به گزارش خبرگزاری ایمنا، آذربایجانغربی، نگین رنگینکمان اقوام و ادیان، سرزمینی است که آداب، رسوم و سنتهای اصیلی آن ریشه در ژرفای هویت، دین، مذهب و فرهنگ مردم این دیار دارد. در این میان، فرارسیدن ماه محرم و روزهای سوزناک تاسوعا، عاشورا، سومین و هفتمین روز شهادت امام حسین(ع) جلوهگاه بیبدیلی از پیوند هنر بومی و عشق به اهل بیت را به نمایش میگذارد.
یکی از این سنتهای ارزشمند دینی و ملی که هرساله با شکوه فراوان در سراسر استان به ویژه در شهرهایی همچون ارومیه و نقده برگزار میشود، آیین طبخ حلوای سنتی و بومی « اوماج حالواسی» است.
اوماج، حلوایی منحصربهفرد است که فرایند تهیه آن صبر، حوصله و عشقی وافر میطلبد. برخلاف حلواهای معمولی، آرد در پخت اوماج ابتدا با پاشیدن قطرات آب یا شیر و گاه گلاب به شکل دانههای بسیار ریز و ماسهای در میآید که به آن اوماج میگویند.
بانوان هنرمند آذربایجانغربی پس از خشک کردن نسبی این دانهها، آنها را در روغن داغ تفت میدهند تا رنگ طلایی و بوی خامی آن گرفته شود. سپس با افزودن دوشاب(شیره انگور محلی ارومیه) یا شهد شکر معطر به زعفران و هل، حلوایی کش آمدنی، خوش طعم و بسیار مقوی پدید میآورند که بخش جداییناپذیر سفرههای نذری این منطقه است.
در شهرهای ارومیه، روزهای سوگواری که فرا میرسد، دیگهای نذری در منازل و تکیهها فعال میشوند. زنان محلی با مشارکت یکدیگر این حلوا را در ظرفهای کوچک بستهبندی کرده و همراه با نانهای محلی در میان عزاداران حسینی، دستههای سینهزنی و همسایگان پخش میکنند. وزش نسیم پاییزی یا تابستانی در ایام محرم، عطر هل، زعفران و آرد بو داده را در تمام کوچهها پخش میکند و فضایی آکنده از معنویت میآفریند.
کارشناسان حوزه مردمشناسی معتقدند سنتهایی همچون طبخ حلوی اوماج در مناسبتهای مذهبی نقش مهمی در انتقال مفاهیم دینی و ارزشهای فرهنگی به نسلهای جوانتر ایفا میکنند. حضور دختران نوجوان در کنار مادران و مادر بزرگها در زمان طبخ نذری، زنجیره انتقال این میراث شفاهی و ناملموس را زنده نگه میدارد.
آذربایجانغربی با تکیه بر همین سنتهای ناب و اصیل است که هویت فرهنگی خود را پویا و زنده حفظ کرده است، سنتی مادرانه که هرسال در روز عاشورا با بوی خوش حلوای اوماج، پیوند دلهای مردم این خطه با مکتب عاشورا را محکمتر از قبل تجدید میکند.
نظر شما