به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از پایگاه اطلاعرسانی دولت، متن روایت فرزانه صادق از دیدارهای چهرهبهچهره با رهبر شهید به شرح زیر است:
اپیزود اول؛ شیدایی رهبر ملی ترکمنستان
«نخستین دیدار نزدیکم با رهبر شهید؛ هنگامی بود که در هفته اول وزارت، در کسوت رئیس کمیسیون مشترک همکاریهای اقتصادی ایران و ترکمنستان؛ به استقبال از «قربانقلی بردی محمداف» رهبر ملی ترکمنستان رفتم و او را برای دیدار با رهبر انقلاب مشایعت کردم. وصف اشتیاقم از این دیدار در کلام نمیگنجد؛ بهویژه آنکه حضرت آقا در پایان این دیدار بنده را مورد تفقد قرار داده، ضمن توصیه به توسعه راههای مرزی کشور با کشورهای همسایه، برایم دعا کردند.
فارغ از این؛ سه موضوع در این دیدار نظرم را جلب کرد. نخست اشتیاق خاص آقای «محمداف» که پرشور و حرارت از دیدارهای قبلی و توصیههای قائد شهید سخن میگفت و اینکه نصایح ایشان در مواردی همچون «ایجاد مراکز فرهنگی» و «تأسیس مدارس» چه تأثیری در توسعه ترکمنستان داشته و مجدانه جویای توصیهها و پیشنهادهای جدید ایشان بود تا در کشورش به اجرا درآورد. شیدایی رهبر یک کشور در مواجهه با رهبر جمهوری اسلامی ایران؛ برای همه حضار در این دیدار جالب توجه بود و نشان از سحر کلام و عمق نگاه استراتژیک و شناخت منطقهای آقای شهید داشت که توصیههایش حتی خارج از مرزهای کشور نیز راهگشا بود.
دومین نکته حائز توجه برایم در این دیدار و تمامی دیدارهای بعدی؛ «صبوری» و «استماع عمیق» مذاکرات از سوی مقام معظم رهبری بود. ایشان با صبوری خاصی به گزارشها گوش فرامیدادند و با نکتهسنجی عمیقی، پاسخ میگفتند. سومین نکته نیز ابراز ارادت ویژه آقای عراقچی به حضرت آقا بود. در پایان این دیدار، ایشان رهبر شهید را در آغوش گرفته و دستانشان را بوسیدند. ارادت خاصی که هیچ نسبتی با اتهامزنیهای امروز تندروها به وزیر امور خارجه ندارد و جفا به رابطه صمیمانه ایشان با رهبر شهید فقید است.
اپیزود دوم؛ «کلاله- آق بند را دریاب!»
در دیدار نوروزی سال 1404 اعضای هیات دولت با حضرت آقا، اگرچه خانمهای عضو کابینه عقبتر نشسته بودند؛ اما با اشاره ایشان، به صف اول فراخوانده شدیم. در پایان دیدار، همچون عموم وزرا مشتاق گفتوگوی چهرهبهچهره با ایشان بودم؛ اما حجبوحیا اجازه نزدیک شدن به من نمیداد. تا اینکه ایشان مرا صدا زدند: «خانم صادق، تشریف بیاورید!». با اشتیاق از میان همکارانی که گرد رهبر شهید حلقه زده بودند، گذشتم. فرمودند: «کلاله- آق بند را دریاب!»
تعجب کردم؛ در میان تمامی کریدورهای کشور، ایشان مرا به «کلاله- آق بند» توجه دادند. با تأکید ایشان و پیگیری مجدانه جناب رئیسجمهور؛ تعریض مسیر جلفا، کلاله، آق بند و احداث پل جدید مشترک با جمهوری آذربایجان (پل کریدور ارس) که ظرفیت تردد کامیونها از مسیر اتصال جمهوری آذربایجان به نخجوان از طریق ایران را به طور قابلتوجهی افزایش میدهد؛ در دستور کار جدی وزارت راه و شهرسازی قرار دادم. خوشبختانه این پروژه با پیشرفت بیش از 70 درصدی مواجه شده و انشاءالله بهزودی به سرانجام میرسد.
ششماه بعد از آن دیدار که رئیسجمهور آمریکا شو تبلیغاتی و بیسرانجام «پل صلح بینالمللی» به نام خودش میان جمهوری آذربایجان و ارمنستان را به راه انداخت؛ متوجه عمق نگاه استراتژیک و دوراندیشی و اشراف ژرفانگر ایشان به لجستیک و پلهای کریدوری بینالملل شدم.
نکته حائز توجه دیگر در آن دیدار؛ تأکید ویژه ایشان به اهمیت و جایگاه «خانواده» بود. رهبر شهید، اعضای هیأت دولت را به تعمیق روابط خانوادگی و تخصیص «اوقات با کیفیت» در جمع خانواده تشویق کردند و فرمودند «علیرغم مشغله زیاد، نباید از خانوادههایتان غافل شوید». نگاه ویژه ایشان به ضرورت و اهمیت پشتوانههای عاطفی و خانوادگی مسئولین، هیچ نسبتی با رویکردهای تکبعدی به مسئولیت نداشت. برخلاف رویکردهای تندروانهای که تصور میکنند تمام وقت هر مقام مسئولی باید صرف مسئولیت وی شود. رهبر شهید بر این باور بودند که مسئولین در کنار پذیرش مسئولیت باید برای خانواده هم وقت بگذارند.
جای ایشان و نصایح عمیق داهیانه و پدرانهشان تا همیشه در میان ملت خالی است.»
نظر شما