به گزارش خبرگزاری ایمنا، یازدهم محرم روز روایتگر کربلاست، روز بانوی صبر و اسوه مقاومت، روز کسی که کربلا را از کربلا فراتر برد و کربلا در کربلا میمرد اگر زینب نبود؛ روز یازدهم محرم، روز زینب کبری (س) است.
زینب کبری (س) بانوی صبر و مقاومت است، چرا که در میان اهل بیت هیچ کس مانند او داغ ندید، روزهای رنج و سختی مادرشان حضرت زهرا (س)، ماجرای کوچههای کوفه و غربت خانواده عصمت و طهارت، دستان بسته پدر و در نهایت شهادت مادر در اوج غربت؛ رنج و تنهایی پدرشان حضرت علی (ع) و شهادت مظلومانه ایشان در میان کوفیان؛ تنهایی برادرشان امام حسن مجتبی (ع) و شهادت این امام مظلوم به دست همسرش.
و زینب (س) شاهد کل کربلا بود، از آن روز که کاروان پا در کربلا گذاشت، تا بستن راه بر کاروان اباعبدالله (ع) تا بستن آب بر آنها و تشنگی کاروانیان، تشنگی اهل حرم ئ در روز عاشورا شاهد شهادت همه اصحاب و نزدیکان بود، از شهادت فرزندانش تا شهادت حضرت عباس (ع)، علی اکبر (ع) و شهادت علی اصغر (ع) و آنچه در قتلگاه بر امام حسین (ع) گذشت؛ حضرت زینب (س) سرهای به نیزه رفته را دید، حمله یزیدیان به سمت خیمهها و استیصال اهل حرم را دید، اسارت و درماندگی بانوان و دختران آل الله را نظاره کرد و این صبر بود که نوشداروی جان زینب (س) بود.
حضرت زینب (س) همه این مصیبتها را دید، اما نه تنها لب نه شکوه و ناشکری نگشود، بلکه در کاخ یزید، آن زمان که عبیدالله بن زیاد قصد جسارت و خوار کردن اهل بیت کرد و رو به اسیران کربلا، پس از نسبت دادن واقعه کربلا به خواست خداوند، از حضرت زینب (س) دلیل کار خداوند را پرسید، ایشان در پاسخ گفت: «جز زیبایی چیزی ندیدم».
حضرت زینب تنها یک شخصیت تاریخی و مذهبی نبود که در گوشهای از تاریخ نقشی ایفا کند و ما تنها شنونده روایت او باشیم؛ حضرت زینب (س) یک مکتب بود، یک مکتب انسان ساز، یک مکتب جریان ساز، مکتبی که تا امروز زنانی تربیت کرده است که در راه اسلام از فدا کردن عزیزانشان نه تنها هیچ ابایی ندارند، بلکه در این مسیر شکوه و ناشکری بر خود راه نمیدهند.
این مکتب با گذشت بیش از ۱۴۰۰ سال همچنان ادامه دارد و شیرزنان بسیاری تربیت کرده است؛ مادران و همسران شهدای هشت سال جنگ تحمیلی که بر غم شهادت پسران و همسرانشان صبر کردند و نشان دادند که رهروان واقعی زینبند.
این مسیر منقطع نشدو ادامه یافت، برای بانوان و زنان ایران اسلامی که ایرانی بودن و مسلمان بودن هم چون خون در رگهایشان جاری است، همسران و مادران شهدای ترور، شهدای امنیت، شهدای مدافع حرم، شهدای جنگ دوازده روزه و مادران و همسران شهدای جنگ تحمیلی سوم نمونه بارز زینبیان زمانهمانند.
یکی از این بانوان، همسر شهید رامین جعفری و مادر علیرضا جعفری بود، بانویی که در سن ۳۴ سالگی مادر و همسر شهید شد و فرزند دیگرش نیز دچار جراحت شد؛ اما او آه نکشید، گریه تکرد و ماتم نگرفت، او رجز خواند و زینبوار خون رهبرش را مقدم بر خون عزیزانش دانست و برای دشمن خط و نشان کشید.
بانوی دیگری که در میانه جنگ رمضان همسر شهید شده بود، با فرزندانش به آخرین دیدار همسرش رفته بود و به جای شکوه و ناله، غیرت و مردانگی همسرش را تحسین میکرد و میستود مردی که فدای حسین شد.
اینها فقط نمونههای کوچکی از شاگردان مکتب زینبند که اینگونه صبر را در برابر غمشان خجل میکنند و نسل این بانوان تمام شدنی نیست.
نظر شما