به گزارش خبرگزاری ایمنا، کریستیانو رونالدو پس از حذف پرتغال از جامجهانی ۲۰۲۶، در حالی مقابل خبرنگاران قرار گرفت که برخلاف بسیاری از پیشبینیها، حاضر نشد درباره پایان دوران ملی خود تصمیم قطعی بگیرد. او گفت: «در شرایطی که عصبانی و احساسی هستم، تصمیم نمیگیرم.» جملهای که امید هواداران پرتغال را برای ادامه حضورش زنده نگه داشت، اما بخش دیگری از صحبتهای او شاید مهمتر بود؛ «این شاید آخرین جامجهانی من باشد.»
همین یک جمله کافی بود تا بار دیگر بحث آینده کاپیتان پرتغال به یکی از سوژههای اصلی فوتبال جهان تبدیل شود. رونالدویی که اکنون چهلیکساله است، همچنان عطش حضور در بالاترین سطح فوتبال را دارد؛ عطشی که سالها او را به یکی از بزرگترین فوتبالیستهای تاریخ تبدیل کرد، اما امروز این سوال را مطرح میکند که آیا همان ذهنیت همیشگی، اکنون به ضرر خودش و تیم ملی پرتغال تمام نمیشود؟
کمتر فوتبالیستی در تاریخ فوتبال به اندازه رونالدو روی میلیونها نفر تأثیر گذاشته است. نسلی کامل با گلهای او عاشق فوتبال شدند، ساعتها تمرین کردند و رؤیای پوشیدن پیراهن تیم ملی کشورشان را در سر پروراندند. پنج توپ طلا، قهرمانی اروپا، قهرمانی لیگ ملتها، رکورددار گلهای ملی و دهها افتخار دیگر جایگاه او را در تاریخ فوتبال تثبیت کرده است؛ جایگاهی که هیچ شکست یا حذفی نمیتواند آن را خدشهدار کند.
اما فوتبال حرفهای بیش از هر چیز درباره امروز است، نه دیروز.
در جام جهانی ۲۰۲۶، پرتغال تیمی مملو از ستارههای جوان و آماده در اختیار داشت؛ تیمی که ویتینیا، ژوائو نوس، نونو مندز، رافائل لیائو، گونچالو راموس، فرانسیسکو کونسیسائو و چندین بازیکن دیگر آینده آن را میسازند؛ نسلی که نیاز دارد مسئولیت بیشتری بر دوش بگیرد و شخصیت اصلی تیم باشد.
واقعیت این است که حضور یک اسطوره، گاهی میتواند فرصت رشد دیگران را محدود کند. هیچ مربیای بهراحتی نیمکتنشین کردن کریستیانو رونالدو را نمیپذیرد و هیچ بازیکن جوانی نیز نمیتواند جایگاهی برابر با او در رختکن داشته باشد. همین موضوع موجب میشود فرایند پوستاندازی تیم ملی پرتغال با سرعت کمتری انجام شود.
این به معنای بیاحترامی به رونالدو نیست، بلکه شاید بزرگترین احترام به او باشد. اسطورهها زمانی در ذهن هواداران جاودانه میشوند که خودشان زمان خداحافظی را انتخاب کنند، نه زمانی که فوتبال آنها را مجبور به کنار رفتن کند، البته در سوی دیگر، هواداران پرتغال هم حق دارند. بسیاری از آنها هنوز نمیتوانند تیم ملی کشورشان را بدون شماره هفت تصور کنند. برای نسلی از فوتبالدوستان، پرتغال با رونالدو معنا پیدا کرده است و خداحافظی او پایان یک دوره طلایی خواهد بود؛ دورهای که شاید دیگر تکرار نشود.
شاید خود رونالدو بهتر از هر کسی بداند که هیچ فوتبالیستی بزرگتر از آینده یک تیم ملی نیست. او هنوز تصمیم نهایی را نگرفته است، اما احتمال دارد جمله «این شاید آخرین جامجهانی من باشد» بیش از آنکه یک احتمال باشد، پذیرش آرام واقعیتی باشد که دیر یا زود باید با آن روبهرو شود.
تاریخ فوتبال، کریستیانو رونالدو را فراموش نخواهد کرد؛ اما شاید اکنون زمان آن رسیده باشد که پرتغال نیز فرصت ساختن فصل بعدی تاریخ خود را پیدا کند.
نظر شما