به گزارش خبرگزاری ایمنا، تاریخ، آینه عبرتهای مکرر است؛ دیروز پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب در حالی بر دستانِ لرزان و چشمهای اشکبارِ مردم عراق تشییع شد که پیش از آن، هزاران نامه و درخواست از سوی دلدادگانِ عراقی به محضر آیتالله سید مجتبی خامنهای ارسال شده بود تا پیکرِ آن امامِ فرزانه، میهمانِ حریمِ اهلبیت (ع) شود؛ دعوتی که با پاسخِ مثبتِ خانواده شهید همراه شد و مردم عراق نیز با وفایی ستودنی، حقِ میهماننوازی را در نجف و کربلا به کمال رساندند و با گلباران و عزاداریِ پرشور، حرمتش را پاس داشتند. اما چه تلخ است مرورِ ورقهایِ تیره تاریخ؛ گویی اینبار گرهی از بغضِ کهن گشوده شد، چرا که چشمانِ جهان به یادِ آن روزگارانی افتاد که عدهای نامههایِ دعوت نوشتند، امامِ خویش را فراخواندند، اما در نهایت، آن غریبِ آشنا را به بدترین شکل به مسلخِ شهادت کشاندند و داغی ابدی بر پیشانیِ تاریخِ بشر نهادند.
دیروز، زمین و آسمانِ نجف و کربلا، گواه رویدادی بود که فراتر از یک تشییعِ پیکرِ ساده، به حماسهای تاریخی در قلبِ تاریخِ تشیع بدل شد؛ روزی که عراق، میهمانی را در آغوش کشید که سالها دلتنگِ زیارت بود و اکنون در مقامِ «رهبر شهید امت»، با شکوهی وصفناپذیر به وصالِ معشوق رسید. این مراسم نمایش اقتدار معنوی یک مکتب بود که مرزهای جغرافیایی را به سخره گرفت.
سد پروتکلهای دیپلماتیک شکست
شامگاه سهشنبه، لحظهای که پیکر مطهر وارد فرودگاه شد، گویی زمان متوقف شد. مسئولان عراقی که در صفِ استقبال ایستاده بودند، به محضِ دیدنِ تابوت، گویی تمامِ محاسبات و تشریفاتِ دیپلماتیک را در لحظه وا نهادند. دیگر نه مسئولی در کار بود، نه نظامی و نه دیپلماتی؛ همه به سوی پیکر دویدند، گریهکنان بر سر و صورت زدند و چنان در سوگِ این رهبرِ آزاده عزاداری کردند که گویی پدر یا عزیزترین کَسِ خود را در این مسیر از دست دادهاند. نکته تکاندهنده، حضور تیم تشریفات بود؛ همان افرادی که برای نظمبخشیِ خشک و اداری آمده بودند، در برابرِ امواجِ خروشانِ این ارادت، مغلوب شدند. اشکهایِ بیامانِ آنها، گویاترین شاهد بر این بود که این رهبر، تنها در قلوبِ یارانش نفوذ نکرده، بلکه حتی در قلبِ کسانی که او را از نزدیک ندیده بودند نیز جایگاهِ یک ولیّ الهی را داشت.
نجف؛ وداعِ مراجع با رهبر امت
وقتی پیکر به نجفِ اشرف و صحن و سرایِ حرمِ امیرالمؤمنین(ع) رسید، حریمِ قدسیِ مولا شاهدِ صحنههایی بود که تاریخ به ندرت به خود دیده است. علمایِ بزرگِ نجف، پیر و جوان، به میدان آمدند تا با پیکرِ پاکِ این مجاهدِ نستوه وداع کنند. فرزندانِ آیتالله سیستانی، مقتدی صدر و چهرههای برجسته حوزههای علمیه، شانهبهشانه در این مراسم حضور پیدا کردند تا وحدتِ راهبردی دو ملت را در سوگِ این رهبر به تصویر بکشند. اوجِ این تواضعِ تاریخی، حضورِ آیتالله محمدتقی مدرسی مرجعِ عالیقدری بود که با وجودِ کهولتِ سن، با پای پیاده و بدونِ عبا در میانِ جمعیت گام برمیداشت. این تصویرِ پُرصلابت و در عین حال خاکسارانه، نشان داد که چگونه مرجعیتِ عراق، با تمامِ وجود خود را وامدارِ این مسیر میداند.
کربلا؛ مسیرِ مشایه و هروله عاشقان
اما کمالِ این اکرام، در کربلایِ معلی رخ داد. مردمِ عراق، در حقِ این میهمانِ دیرینه، سنگِ تمام گذاشتند. پیکرِ مطهر، گویی با آرامشی وصفناپذیر، مسیرِ «مشایه» را -همان مسیری که زائران هر ساله در اربعین طی میکنند- زودتر از بقیه زائران اربعین پیمود.
بر سردرِ بینالحرمین و حرمهای مطهر، گل باران شد؛ گلهایی که برای استقبال از یک زائرِ عزیزِ گمشده ریخته میشد. شور و شوق حسینی در کویِ یار، تجلیِ دوباره بیعت با راهِ مقاومت و پیامی دندانشکن به اتاقهایِ تصمیمسازی در واشنگتن هم بود. این حضور، همان چیزی است که خواب را از چشمانِ دشمنانِ محورِ مقاومت ربوده است. کسانی که سالها میلیاردها دلار هزینه کردند تا میانِ دو ملتِ ایران و عراق فاصله بیندازند، دیروز در کربلا شاهدِ پاسخِ کوبنده و میلیونیِ مردم بودند. حضورِ انبوهِ عراقیها که پرچمهای ایران و تصاویرِ رهبر شهید را بر دست داشتند، در واقع یک پیامِ راهبردی بود: «این پیوند، ناگسستنی است.»
نالههایی که آسمان را لرزاند
در میانِ جمعیت، صحنهای قلبِ هر ناظری را به درد میآورد: خانواده شهید. آنها با چنان احترامی بدرقه شدند که گویی عزیزانِ خودِ مردمِ کربلا هستند. وقتی در میانه تشییع، تابوت نوه یکساله این رهبرِ شهید وارد شد، جمعیتِ میلیونی گویی بغضهایِ سالیانِ خود را رها کردند. صدایِ جیغها و نالههایِ بلندِ عزاداران که در حرم طنینانداز شد، نشان میداد که مردم چقدر این خانواده را محرمِ اسرار و عزیزانِ خود میدانند.
پیامِ حماسه برای مستکبران
این حضورِ میلیونی یک بیانیه بود. این نمایشِ عظیم، نگرانیِ شدیدی در کاخِ سفید و تلآویو ایجاد کرده است، چراکه نشان داد نام و مکتبِ «خامنهای شهید» از حیاتِ ظاهریاش نیز برای مستکبران هراسانگیزتر است. ترامپ و همپیمانانش باید بدانند که نه تهدیدها، نه فشارهای اقتصادی و نه گستاخیهایِ سیاسی، توانِ تغییرِ حقیقتِ پیروزیِ «خون بر شمشیر» را ندارد.
امروز، کربلا به قطبنمایِ اتحادِ دوباره ملتها بدل شده است. مردمِ عراق با این استقبالِ حماسی، ثابت کردند که بغداد، نجف و کربلا، قلبِ تپنده محورِ مقاومت هستند. این تشییع، فصلی تازه از عزت و اقتدار را گشود؛ فصلی که در آن، خشمِ دشمنان، تنها بر آتشِ غیرت و همبستگیِ ملتهای منطقه میافزاید. امروز همه فهمیدند که چرا دشمن از نامِ این شهید میترسد؛ چون او تنها یک شخص نبود، او نمادِ بیداریِ امتِ اسلامی بود که اکنون با شهادتش، این بیداری را در سراسرِ منطقه به امری ابدی و گسستناپذیر بدل کرده است.
نظر شما