به گزارش خبرگزاری ایمنا، سوگ ایران سنگینتر از همیشه بر دوش تاریخ نشست و مردی که برای سالهای طولانی چراغ راه این سرزمین بود، با شهادت خویش نه پایان، بلکه آغاز حماسهای دیگر را رقم زد. ملتی که در مصیبتبارترین روزگار، اشک و آه را با فریاد یا لثارات الحسین در هم آمیخت و پرچمهای سرخ خونخواهی را بر فراز خیابانها به اهتزاز درآورد، به جهانیان نشان داد که این راه هرگز به پایان نمیرسد و این وداع، آغازی بر تداوم عهدی است که با خون رهبر، مهر ماندگار خورد.
ایران غرق در ماتم / میلیونها نفر، یکصدا در سوگ و خونخواهی
ایران در روزهای سوگ، رنگ سیاه و سرخ به تن کرد و از پیر و جوان، از زن و مرد، از کودک و کهنسال، همه یکصدا و یکدل خود را به مراسم وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب رساندند تا آخرین وداع را با پدر مهربان خود داشته باشند، اما این وداع تنها با اشک نبود؛ هزاران پرچم سرخ خونخواهی که بر فراز خیابانها به اهتزاز درآمده بود، پیامی روشن به دشمنان داشت که خون رهبر شهید ما بیپاسخ نخواهد ماند.
میلیونها نفر در مراسم وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب گردهم آمدند و آنچه این گردهماییها را از هر مراسم دیگری متمایز میساخت، انبوه پرچمهای سرخی بود که برافراشته شد تا نشان دهد که خونخواهی رهبر، خواستی عمومی و فراگیر است.
اشک؛ تبلور عشق و بیعت خونخواهانه
در گرمای سوزان تیر، فرقی میان پیر و جوان نبود؛ همه یکدل و یکصدا در این وداع تاریخی شرکت کردند و تمام شرایط مهیا شده بود تا این وداع برای زائران رهبر شهید، بهترین دیدار باشد و و این جمعیت، مشتاقتر از همیشه برای دیدار یار به نظر میرسد.
در میان جمعیت، پرچمهای سرخی که با شعار یا لثارات الحسین و نماد مشت گرهکرده مزین شده بود، جلب توجه میکرد. این پرچمها که یادآور خونخواهی سیدالشهدا(ع) است، پیامی روشن داشت؛ همانگونه که خون امام حسین (ع) در تاریخ اسلام بیپاسخ نماند، خون رهبر شهید ما نیز چنین خواهد بود.
اشکها و آههای ملت ایران، نه فقط برای سوگ یک رهبر، بلکه برای پیمانی دوباره با آرمانهای ایشان بود و پلاکاردهایی که مردم در دست داشتند و شعارهایی که بر لبهای آنها جاری میشد، فریاد خشم ملتی بود که رهبر خود را در یک حمله ناجوانمردانه از دست داده است، اما این بار، خشم مردم با پرچمهای سرخی همراه بود که وعده انتقامی قاطع را میداد.
از تهران تا قم و کربلا؛ وداعی با رنگ خون و انتقام
پس از تهران، پیکر مطهر رهبر به شهر مقدس قم منتقل شد و میلیونها نفر، از مسجد جمکران تا حرم حضرت معصومه(س)، صف کشیدند. در این مسیر ۷ کیلومتری نیز پرچمهای سرخ خونخواهی به اهتزاز درآمد و برافراشته شدن پرچم سرخ بر فراز مسجد جمکران، حالتی نمادین به خود گرفت. رسانههای جهان، برافراشته شدن این پرچم را نشانه قطعی بودن عملیات خونخواهی ایران عنوان کردند.
وداع ملت ایران با رهبر شهید، به مرزهای جغرافیا ختم نشد و پیکر مطهر شهید ایران برای وداع به شهرهای نجف و کربلا در عراق منتقل شد که در این مسیر نیز میلیونها نفر برای رهبر شهید اشک ریختند و با او وداع کردند.
در نهایت، پیکر مطهر رهبر شهید در جوار حرم مطهر امام رضا (ع) در شهر مشهد به خاک سپرده میشود و مردم خراسان و دیگر استانها که خود را به مشهد میرسانند، در این روز تاریخی، با چشمانی گریان و دلی شکسته، آخرین وداع را با رهبر خود انجام میدهند.
پیام اتحاد و ایستادگی به جهانیان / میراثدار راه رهبر شهید؛ نسلی است که هرگز زانو نمیزند
این وداع تاریخی، بیعتی مجدد با آرمانهای انقلاب و اعلام وفاداری به مسیری بود که رهبر شهید، خون خود را برای آن نثار کرد. رسانههای بینالمللی نیز به نمایش پرچمهای سرخ در این مراسم پرداختند و آن را نمادی از گفتمان مقاومت و خونخواهی معرفی کردند.
حضور میلیونی مردم در این مراسم، بزرگترین پاسخ به دشمنانی بود که فکر میکردند با شهادت رهبر، انقلاب اسلامی به پایان میرسد. آنها با این حضور حماسی، نشان دادند که خون شهدا هرگز نادیده گرفته نمیشود و پرچمهای سرخ خونخواهی که در سراسر کشور به اهتزاز درآمده بود، نوید انتقامی قاطع و تمامکننده را میداد.
این وداع، یک پایان نیست، آغاز فصلی تازه در حماسه پرفروغ انقلاب اسلامی است که با خون پاک رهبر شهید مزین شده است. ملت ایران با این حضور بینظیر، به جهانیان ثابت کرد که اگرچه رهبرشان را از دست دادهاند، اما راه ایشان را تا ابد، با قوت و قدرت، ادامه خواهند داد و خون او را با پرچمهای سرخی که بر فراز خیابانها به اهتزاز درآوردهاند، پیگیری خواهند کرد.
چراغی که هرگز خاموش نمیشود و دلتنگیای که هرگز التیام نمییابد
آری، رهبر شهید ایران رفت، اما یاد ایشان، اندیشه ایشان و راه ایشان، برای همیشه در قلب تاریخ این سرزمین جاری خواهد بود. وداع داغدارانه امروز، نویدبخش صبح روشنی است که در آن نسل جدید ایران با الهام از آموزههای آقای شهید ایران، پرچم افتخار را بر قلههای علم، ایمان و مقاومت به اهتزاز درخواهند آورد. این پایان قصه نیست؛ این سپیدهدمی پس از تاریکی شب شهادت است که در آن، پرچمهای سرخ خونخواهی، وعده فتحی نزدیک را میدهند.
امروز در کوچهپسکوچههای این سرزمین، ملت ایران هنوز رد پای رهبر را میجویند، هنوز صدای گرم ایشان را در گوش باد میشنوند و هنوز نگاه نافذ ایشان را در چشمان آفتاب میبینند. دلتنگی ملت ایران برای رهبر شهیدشان، دلتنگی یک امت برای پدری است که با تمام وجود برایشان زیست و با تمام هستی برایشان سوخت.
این دلتنگی در اشکهایی جاری میشود که هرگز خشک نمیشود، در آههایی که هرگز فرو نمینشیند و در قلبهایی که هرگز جای خالی ایشان را پر نمیکنند. از حرم امام رضا(ع) تا حرم حضرت معصومه(س)، از خیابانهای تهران تا کوچههای نجف، همهجا بوی دلتنگی است؛ بوی فقدانی که تا همیشه بر تارک تاریخ این سرزمین سنگینی خواهد کرد.
راهی که با خون، مهر ماندگار خورد
اما این دلتنگی هرگز به معنای توقف نیست. رهبر شهید ایران با شهادت خود پرچمی برافراشتند که هرگز بر زمین نخواهد افتاد و راهی گشودند که هرگز به بنبست نخواهد رسید. ملت ایران، با اشکهای سوزان و آن پرچمهای سرخ خونخواهی، به جهانیان نشان داد که این راه، راه عاشوراست، راهی که در آن، شهادت پایان قصه نیست، بلکه آغاز حماسهای تازه است.
نسل امروز و فردای ایران، با الهام از آموزههای رهبر شهید ایران و با تکیه بر میراث گرانبهای ایشان، پیمان بستهاند که تا ظهور حضرت مهدی (عج) و تا تحقق تمدن نوین اسلامی، این مسیر پرافتخار را با قدرت و صلابت ادامه دهند. وداع امروز، هرچند سخت و جانسوز، نویدبخش صبح روشنی است که در آن خون رهبر، درخت تنومند انقلاب را آبیاری خواهد کرد و ایران اسلامی سربلند و با قامتی استوارتر از همیشه، به استقبال آیندهای درخشان خواهد رفت.
نظر شما