به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، بر اساس آخرین دادههای طبقهبندیشده توسط بانک جهانی در سال ۲۰۲۵، توزیع درآمدی کشورها بر پایه سرانه شاخص درآمد ناخالص ملی (GNI)، نشاندهنده تفاوتهای ساختاری چشمگیری میان مناطق مختلف جهان است. این توزیع که اقتصادها را به چهار گروه کمدرآمد، متوسط رو به پایین، متوسط رو به بالا و پردرآمد تقسیم میکند، حاکی از تمرکز ثروت در بعضی مناطق و وجود چالشهای توسعهای در مناطق دیگر است.
در بررسی مناطق دارای بیشترین تراکم اقتصادهای پردرآمد، منطقه «آمریکای شمالی» با صددرصد کشور در این رده، پیشتاز است. پس از آن، منطقه «اروپا و آسیای مرکزی» با ۶۹ درصد و «آسیای شرقی و اقیانوسیه» با ۴۲ درصد، جایگاه خود را در میان اقتصادهای پیشرفته و در حال توسعه تثبیت کردهاند؛ بهطوری که در آسیای شرقی، حضور همزمان اقتصادهای توسعهیافتهای همچون ژاپن و استرالیا در کنار قدرتهای نوظهوری همچون چین و اندونزی، تنوع اقتصادی چشمگیری را ایجاد کرده است. مشابه این وضعیت در «آمریکای لاتین و کارائیب» نیز دیده میشود، جایی که ۸۸ درصد از کشورها در سطوح درآمدی متوسط و بالا قرار دارند.
در نقطه مقابل، شکاف اقتصادی در مناطق دیگر به وضوح مشهود است. «آفریقای سیاه» بهعنوان تنها منطقهای که بیشتر کشورهای آن (۴۴ درصد) در دسته کمدرآمد قرار دارند، همچنان با چالشهای جدی روبهروست. اگرچه کشورهایی همچون سیشل توانستهاند بهواسطه اقتصادهای ویژه خود در گروه پردرآمد جای بگیرند، بسیاری از دیگر کشورهای این منطقه بهدلیل محدودیتهای زیرساختی، نبود صنعتی شدن و رشد سریع جمعیت، در چرخه فقر باقی ماندهاند. از سوی دیگر، منطقه «خاورمیانه، شمال آفریقا، افغانستان و پاکستان» با داشتن گستردهترین طیف توزیع درآمدی، بازتابدهنده تضاد میان اقتصادهای بسیار ثروتمند صادرکننده انرژی و کشورهای درگیر بیثباتی یا کندی توسعه است.
بررسی منطقه «جنوب آسیا» نیز الگوی متفاوتی را ارائه میدهد؛ این منطقه با وجود حذف کامل کشورهای کمدرآمد از فهرست خود، همچنان فاقد اقتصادهای پردرآمد است و تمرکز اصلی آن بر گروههای درآمدی متوسط قرار دارد. این دادهها نشان میدهند در حالی که جهان بهسوی تمرکز ثروت در مناطق شمالی و شرق آسیا حرکت میکند، مناطق دیگر همچنان با نوسانات شدید و نابرابریهای منطقهای دستوپنجه نرم میکنند.
نظر شما