احمد مهرشاد در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با بیان اینکه میان گفتمان، برنامهریزی و برنامهها تفاوت اساسی وجود دارد، اظهار کرد: گفتمان در ساحت معنایی و فرهنگی، نگاهی عمیقتر به موضوعات دارد و بر همین اساس است که امکان برنامهریزی فراهم میشود؛ گفتمان همان نظام ذهنی مسلط بر اندیشه انسانها است که شیوه دیدن، تحلیل کردن، برنامهریزی و عمل کردن را شکل میدهد.
وی افزود: گفتمان نسبت به برنامهها و برنامهریزیها، لایهای عمیقتر، ذهنیتر و پیشینیتر محسوب میشود و برنامهریزیها بر پایه گفتمان شکل میگیرند. در صورتی که این مبنا وجود نداشته باشد، بسیاری از برنامهها همانند تجربههای گذشته، هرگز به مرحله اجرا نخواهند رسید.
عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان با اشاره به گفتمان «شهر زندگی» تاکید کرد: در این نگاه، باید به لایههای پنهان مسائل شهر توجه شود؛ لایههایی که ریشه در ذهنیتها و ناخودآگاههای شکلگرفته در جامعه دارند و بر نوع مواجهه شهروندان با مشکلات تأثیر میگذارند.
مهرشاد گفت: ممکن است در ذهن بسیاری از شهروندان این تصور شکل گرفته باشد که اصفهان، با وجود تمام شکوه و زیباییهایش، در حال از دست رفتن است؛ ذهنیتی که موجب میشود افراد به جای تلاش برای حل مشکلات، تنها حسرت گذشته را بخورند، سرمایههای خود را از شهر خارج کنند یا صرفاً به گلایه و نارضایتی بسنده کنند.
وی ادامه داد: اگر بتوان این تصویر ذهنی را تغییر داد و اصفهان را همچون ققنوسی دانست که از دل دشواریها دوباره متولد میشود، میتوان امید به عبور از مشکلات را در جامعه تقویت کرد و شهروندان را برای مشارکت در حل مسائل شهر همراه ساخت.
عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان خاطرنشان کرد: تغییر این تصاویر ذهنی، اسطورهها و جهانبینیهای جامعه بدون بهرهگیری از ظرفیت رسانه، هنر، علم و اندیشه امکانپذیر نیست و صرف بیان علمی یا ارائه شعارها نمیتواند مسیر تازهای برای حل مسائل باز کند.
مهرشاد گفت: هنر یکی از مهمترین ابزارهایی است که میتواند در لایههای عمیق ذهنی اثرگذار باشد و نگاه شهروندان را به سمت حل مسائل سوق دهد تا همه ظرفیتهای اجتماعی برای مشارکت در رفع مشکلات شهر به میدان بیاید.
وی با اشاره به نقش هنر در انتقال مفاهیم اجتماعی افزود: نمایشگاهها و رویدادهای هنری میتوانند مفاهیم پیچیده را به شهروندان منتقل کنند، اما اگر قرار باشد اصفهان به «شهر زندگی» تبدیل شود، این تغییر تنها در سطح نگاه کافی نیست و باید در رفتارها و عملکردها نیز نمود پیدا کند.
عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان تاکید کرد: مدیریت شهری، برنامهریزان و همه مدیران ادارهکننده شهر باید نگاه خود را بر مبنای این نظام معنایی تنظیم کنند و ذهنیتها و الگوهای فکری مخرب را از نظام اداری کنار بگذارند.
مهرشاد گفت: مهمترین مانع در این مسیر، باور نداشتن به ظرفیت فرهنگ است و اگر این باور در میان مدیران و تصمیمگیران شکل نگیرد، همراهی لازم با این رویکرد نیز ایجاد نخواهد شد و تغییرات مورد انتظار در عمل تحقق پیدا نمیکند.
نظر شما