به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در شرایطی که بسیاری از شهروندان کشورهای توسعهیافته، باز کردن شیر آب و نوشیدن آن را امری بدیهی میپندارند، هنوز بیش از دو میلیارد نفر در کرهزمین از نعمت دسترسی به آب آشامیدنی ایمن و پاک محروم هستند. این شکاف عظیم نهتنها بازتابدهنده نابرابریهای اقتصادی و زیرساختی است، بلکه تهدیدی جدی برای سلامت عمومی، آموزش و توسعه پایدار در بسیاری از مناطق جهان محسوب میشود.
بر اساس تازهترین دادههای سازمان ملل متحد و پایگاه اطلاعاتی «جهان در دادهها»، دسترسی به خدمات آب آشامیدنی با مدیریت ایمن در کشورهای اروپای غربی، آمریکای شمالی و استرالیا به بیش از ۹۹ درصد میرسد. در مقابل کشورهایی همچون جمهوری آفریقای مرکزی، چاد و تووالو با دسترسی کمتر از ۱۰ درصد، در فقیرترین ردههای جهانی جای گرفتهاند. این نقشه که در آستانه سال ۲۰۲۶ میلادی تهیه شده است، نشان میدهد که برخلاف پیشرفتهای محسوس در چند دهه اخیر، راه درازی تا تحقق هدف ششم اهداف توسعه پایدار (دسترسی همگانی به آب و فاضلاب) باقی مانده است.
برآوردهای اخیر سازمان بهداشت جهانی و یونیسف حاکی از آن است که نزدیک به یکچهارم جمعیت جهان هنوز از دسترسی به خدمات ایمن آب محرومند و تحقق هدف دسترسی همگانی تا سال ۲۰۳۰، مستلزم عزمی جدی و همکاری گسترده بینالمللی از جمله تامین مالی پروژههای زیرساختی، انتقال فناوریهای تصفیه ارزانقیمت، آموزش جوامع محلی در زمینه بهداشت آب و تقویت حکمرانی پایدار بر منابع آبی است.
سازمان ملل، آب آشامیدنی سالم را تنها بهمعنای وجود یک منبع آبی در نزدیکی منزل نمیداند، بلکه این تعریف جامع و چهاربعدی را ارائه میکند که «آب باید از منبعی پالایششده تأمین شود، در محل سکونت در دسترس باشد، در تمام فصول سال به میزان کافی موجود باشد و بهطور کامل عاری از هرگونه آلودگی میکروبی، شیمیایی و صنعتی باشد.» این معیار سختگیرانه نشان میدهد که بسیاری از آبی که در بعضی کشورها در دسترس بهشمار میرود، از نظر کیفیت و ایمنی، استانداردهای لازم را ندارد.
دادههای منتشرشده نشان میدهد که کشورهای پیشرو همچون آلمان، بریتانیا، فنلاند، هلند، سنگاپور و کانادا با پوشش صددرصدی یا نزدیک به آن، توانستهاند زیرساختهای تصفیه و توزیع آب را به سطحی بینقص برسانند. در مقابل کشورهای آفریقایی همچون سیرالئون (۱۱ درصد)، اتیوپی (۱۴ درصد) و اوگاندا (۱۸ درصد)، همچنین کشورهای آسیایی ازجمله نپال (۱۶ درصد) و کامبوج (۳۰ درصد)، با چالشهای جدی روبهرو هستند.
این تفاوت فاحش ریشه در عوامل متعددی شامل کمبود سرمایهگذاری در شبکههای آبرسانی، رشد سریع جمعیت، تغییرات اقلیمی و خشکسالیهای پیدرپی، آلودگی منابع آب توسط فاضلاب و پسابهای صنعتی و دشواری گسترش شبکه به مناطق روستایی و کوهستانی دارد.
آسیبهای ناشی از این نابرابری، فراتر از تشنگی است. بیماریهای قابل انتقال از آب همچون وبا و اسهال، سالانه جان هزاران کودک را میگیرند و بار مالی سنگینی بر نظامهای درمانی کشورهای فقیر تحمیل میکنند.، علاوهبر این، ساعات طولانی که زنان و کودکان برای جمعآوری آب صرف میکنند، آنان را از تحصیل و کار مولد بازمیدارد و چرخه فقر را تداوم میبخشد. به عبارت دیگر، سرمایهگذاری در آب سالم، سرمایهگذاری در سلامت، آموزش و بهرهوری اقتصادی است.
دادههای این گزارش، فراخوانی آشکار به جامعه جهانی است تا نابرابری در دسترسی به آب را نه یک مسئله فنی یا مالی، که یک مسئله اخلاقی و انسانی بدانند، چراکه آب آشامیدنی سالم، حقی بنیادین برای همه مردم جهان، فارغ از مرزهای جغرافیایی و وضعیت اقتصادی آنهاست.
نظر شما