به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، بر اساس آخرین آمار دولت بریتانیا، در پاییز سال ۲۰۲۵ میلادی، چهار هزار و ۷۹۳ نفر تنها در یک شب در خیابانهای انگلستان بهعنوان افراد «خوابیده در خیابان» شناسایی شدند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۲۴ حدود ۳ درصد افزایش داشته و رکورد پیشین ثبتشده در سال ۲۰۱۷ را نیز پشت سر گذاشته است. این چهارمین سال متوالی افزایش آمار بیخانمانهای خیابانی بهشمار میرود و در مقایسه با سال ۲۰۱۰، تعداد افراد خوابیده در خیابان بیش از ۱۷۱ درصد رشد کرده است؛ افزایشی که نشاندهنده تشدید بحران مسکن در این کشور است.
هرچند این آمار تنها مربوط به انگلستان است و بر اساس شمارش افراد در یک شب مشخص تهیه میشود، اما مؤسسات خیریه و فعالان حوزه بیخانمانی معتقدند شمار واقعی افرادی که در طول سال در خیابانها زندگی میکنند بسیار بیشتر از ارقام رسمی است. بسیاری از بیخانمانها در مکانهایی پنهان، ساختمانهای متروکه، خودروها یا اقامتگاههای موقت شب را سپری میکنند و در نتیجه در آمار رسمی ثبت نمیشوند.
لندن همچنان بیشترین سهم از این بحران را به خود اختصاص داده است. در پاییز ۲۰۲۵، ۱۲۷۷ نفر در یک شب در خیابانهای پایتخت مشاهده شدند که بیش از یکچهارم کل افراد خوابیده در خیابانهای انگلستان را تشکیل میدهد. اگرچه آمار لندن نسبت به سال قبل اندکی کاهش یافته، اما در سایر مناطق انگلستان روند افزایشی ادامه داشته و تعداد افراد خوابیده در خیابان خارج از لندن به ۳۵۱۶ نفر رسیده است. منطقه وستمینستر همچنان بیشترین تراکم بیخانمانهای خیابانی را در میان مناطق مختلف بریتانیا دارد؛ موضوعی که علاوه بر تمرکز خدمات حمایتی به ویژگیهای اقتصادی و اجتماعی این منطقه نیز مرتبط است.
در کنار آمار سالانه، دادههای مدیریتی دولت که وضعیت بیخانمانی را بهصورت ماهانه رصد میکند، تصویر گستردهتری از ابعاد بحران ارائه میدهد. بر اساس این دادهها، در ماه مارس ۲۰۲۶ حدود ۷۵۴۱ نفر طی این ماه دستکم یک بار در خیابان خوابیدهاند و در هر شب بهطور متوسط ۳۴۶۱ نفر در خیابان به سر میبردند، همچنین ۳۰۴۵ نفر، معادل حدود ۴۰ درصد کل افراد شناساییشده، در گروه «بیخانمانهای مزمن» قرار گرفتهاند؛ افرادی که برای مدت طولانی در خیابان زندگی میکنند و خروج آنها از چرخه بیخانمانی به مراتب دشوارتر است.
این آمار نشان میدهد که اگرچه تعداد افرادی که برای نخستینبار به جمع بیخانمانهای خیابانی میپیوندند تا حدی کاهش یافته، اما مدت زمان حضور افراد در خیابان افزایش یافته است. به بیان دیگر، نظام حمایتی موجود در انتقال افراد از خیابان به مسکن پایدار با چالش جدی روبهروست و بسیاری از افراد پس از ورود به چرخه بیخانمانی، سالها در همان وضعیت باقی میمانند.
کارشناسان معتقدند مهمترین عامل تشدید این بحران، کمبود مزمن مسکن مقرونبهصرفه در بریتانیاست. طی سالهای گذشته، ساختوساز مسکن متناسب با رشد تقاضا پیش نرفته، قیمت خرید و اجاره خانه به شدت افزایش یافته و بخش قابلتوجهی از مسکن اجتماعی نیز از دسترس اقشار کمدرآمد خارج شده است. افزایش نرخ بهره وامهای مسکن، رشد تورم، بالا رفتن هزینه انرژی و مواد غذایی و فشارهای ناشی از بحران هزینههای زندگی نیز موجب شده بسیاری از خانوارها توان حفظ محل سکونت خود را از دست بدهند.
در کنار عوامل اقتصادی، دلایل اجتماعی متعددی نیز در افزایش بیخانمانی نقش دارند. اخراج از خانههای استیجاری، خشونت خانگی، فروپاشی روابط خانوادگی، بیکاری، بدهی، مشکلات سلامت روان و اعتیاد از جمله مهمترین عواملی هستند که افراد را در معرض زندگی در خیابان قرار میدهند.
پژوهشهای پارلمان بریتانیا تأکید میکند که خوابیدن در خیابان تنها آشکارترین شکل بیخانمانی است. صدها هزار نفر دیگر در اقامتگاههای موقت، هتلها، خوابگاهها یا خانه اقوام و دوستان زندگی میکنند و به دلیل نداشتن مسکن دائمی، در گروه «بیخانمانهای پنهان» قرار میگیرند. از این رو، آمار افراد خوابیده در خیابان تنها بخش کوچکی از بحران واقعی مسکن در بریتانیا را منعکس میکند.
بررسی ویژگیهای جمعیتی نیز نشان میدهد که مردان بیشترین سهم را در میان افراد خوابیده در خیابان دارند. حدود ۸۳ درصد این افراد مرد هستند و نزدیک به ۶۳ درصد تابعیت بریتانیایی دارند، هرچند شمار قابلتوجهی نیز از کشورهای عضو اتحادیه اروپا و دیگر نقاط جهان هستند. در لندن، تنوع ملیتی و قومی افراد بیخانمان بیش از سایر مناطق کشور است.
سازمانهای خیریه از جمله «شلتر»، «کرایسیس» و «سنت مانگو» انتشار این آمار را نشانه شکست سیاستهای چندین دولت متوالی در حل ریشهای بحران مسکن دانستهاند. این نهادها معتقدند اقدامات اضطراری برای اسکان موقت، بدون افزایش گسترده ساخت مسکن اجتماعی، حمایت از مستأجران، توسعه خدمات سلامت روان و اجرای برنامههای «مسکن در اولویت» نمیتواند روند روبهرشد بیخانمانی را متوقف کند.
بحران بیخانمانی اکنون به یکی از مهمترین موضوعات سیاسی بریتانیا نیز تبدیل شده است. دولت جدید به نخستوزیری اندی برنهام وعده داده است که به بیخانمانی مزمن در انگلستان پایان دهد. در همین راستا، دولت اعلام کرده طی سه سال آینده ۳۴۰ میلیون پوند برای گسترش خدمات حمایتی، اجرای برنامههای «اول خانه» و تأمین مسکن برای افراد آسیبپذیر اختصاص خواهد داد؛ سیاستی که بر فراهم کردن مسکن دائمی پیش از سایر خدمات حمایتی تأکید دارد.
با این حال، کارشناسان هشدار میدهند که بدون اصلاحات ساختاری در بازار مسکن، این بودجه نیز به تنهایی کافی نخواهد بود. برآوردهای جدید نشان میدهد اگر روند کنونی ادامه یابد، تعداد افراد بیخانمان در انگلستان تا سال ۲۰۳۰ حدود ۲۵ درصد دیگر افزایش خواهد یافت و بیش از ۵۰ هزار نفر به جمع افراد بیخانمان اضافه میشوند؛ موضوعی که مجموع جمعیت بیخانمان کشور را به بیش از ۲۳۰ هزار نفر خواهد رساند.
در همین حال، شوراهای محلی نیز با فشار مالی بیسابقهای روبهرو هستند، زیرا هزینه اسکان موقت خانوادههای بیخانمان هر سال رکورد تازهای ثبت میکند، در حالی که صف انتظار برای دریافت مسکن اجتماعی همچنان طولانیتر میشود. فعالان حوزه مسکن معتقدند سرمایهگذاری در ساخت مسکن مقرونبهصرفه و اجرای برنامههای پیشگیرانه، علاوه بر کاهش بیخانمانی، میتواند هزینههای سنگین دولت و شوراهای محلی را نیز در بلندمدت کاهش دهد.
اگرچه بیشترین تمرکز بیخانمانهای خیابانی همچنان در شهرهای بزرگی همچون لندن، بیرمنگام، منچستر و بریستول مشاهده میشود، اما بحران مسکن دیگر محدود به کلانشهرها نیست و شهرهای کوچک، مناطق ساحلی و حتی نواحی روستایی نیز با افزایش شمار افراد بدون سرپناه روبهرو شدهاند. افزایش مداوم اجارهبها، کاهش قدرت خرید خانوارها و کمبود مسکن ارزانقیمت، بحران خوابیدن در خیابان را به یکی از جدیترین چالشهای اجتماعی بریتانیا در سالهای اخیر تبدیل کرده است؛ بحرانی که به باور کارشناسان، بدون اصلاحات عمیق در سیاستهای مسکن و حمایتهای اجتماعی، همچنان رو به وخامت خواهد رفت.
نظر شما