به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از Goal، فینال جام جهانی سرانجام از راه رسیده است و تقابل یکشنبهشب اسپانیا و آرژانتین در ورزشگاه متلایف نیوجرسی، نوید یکی از جذابترین فینالهای تاریخ این رقابتها را میدهد؛ دیداری میان دو تیمی که بدون تردید بهترین عملکرد را در این تورنمنت داشتهاند، البته با تأکید روی واژه «تیم».
اسپانیا نمونه کامل یک ماشین هماهنگ و منظم است؛ تیمی که در آن هر بازیکن بهطور دقیق از وظایف خود آگاه است و برای موفقیت جمعی، بیوقفه تلاش میکند. لاروخا شاید از نظر ستارههای فردی هرگز به اندازه فرانسه پرستاره نباشد، اما ترکیب ایدهآل از فوتبال گروهی، ازخودگذشتگی و کیفیت فنی کمنقص موجب شد شاگردان لوئیس دلافوئنته در مرحله نیمهنهایی، تیم دیدیه دشان را در دالاس بهطور کامل از کار بیندازند.
تنها یک شب بعد، آرژانتین نیز بار دیگر روحیه جنگندگی همیشگی خود را به نمایش گذاشت؛ تیمی که با بازگشتی تماشایی مقابل انگلیس، با دو پاس گل لیونل مسی راهی فینال شد. فوقستارهای که نهتنها رهبر تیم، بلکه نقطه اتصال یک ملت است و همچنان در ۳۹ سالگی، سرنوشت مسابقات بزرگ را تعیین میکند.
حالا سوال بزرگ این است؛ جام قهرمانی در پایان یکشنبهشب در دستان کدام تیم قرار خواهد گرفت؟ آیا اسپانیا پس از فتح یورو ۲۰۲۴، قهرمانی جهان را نیز به افتخاراتش اضافه خواهد کرد؟ یا آرژانتین به نخستین تیم پس از برزیل ۱۹۶۲ تبدیل میشود که موفق به دفاع از عنوان قهرمانی جامجهانی شده است؟
در چنین مسابقهای، همهچیز به جزئیات بستگی دارد؛ به نبردهای انفرادیای که میتوانند جریان بازی را تغییر دهند. وبگاه GOAL شش تقابل کلیدی این فینال بزرگ را بررسی کرده است که میتوانند سرنوشت جام جهانی ۲۰۲۶ را رقم بزنند.
رودری در برابر انزو فرناندز و الکسیس مکآلیستر
از مدتها قبل این احساس وجود داشت که اگر تیمی بتواند فرانسه را از کار بیندازد، آن تیم اسپانیا است؛ آن هم به یک دلیل مشخص؛ رودری.
هافبک منچسترسیتی طی دو سال گذشته بارها با مصدومیت دستوپنجه نرم کرده است، اما پیش از دیدار نیمهنهایی نیز نشانههای زیادی وجود داشت که او دوباره به همان نسخهای تبدیل شده است که در سال ۲۰۲۴ توپ طلای فوتبال جهان را به دست آورد. مقابل فرانسه نیز با نمایشی کمنقص، بهطور دقیق همان رودری همیشگی را به نمایش گذاشت و کنترل کامل میانه میدان را در اختیار گرفت.
البته آرژانتین در خط هافبک نه از نظر جنگندگی کم میآورد و نه از نظر توان بدنی. شاگردان لیونل اسکالونی کامل توانایی بر هم زدن ریتم بازی رودری را دارند، اما تحقق این هدف بیش از هر چیز به عملکرد انزو فرناندز و الکسیس مکآلیستر بستگی خواهد داشت یا شاید همکاری همزمان هر دو.
اگر این دو هافبک بتوانند در تمام طول مسابقه، رودری را تحت فشار بگذارند و فرصت تصمیمگیری را از او بگیرند، اسپانیا بخش بزرگی از برتری همیشگی خود را از دست خواهد داد. اما اگر حتی چند ثانیه به او فرصت داده شود، همان اتفاقی رخ میدهد که برابر فرانسه افتاد؛ رودری ریتم مسابقه را بهطور کامل در اختیار میگیرد و بازی را مطابق میل خود هدایت میکند.
از سوی دیگر، آرژانتین امیدوار است انزو فرناندز و مکآلیستر علاوه بر وظایف دفاعی، در فاز هجومی نیز بتوانند رودری و احتمال دارد فابیان رویس را به دردسر بیندازند.
انزو در این جامجهانی اگرچه تنها در مقاطعی درخشان ظاهر شده، اما گلهای بسیار مهمی برابر مصر و انگلیس به ثمر رسانده است. مکآلیستر نیز در دقایق پایانی دیدار مقابل انگلیس دو بار تیر دروازه را به لرزه درآورد و نشان داد که همچنان یکی از خطرناکترین هافبکهای هجومی آرژانتین است. شاید مهمتر از همه اینکه هر دو بازیکن، در حساسترین مقطع مسابقات، دوباره به همان سطحی نزدیک شدهاند که در جامجهانی ۲۰۲۲ قطر از آنها دیده بودیم.
اونای سیمون در برابر امیلیانو مارتینز
اگر تنها آمار کلینشیتها را ملاک قرار دهیم، بدون تردید برتری با اسپانیا است. اونای سیمون تا اینجای جامجهانی تنها یک گل دریافت کرده، در حالی که امیلیانو مارتینز تاکنون هفت بار دروازهاش باز شده و از زمان پیروزی مقابل اتریش در مرحله گروهی، دیگر موفق به ثبت کلینشیت نشده است.
اما اگر قرار باشد روی این موضوع شرط ببندیم که کدام دروازهبان بیشترین تأثیر را روی نتیجه فینال خواهد گذاشت، شاید بسیاری هنوز هم امیلیانو مارتینز را انتخاب میکنند. دروازهبان استونویلا، چه دوستش داشته باشید و چه نه، همیشه در مسابقات بزرگ قادر است با واکنشهای خیرهکننده یا حتی رفتارهای جنجالی و اعصابخردکن، تمرکز مهاجمان حریف را بر هم بزند.
در نقطه مقابل، اونای سیمون شخصیتی آرامتر و کمحاشیهتر دارد؛ شاید همین ویژگی باعث شده با وجود عملکرد فوقالعادهاش، همچنان کمتر از آنچه شایسته است مورد توجه قرار بگیرد.
واقعیت این است که سیمون در این جامجهانی چندان تحت فشار قرار نگرفته و به همین دلیل فرصت زیادی برای درخشش نداشته است. این موضوع البته تقصیر او نیست، اما بسیاری از هواداران اسپانیا همچنان معتقدند خوان گارسیا، دروازهبان بارسلونا، یا داوید رایا، سنگربان آرسنال، حتی از سیمون هم کیفیت بالاتری دارند؛ هرچند آمار چیز دیگری میگوید.
با این حال، مقابل آرژانتین شرایط کاملاً متفاوت خواهد بود. برای نخستین بار در این جام جهانی، سیمون باید مقابل خطرناکترین خط حمله تورنمنت قرار بگیرد؛ تیمی که بیشترین گلها را به ثمر رسانده و در رأس آن، لیونل مسی قرار دارد.
نحوه واکنش دروازهبان اسپانیا به این آزمون بزرگ، میتواند نقش تعیینکنندهای در سرنوشت فینال داشته باشد؛ زیرا همه میدانند امیلیانو مارتینز هر ایرادی هم که داشته باشد، در مسابقات بزرگ معمولاً بهترین نسخه خودش را ارائه میدهد.
میکل اویارزابال در برابر خولیان آلوارز (یا لائوتارو مارتینز)
شاید این تقابل، دوئلی مستقیم از نظر جایگاه در زمین نباشد، اما میکل اویارزابال و خولیان آلوارز تقریباً یک نقش مشابه را در تیمهای خود ایفا میکنند؛ و این احتمال وجود دارد که هر کدام عملکرد بهتری داشته باشد، سرنوشت فینال را نیز به سود تیمش تغییر دهد.
اویارزابال در طول این جام جهانی، آرامآرام به یکی از چهرههای محبوب و کمسروصدای اسپانیا تبدیل شده است. او در حالی پا به این مسابقات گذاشت که هم در رئال سوسیداد و هم در تیم ملی، فرم بسیار خوبی داشت، اما تا پیش از دبل مقابل عربستان و اتریش کمتر کسی درباره او صحبت میکرد.
در سوی مقابل، خولیان آلوارز هنوز نتوانسته انتظارات را به طور کامل برآورده کند. البته شروع نهچندان خوب او، بیارتباط با مصدومیتی که پیش از آغاز جام جهانی با آن مواجه بود نیست. با این حال، گل فوقالعادهای که مقابل سوئیس به ثمر رساند، بار دیگر نشان داد که اگر کمی فضا در اختیار داشته باشد، همچنان یکی از خطرناکترین مهاجمان جهان است.
با وجود این، لیونل اسکالونی برای انتخاب مهاجم اصلی خود با یک چالش جدی روبهرو است. لائوتارو مارتینز پس از ورود به زمین مقابل انگلیس، گل پیروزیبخش آرژانتین را به ثمر رساند و حالا شانس زیادی دارد که دوباره جایگاهش را در ترکیب اصلی پس بگیرد؛ بهویژه اینکه آلوارز هنوز کاملاً به فرم ایدهآل خود بازنگشته است.
در طرف مقابل، اویارزابال شاید بهترین روزهای دوران حرفهای خود را سپری میکند. اعتمادبهنفس او پس از پنالتی محکم و بدون نقصی که برابر فرانسه به گل تبدیل کرد، بیش از هر زمان دیگری افزایش یافته است. نباید فراموش کرد که همین مهاجم متواضع، گل قهرمانی اسپانیا در فینال یورو ۲۰۲۴ را نیز به ثمر رسانده بود.
اکنون او این فرصت را دارد که همان نقش را یک بار دیگر، این بار در بزرگترین مسابقه فوتبال جهان ایفا کند؛ مگر اینکه یکی از مهاجمان نامدار آرژانتین، بالاخره در فینال آن کیفیتی را نشان دهد که سالهاست از او انتظار میرود.
مارک کوکوریا در برابر لیونل مسی
بدیهی است که مسی در مقابل اسپانیا به عنوان یک وینگر کلاسیک بازی نخواهد کرد، اما نکته خارقالعاده این است که او در این جام جهانی ثابت کرده در ۳۹ سالگی همچنان یکی از مؤثرترین بازیکنان کناری دنیای فوتبال است. شاید مسی دیگر سرعت خیرهکننده و ترسناک سالهای گذشته را در حرکت با توپ نداشته باشد، اما علاوه بر اینکه همچنان میتواند هر مدافع کناریای را با مهارتهای ویرانگر دریبلزنیاش از پیش رو بردارد، یک ارسالکننده قهار نیز هست.
همانطور که امیلیانو مارتینز هم اعتراف کرد، تصمیم اسکالونی برای انتقال مسی به سمت راست، کلید بازگشتهای آرژانتین مقابل مصر و انگلیس بود. در نتیجه، مارک کوکوریا باید حتی بیشتر از سایر همتیمیهایش مراقب حرکات مسی باشد، زیرا بسیار احتمال دارد که شماره ۱۰ آرژانتین در بازی یکشنبه بهطور مداوم به کنارهها متمایل شود.
اما از سوی دیگر، معافیت کامل مسی از کارهای دفاعی، میتواند به کوکوریایِ بهشدت هجومی، فرصت زیادی بدهد تا به جلو نفوذ کند؛ کاری که او در طول مسیر رسیدن اسپانیا به فینال به بهترین شکل ممکن انجام داده است.
بنابراین میتوان تصور کرد که اسکالونی به هر بازیکنی که در سمت راست خط هافبک به میدان برود (چه رودریگو دیپائول باشد و چه جولیانو سیمئونه که به همان اندازه جنگنده است) وظیفه خواهد داد تا نهایت تلاش خود را برای مهار و همچنین فشار هجومی روی کوکوریا به کار بگیرد تا فضای لازم برای هنرنمایی و جادوی مسی فراهم شود.
لامین یامال در برابر نیکو تاگلیافیکو
جام جهانی هنوز بهترین نسخه لامین یامال را به خود ندیده است؛ دستکم تا به اینجا. این پدیده اسپانیایی قطعاً چشمههایی از مهارتهای خیرهکننده دریبلزنی خود را به نمایش گذاشته و البته نباید فراموش کرد که او با گل افتتاحیه در پیروزی ۴ بر صفر مقابل عربستان سعودی (پس از تساوی شوکهکننده برابر کیپورد که یامال کار را از روی نیمکت آغاز کرد) موتور تیم کشورش را در این مسابقات روشن کرد.
با این حال، همانطور که خود یامال هم اعتراف کرده، او برای رسیدن به استانداردهای فوقالعاده بالایی که برای خودش تعیین کرده، با دشواریهایی روبهرو بوده است. این موضوع به ترکیبی از مصدومیت و همچنین تلاش بیش از حد این نوجوان برای «اثبات خود» در بزرگترین صحنه فوتبال جهان برمیگردد.
اما نکته کلیدی اینجاست که یامال هیچیک از اعتمادبهنفس مشهور خود را از دست نداده است. او در تمام طول تورنمنت مطمئن بوده که لحظه بزرگش دقیقاً در حیاتیترین زمان ممکن فرا خواهد رسید و این احتمال بالا وجود دارد که این اتفاق در روز یکشنبه رخ دهد؛ چرا که تقابل یامال با نیکو تاگلیافیکو روی کاغذ، یک نبرد نابرابر به نظر میرسد.
این مدافع چپ ۳۳ ساله بدون شک کولهباری از تجربه را به همراه دارد. او ۷۶ بازی ملی برای آرژانتین انجام داده و در فتح جام جهانی قبلی نقش مهمی داشت؛ جایی که در بازی فینال چنان عثمان دمبله را مهار و مغلوب کرد که وینگر فرانسوی قبل از پایان نیمه اول تعویض شد.
با تمام مشکلات مربوط به فرم و آمادگی جسمانی، یامال در سال ۲۰۲۶ چالشی کاملاً متفاوت با دمبله در سال ۲۰۲۲ است؛ اگر مدافع تیم لیون حمایت مناسبی از سوی بازیکنانی چون انزو فرناندز در جلو یا لیساندرو مارتینز در سمت راست خود دریافت نکند، یامال میتواند او را در زمین نابود کند.
لوئیس دلافوئنته در برابر لیونل اسکالونی
لوئیس دلافوئنته بدون شک در نخستین بازی اسپانیا با قرار دادن گاوی در سمت چپ مرتکب اشتباه شد. راستش را بخواهید، این تصمیم شبیه رفتار مربیای بود که میخواهد با بازی دادن به بازیکنی که حضورش در لیست نهایی باعث تعجب بسیاری از کارشناسان و هواداران شده بود، حرف خود را به کرسی بنشاند.
با این حال، دلافوئنته خیلی زود متوجه اشتباه خود شد و از آن زمان تا کنون تقریباً هیچ قدم اشتباهی بر نداشته است؛ به طوری که اسپانیا با تکیه بر ۶ پیروزی متوالی (که همگی در همان ۹۰ دقیقه قانونی به دست آمدند) بلیت حضور در فینال را رزرو کرد.
البته، در یکی دو بازی به گلهای دیرهنگام و پیروزیبخش میکل مرینو نیاز بود، اما حتی همین موضوع هم نشان داد دلافوئنته چقدر خوب توانسته تمام اعضای ترکیب خود را راضی و باانگیزه نگه دارد. او همچنین به خاطر تصمیم بسیار بزرگش مبنی بر نیمکتنشین کردن پدری، ستاره بارسلونا، و جایگزینی او با فابیان رویس تحسینهای زیادی را برانگیخت؛ بازیکنی که گل اول بازی یکچهارم نهایی مقابل بلژیک را زد و در کنار رودری، بازی فوقالعادهای مقابل فرانسه ارائه داد.
در سوی مقابل، اسکالونی به خاطر تعویضهای مثبت و تغییردهنده جریان بازی مقابل انگلیس بسیار تحسین شد (حتی اگر رویکرد محتاطانه و منفی توماس توخل نیز در کامبک و پیروزی آرژانتین نقش داشته باشد)؛ اما باید گفت تا پیش از آن مقطع از رقابتها، تصمیمگیریهای سرمربی آلبیسلسته بهشدت زیر سوال رفته بود.
پس از وابستگی شدید و آزاردهنده به مسی در مرحله گروهی، آرایش خط هافبک آرژانتین در پیروزیهای خوششانسانه و بسیار ناامیدکننده مقابل کیپورد، مصر و سوئیس کاملاً اشتباه به نظر میرسید.
از این رو، اسکالونی در آستانه فینال دغدغهها و فکرهای بسیار بیشتری در سر دارد. دلافوئنته در حال حاضر به یک ترکیب کاملاً باثبات رسیده و مقابل فرانسه، کاملترین نمایش کل تورنمنت را ارائه داد. بنابراین فشار سنگینی روی دوش اسکالونی است تا از همان سوت آغاز، تصمیمات درستی بگیرد؛ زیرا با وجود اینکه مسی یک معجزهگر است و سرسختی آرژانتین واقعاً تحسینبرانگیز به نظر میرسد، اما اگر آنها از اسپانیا عقب بیفتند، بعید است که توانایی جبران و بازگشت داشته باشند.
نظر شما