده شاهد احترام، توجه و ابراز محبت میان والدین است، فرصت بیشتری پیدا میکند تا تصویری سالم از روابط انسانی در ذهن خود شکل دهد و در آینده نیز ارتباطات خود را بر پایه اعتماد و احترام بنا کند.
صمیمیت میان زوجین تنها یک ویژگی مطلوب برای زندگی مشترک نیست، بلکه بخشی از فرهنگ عاطفی خانواده است که میتواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود. وقتی محبت در رفتار و کلام والدین حضور داشته باشد، فرزندان نیز میآموزند که دوست داشتن را میتوان با احترام، توجه و بیان سالم احساسات نشان داد؛ الگویی که شاید سالها بعد، در کیفیت روابط خود آنان نیز بازتاب پیدا کند.
نظر شما