قمار دوم ترامپ؛ وقتی جنگ به توافقی گران‌تر از شکست ختم شد

به گزارش خبرگزاری ایمنا، در حالی که دونالد ترامپ جنگ علیه ایران را با شعار مهار کامل تهران، نابودی توان موشکی و تغییر موازنه قدرت در غرب آسیا آغاز کرده بود، اکنون حتی بخشی از رسانه‌های جریان اصلی آمریکا نیز روایت متفاوتی از پایان این ماجرا ارائه می‌کنند. نشریه آتلانتیک در مقاله‌ای با عنوان «قمار دوم ترامپ درباره ایران» می‌نویسد رئیس‌جمهور آمریکا پس از آنکه نتوانست اهداف حداکثری خود را از طریق جنگ محقق کند، به سمت توافقی رفت که از نگاه بسیاری از منتقدان آمریکایی، شباهت بیشتری به عقب‌نشینی دارد تا پیروزی.

نویسنده این گزارش معتقد است ترامپ ابتدا روی این فرض شرط بست که می‌تواند با حملات نظامی، ساختار حاکمیتی ایران را متزلزل کند و تهران را وادار به تسلیم نماید، اما پس از صرف میلیاردها دلار هزینه و ایجاد آشفتگی در اقتصاد جهانی، در نهایت توافقی را امضا کرد که به گفته آتلانتیک، حتی از توافق‌هایی که پیش از جنگ امکان دستیابی به آن وجود داشت نیز ضعیف‌تر است.

آتلانتیک با لحنی انتقادی تأکید می‌کند که بخش عمده مفاد توافق، به سود ایران تنظیم شده و در مقابل، تعهد اصلی تهران تنها عدم حرکت به سمت تولید سلاح هسته‌ای عنوان شده است؛ تعهدی که به گفته نویسنده، واشنگتن پیش‌تر نیز بارها درباره آن مذاکره کرده بود. این رسانه تصریح می‌کند که ترامپ توافق دولت اوباما را «بدترین توافق تاریخ» می‌خواند، اما اکنون با هزینه‌ای به‌مراتب بیشتر، به توافقی رسیده که امتیازات کمتری برای آمریکا دارد.

آنچه بیش از همه در این تحلیل جلب توجه می‌کند، اعتراف ضمنی به فاصله میان اهداف اعلامی جنگ و نتایج نهایی آن است. آتلانتیک یادآور می‌شود که ترامپ از نابودی توان موشکی ایران، مهار کامل محور مقاومت، کنترل تنگه هرمز و حتی تغییر رهبری ایران سخن گفته بود، اما هیچ‌یک از این اهداف به شکل کامل محقق نشد. در مقابل، ایران با وجود خسارت‌های جنگ، همچنان بازیگری تأثیرگذار باقی مانده و توانسته جایگاه خود را در معادلات منطقه حفظ کند.

این رسانه آمریکایی همچنین به موضوع تنگه هرمز اشاره کرده و می‌نویسد توافق اخیر عملاً نوعی پذیرش نقش و نفوذ ایران در این گذرگاه راهبردی محسوب می‌شود؛ موضوعی که پیش از جنگ یکی از محورهای اصلی فشار واشنگتن علیه تهران بود.

آتلانتیک در بخش دیگری از گزارش خود به تناقض رفتاری ترامپ اشاره می‌کند؛ رئیس‌جمهوری که روزی از لزوم سرنگونی ایران سخن می‌گفت، اکنون از مذاکره، سرمایه‌گذاری و عادی‌سازی روابط صحبت می‌کند. نویسنده مقاله این تغییر موضع را نه حاصل موفقیت سیاست فشار، بلکه نتیجه محدودیت‌های قدرت نظامی و هزینه‌های سنگین جنگ ارزیابی می‌کند.

شاید مهم‌ترین جمله گزارش همان جایی باشد که نویسنده با کنایه می‌نویسد: ترامپ برای حذف ایران وارد میدان شد، اما در نهایت نسخه‌ای به‌روزشده از همان رقیب را مقابل خود می‌بیند. از نگاه آتلانتیک، جنگی که قرار بود نظم مطلوب واشنگتن را تحمیل کند، اکنون به آزمونی تبدیل شده که بیش از هر چیز محدودیت قدرت آمریکا و دشواری تغییر واقعیت‌های ژئوپلیتیکی منطقه را آشکار کرده است.