به گزارش خبرگزاری ایمنا، امروز آسمان تهران لبریز از اندوهی سترگ و در عین حال، حماسهای بینظیر بود. مصلای بزرگ تهران، پیش از آغاز رسمی مراسم، به اقیانوسی متلاطم از انسانهای دلسوخته بدل شده بود؛ مردمی که با چشمانی اشکبار اما قدمهایی استوار، آمدن پیکر مطهر مقتدای خود، رهبر شهید حضرت آیتالله سید علی خامنهای و خانواده گرانقدرشان را به انتظار نشسته بودند. با ورود پیکرهای پاک، بغضهای فروخورده شکافت و فریادهای سرخ در فضا طنینانداز شد.
در این لحظات باشکوه و حماسی، احمد بابایی، پشت تریبون قرار گرفت و با رجزخوانی کوبنده خود، بغض و خشم مقدس جمعیت را اینگونه به نظم کشید:
«یا فاطمه محتاج لبخند تو هستیم / ما بعد از این خونخواه فرزند تو هستیم
ما بعد از این آشفتهی خون امامیم / ما بعد از این زنده به شوق انتقامیم»
این ابیات حماسی، بازتابدهنده همان حقیقت سرخی بود که بر فراز گنبد مصلای تهران تجسم یافت؛ جایی که پرچم سرخ «یالثارات الحسین»، نماد خونخواهی و انتقام در تاریخ پرعزت تشیع، به اهتزاز درآمد و در دستان مصمم مردم نیز بیرقهای سرخ انتقام بالا رفت. مردم با حنجرههایی سرشار از خشم الهی فریاد میزدند: «خونخواه رهبریم، خونخواه رهبریم؛ از حق انتقام محال است بگذریم!»
شعار محوری و خروشان این بدرقه یکهفتهای در تهران، قم، مشهد و عراق، در یک فرمان تاریخی خلاصه میشد: «باید برخاست». این فراخوان ملی و فراملی برای برخاستن و بیداری، ریشه در کلام الهی داشت که در جایگاه وداع با پیکر مطهر رهبر شهید هم نصب شده بود؛ آیهای که انگار آخرین پیام و وصیت ابدی ایشان به امت اسلامی است:
«قُلْ إِنَّمَا أَعِظُکُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنی وَ فُرادی» (بگو: من شما را فقط به یک حقیقت اندرز میدهم و آن اینکه برای خدا قیام کنید.)
نصب این آیه شریفه در محراب وداع با شهید، پیوندی عمیق و تاریخی با سرآغاز نهضت اسلامی ما دارد. این همان آیه مقدسی است که امام خمینی (ره) در پانزدهم اردیبهشتماه ۱۳۲۳ شمسی، آن را به عنوان سرلوحه نخستین بیانیه سیاسی خود مکتوب کردند. در آن دوران تاریک، مرحوم وزیری یزدی دفتری به نام «مجمع الجواهر» همراه داشت و از علمای بزرگ یادگاری میخواست. امام روحالله با درک عمیق از این فرصت برای بیداری روحانیت و جامعه، قلم به دست گرفتند و یادداشتی مفصل نگاشتند که با این آیه آغاز میشد: «قیام لله، یگانه راه اصلاح جهان».
امام خمینی (ره) در آن منشور تاریخی با تکیه بر همین آیه فرمودند که خدای تعالی بهترین موعظهها را در این یک کلمه خلاصه کرده است؛ چرا که قیام برای خدا، ابراهیم خلیلالرحمن را به منزل خلت رساند، موسی را بر فرعونیان چیره کرد و پیامبر خاتم (ص) را یکتنه بر جاهلیت پیروز ساخت. ایشان سپس با دردی عمیق هشدار دادند که تیره روزی ما حاصل قیام برای منافع شخصی و ترک قیام برای خداست که روح برادری را خفه کرده و شیعیان را متفرق ساخته است. امام راحل در فرازی تکاندهنده خطاب به علما و دینداران فریاد زدند: «امروز روزی است که نسیم روحانی الهی وزیدن گرفته و برای قیام اصلاحی بهترین روز است... اگر مجال را از دست بدهید و قیام برای خدا نکنید، فرداست که مشتی هرزهگرد بر شما چیره شوند.»
اکنون، پس از گذشت دههها از آن هشدار تاریخی، تقارن بدرقه پیکر مطهر رهبر شهید با آیه قیام، معنایی تازه و عینی به خود گرفته است، گویی شهید بزرگوار با نثار خون خود، تفسیر مجسمی از «قیام لله» را ارائه داد و آیه سبأ را بار دیگر در گوش امت تلاوت کرد. خون پاک رهبر شهید، سرآغاز جنبشی نوین است که خواب مستکبران عالم را آشفته خواهد کرد و هزاران انسان تشنه عدالت را در سراسر جهان برای ایستادگی به پا خواهد داشت.
وداع باشکوه امروز تجدید عهدی خونین با آرمانهای اسلام ناب محمدی بود. امتی که امروز در سوگ علمدار خود گریست، همصدا با فریادهای حماسی مصلای تهران، با مشتهای گرهکرده، آمادگی خود را اعلام کرد تا «برای خدا و به فرمان حق، دو به دو یا یک به یک برخیزد» و تا پای جان در مسیر سرخ قیام و انتقام گام بردارد.
نظر شما