به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، معماری همواره برای آنکه ایدهها را پیش از تحقق فیزیکی قابل مشاهده کند، به نظامهای بازنمایی وابسته بوده است، اما امروزه معماران با انبوهی بیسابقه از تصاویر روبهرو هستند. هوش مصنوعی در عرض چند ثانیه فضاهای بصری خلق میکند و پروژهها مدتها پیش از آغاز ساخت، دست به دست میگردند، با این حال فراوانی تصاویر بهطور الزامی به شفافیت بیشتر نمیانجامد، چراکه با سریعتر و پراکندهتر شدن فرایندهای کاری، گاه تصاویر از تصمیمات و نیات اصلی جدا میافتند. ارزش واقعی تصویرسازی مدرن دیگر در ارائه یک تصویر نهایی خلاصه نمیشود، بلکه در چگونگی درک جمعی طراحی در سراسر فرایند نهفته است. بازارهای جهانی نیز مؤید این دگرگونی هستند و پیشبینی میشود بازار نرمافزار طراحی معماری تا سال ۲۰۳۰ به ۱۲.۶۸ میلیارد دلار برسد.
تصویرسازی؛ از پایان کار تا قلب فرایند طراحی
در گذشته، تصویرسازی معماری بیشتر در مراحل پایانی پروژه و برای ارائه نمای نهایی به کار میرفت، اما امروز این تصویرسازی به جزئی درونی از جریان کاری، در همان زمانی تبدیل شده است که ایدهها هنوز در حال آزمون و بازبینی هستند. تصاویر به بخشی از گفتوگو تبدیل میشوند و به تیمها کمک میکنند تا تصمیمات را تبیین، گزینهها را مقایسه، بازخوردها را هماهنگ و شفافیت را حفظ کنند.
شواهد عینی این تحول را میتوان در عملکرد دفاتر معماری پیشرو مشاهده کرد. دفتر معماری ستانتا۷ (Settanta7) که با ۱۳۰ همکار در پنج دفتر اروپایی فعالیت میکند، با بهرهگیری از تصویرسازی بلادرنگ توانست زمان تصویرسازی را ۷۰ درصد کاهش دهد. این دفتر پیش از این از ابزارهای سنتی استفاده میکرد که هر تصویر بین ۴ تا ۵ ساعت زمان پرداخت نیاز داشت. با گذار به تصویرسازی بلادرنگ، مدلسازی، پرداخت تصویر و تصمیمگیری در یک حلقه بازخورد بلادرنگ ادغام شد.
دفتر معماری AiSA در ترکیه نیز با ادغام ابزارهای بلادرنگ در جریان کاری خود، یک انیمیشن یک دقیقهای را که پیش از این ۶ روز زمان میبرد، اکنون در ۳۰ دقیقه پرداخت میکند. این نمونهها نشان میدهد که ابزارهای بلادرنگ به ویژه برای دفاتر کوچک و متوسط، فرصتی برابر برای رقابت ایجاد کردهاند.
تصویرسازی؛ زبان مشترک برای تصمیمگیری جمعی
تصویرسازی بهعنوان زبانی عمل میکند که میتواند نیت طراحی را در میان مخاطبان مختلف بیان کند. تجربه دفتر معماری مار استودیو (Marstudyo) در استانبول و وین گویای این تحول است. این دفتر برای هر پروژه چندین سناریوی زندگی متفاوت میسازد. در یک پروژه مسکونی، این تیم سه گزینه کامل طراحی ارائه کرد. پیش از گذار به ابزارهای بلادرنگ، مقایسه این سناریوها غیرممکن بود. با بهرهگیری از تصویرسازی بلادرنگ، این دفتر موفق شد تعداد دورهای بازبینی را از ۶ تا ۷ مرحله به تنها ۱ تا ۲ مرحله کاهش دهد.
هوش مصنوعی و آینده معماری
هوش مصنوعی مولد در معماری از رشدی نمایی برخوردار است. اندازه بازار این حوزه از ۱.۴۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۵ به ۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۳۰ خواهد رسید که نرخ رشد سالانه ۴۰.۲ درصد را نشان میدهد. محرکهای اصلی این رشد شامل توسعه شهرهای هوشمند، الزامات ساختوساز پایدار و ابزارهای طراحی مبتنی بر هوش مصنوعی است.
ابزارهای بلادرنگ، معماری را از فرایندی خطی به جریانی مشارکتی و پویا تبدیل کردهاند. نمونههای واقعی از پروژههای شاخص در لندن، روتردام، سیدنی، پرث، شانگهای، بمبئی، بنگلور، بنگوئریر و گراتس نشان میدهد که این تحول محدود به منطقه خاصی نیست. تصویرسازی بلادرنگ دیگر یک مزیت رقابتی نیست، بلکه به ضرورتی اساسی برای بقا و رشد تبدیل شده است. ابزارهای بلادرنگ، با پیوند زدن تصویر، مدل و بازخورد، معماری را از هنری انفرادی و دیرپاسخ به فرایندی جمعی، شفاف و پاسخگو تبدیل میکنند.
در لندن، پروژه مرکز چشم مورفیلدز و یوسیال (Moorfields and UCL Centre for Eye Health) به ارزش ۳۰۰ میلیون پوند، نمونه برجستهای از هماهنگی ذینفعان با ابزارهای بلادرنگ است. در این پروژه، پزشکان ماهها پیش از ساخت، در مدل سهبعدی قدم میزنند و فضاهای بالینی را ارزیابی میکنند. زمان تشخیص تداخلات از یک هفته به ۱۰ تا ۱۵ دقیقه کاهش پیدا کرده است.
در روتردام، پروژه بانتاور( Baantower) با مشارکت بیش از ۵۰ همکار مختلف، از پلتفرمهای همکاری بلادرنگ برای هماهنگی اطلاعات استفاده میکند. در استرالیا، دفتر معماری تروآر (TERROIR) در سیدنی موفق شد زمان جانمایی درختان در یک محوطه جنگلی را که پیشتر روزها طول میکشید، به چند ساعت کاهش دهد.
پروژه جایگزینی پل فریمنتل (Fremantle Traffic Bridge ) در پرث استرالیا نیز صرفهجویی ۳۰۰ هزار دلاری را تنها در هفته اول استفاده از واقعیت مجازی محقق کرد؛ چراکه تیم توانست موارد غیرعملی را که در صفحه نمایش خوب به نظر میرسیدند، در فضای سهبعدی شناسایی کند.
تحول در برنامهریزی شهری؛ ظهور دوقلوهای دیجیتال
یکی از گستردهترین عرصههای کاربرد ابزارهای بلادرنگ، برنامهریزی و مدیریت شهری هوشمند است. در شهر بنگوئریر مراکش، چارچوب شهر دوقلو (TwinCity) توسعه پیدا کرده است که توانایی تحلیل پتانسیل انرژی خورشیدی و مصرف انرژی ساختمانها را فراهم میکند.
در چین، پروژه همافزایی واقعیت افزوده (X-Reality Workflow) در دانشگاه نیویورک شانگهای، رویکردی نوین به همافزایی بلادرنگ در فرایند طراحی معماری ارائه میدهد. در هند، همکاری راهبردی میان تکماهیندرا (Tech Mahindra) و مؤسسه فناوری هند بمبئی، بر توسعه دوقلوی دیجیتال سهبعدی از ساختمانهای این مؤسسه متمرکز است.
چارچوب دوقلوی دیجیتال زیستمحیطی بر پایه هوش مصنوعی (EcoTwin AI) که در کنفرانس IEEE مارس ۲۰۲۶ ارائه شد، یک دوقلوی دیجیتال شناختی برای برنامهریزی شهری پایدار در بنگلور ارائه میدهد. در ژاپن، پروژه ساخت یک بیمارستان عمومی از پلتفرم استریمبیآیام (StreamBIM) برای هماهنگی چندذینفعی استفاده کرده است. در اروپا نیز پروژه دوقلوی دیجیتال هوشمند (Smart City Twin) در گراتس اتریش در حال توسعه است.
نظر شما