اصفهان در نقطه عطف تاریخی؛ آینده شهر وابسته به حکمرانی شهری و تصمیم‌گیری‌های کلان

عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان با اشاره به قرار گرفتن این شهر در نقطه عطف تاریخی تأکید کرد: آینده اصفهان بیش از هر چیز به نحوه تصمیم‌گیری‌ها، الگوی حکمرانی شهری و مدیریت چالش‌هایی همچون بحران آب، اشتغال دانش‌آموختگان و توسعه گردشگری وابسته است.

رضاعلی نوروزی در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا اظهار کرد: اصفهان امروز در آستانه یک نقطه عطف تاریخی قرار گرفته و با مجموعه‌ای از فرصت‌ها و چالش‌های هم‌زمان روبه‌رو است.

وی افزود: این شهر از یک سو از زیرساخت‌های صنعتی، دانشگاهی و گردشگری قابل توجهی برخوردار است و از سوی دیگر با مسائل پیچیده‌ای همچون بحران آب، فرسودگی زیرساخت‌ها و دیگر چالش‌های توسعه‌ای روبه‌رو است که نحوه رویارویی با آن‌ها آینده شهر را در دهه‌های آینده تعیین خواهد کرد.

عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان گفت: مهم‌ترین مسئله اصفهان بدون تردید آب است، اما نباید آن را تنها یک بحران منابع طبیعی تلقی کرد، زیرا مسئله آب در این شهر به نمادی از نوع حکمرانی و مدیریت توسعه تبدیل شده است و توسعه صنعتی، کشاورزی، جمعیتی و شهری بدون توجه به ظرفیت‌های اکولوژیک منطقه شکل گرفته و در نهایت به بروز چالش‌های پیچیده منجر شده است.

نوروزی ادامه داد: امروز موضوع تنها خشک شدن زاینده‌رود نیست، بلکه مسئله بر سر آینده اقتصادی و اجتماعی شهر است؛ زیرا سرمایه‌گذار زمانی وارد یک منطقه می‌شود که نسبت به پایداری منابع و کیفیت زندگی اطمینان داشته باشد و تداوم بحران آب می‌تواند جذابیت سکونت، سرمایه‌گذاری و حتی گردشگری را تحت تأثیر قرار دهد.

وی تصریح کرد: اصفهان بیش از آنکه به پروژه‌های مقطعی نیاز داشته باشد، به بازنگری جدی در الگوی توسعه خود نیازمند است و پرسش اساسی این است که چگونه باید متناسب با ظرفیت‌های واقعی سرزمین برنامه‌ریزی کرد، موضوعی که آینده شهر به پاسخ آن وابسته است.

عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان گفت: تصور عمومی این است که وجود صنایع بزرگ به‌طور خودکار به اشتغال پایدار برای نیروهای تحصیل‌کرده منجر می‌شود، در حالی که واقعیت پیچیده‌تر است؛ چراکه بخش قابل توجهی از صنایع اصفهان در دوره‌ای شکل گرفته‌اند که مزیت اصلی آن‌ها سرمایه فیزیکی و تولید انبوه بوده است.

نوروزی افزود: اقتصاد امروز بیش از هر زمان دیگری به خلاقیت، فناوری و نوآوری وابسته است و از سوی دیگر میان نیاز بازار کار و مهارت‌هایی که در دانشگاه‌ها آموزش داده می‌شود شکاف وجود دارد، به‌گونه‌ای که بسیاری از فارغ‌التحصیلان با وجود دانش نظری مناسب، امکان جذب در اقتصاد محلی را پیدا نمی‌کنند.

وی ادامه داد: اشتغال تنها به معنای استخدام نیست، بلکه شهرهای موفق جهان بستر کارآفرینی، شکل‌گیری استارتاپ‌ها، شرکت‌های فناور و کسب‌وکارهای خلاق را فراهم می‌کنند و در صورت نبود چنین بستری، مهاجرت نیروی انسانی متخصص به شهرهای بزرگ‌تر یا خارج از کشور امری طبیعی خواهد بود.

عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان گفت: چالش اصلی اصفهان کمبود نیروی متخصص نیست، بلکه ضرورت بازتعریف مدل توسعه اقتصادی شهر متناسب با نیازهای قرن بیست‌ویکم است.

نوروزی با اشاره به ظرفیت گردشگری اصفهان تصریح کرد: گردشگری زمانی ارزش‌آفرین است که به یک زنجیره اقتصادی و فرهنگی تبدیل شود، نه فقط افزایش تعداد گردشگران یا میزان اقامت آن‌ها رقم بخورد.

وی افزود: اصفهان از معدود شهرهای ایران است که برند شناخته‌شده‌ای در سطح بین‌المللی دارد، اما هنوز نتوانسته است از این ظرفیت برای توسعه اقتصاد خلاق، جذب سرمایه و تقویت صنایع فرهنگی به‌طور کامل بهره‌برداری کند.

عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان گفت: گردشگر امروز تنها به دنبال بازدید از آثار تاریخی نیست، بلکه کیفیت زندگی شهری، حمل‌ونقل، رویدادهای فرهنگی و هنری و حتی تعامل با شهروندان برای او اهمیت دارد.

رضا علی نوروزی ادامه داد: اگر اصفهان بتواند از ظرفیت‌های تاریخی خود برای خلق یک اکوسیستم اقتصادی پویا استفاده کند، گردشگری می‌تواند به یکی از پیشران‌های اصلی اشتغال و سرمایه‌گذاری تبدیل شود، در غیر این صورت افزایش تعداد بازدیدکنندگان تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر آینده اقتصاد شهر نخواهد داشت.

وی در تشریح چشم‌انداز اصفهان در ۲۰ سال آینده گفت: این چشم‌انداز کاملاً وابسته به انتخاب‌های امروز است و اگر شهر به سمت مدیریت برنامه‌محور و تصمیم‌گیری داده‌محور حرکت کند، ظرفیت تبدیل شدن به یکی از شهرهای پیشرو منطقه را خواهد داشت.

عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان افزود: اما در سناریوی مقابل، یعنی تداوم وضعیت فعلی و حل‌نشدن مسائل ساختاری، شهر به‌تدریج با فرسایش مزیت‌های رقابتی خود مواجه خواهد شد؛ مزیت‌هایی که صرفاً تاریخی نیستند، بلکه به سرمایه انسانی، زیرساخت و موقعیت اقتصادی شهر نیز مربوط می‌شوند.

نوروزی تأکید کرد: مسئله اصلی شهرها کمبود پروژه نیست، بلکه کمبود تصمیم‌های درست است، چراکه پروژه‌های بزرگ بدون پشتوانه نهادی و تحلیل دقیق الزاماً به توسعه منجر نمی‌شوند.

وی ادامه داد: آنچه امروز اهمیت دارد حرکت به سمت حکمرانی شهری داده‌محور، ارزیابی مستمر سیاست‌ها و پذیرش بازخوردهای واقعی جامعه است و باید پذیرفت که سرمایه انسانی مهم‌ترین دارایی هر شهر است و بدون حفظ و توانمندسازی آن هیچ برنامه توسعه‌ای پایدار نخواهد بود.

عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان در جمع‌بندی گفت: آینده اصفهان نه با ساخت‌وساز، بلکه با کیفیت تصمیم‌گیری‌ها ساخته می‌شود.

کد مطلب 981260

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.