ای در غم تو ارض و سما خون گریسته

به گزارش خبرگزاری ایمنا، محرم، واژه‌ای است که با شنیدنش، دل‌ها به طپش میافتند و چشم‌ها، بی‌اختیار به‌دنبال نور می‌گردند، نوری که به آسمان می‌رسد؛ سیدالشهدا (ع) تمام هستیِ یک عشق است. او که خاکش از عطر خون خداپسندانه‌ تا ابد معطر مانده و ضریحش، آینه‌ای است که هر که روبه رویش بایستد، غیر از خود، جز خدا و یادِ مصیبتِ جانسوزِ کربلا نمی‌بیند.

امام حسین(ع)، آن‌که خداوند او را با دستِ عطوفت خویش پروراند و مقامی چنان رفیع به او ارزانی داشت که هیچ فرشته‌ای به پایش نمی‌رسد. او فرزندِ علی (ع) و فاطمه (س) است؛ نوه پیامبر که بارها لب بر گوشش نهاد و فرمود: «حسینٌ مِنّی وَ أنا مِنْ حُسَین»؛ گویا خداوند می‌خواست این جمله، رمز بقای دین باشد. عزیز بودن حسین(ع) نزد خدا، نه از آن روست که تنها از خاندان وحی است، او در شب عاشورا، با خداوند چنان نجوا کرد که ملائک گریستند و عرش الهی به لرزه درآمد؛ او در آن شب، با خدای خود گفت‌وگو کرد و دل به قضای او سپرد.

شهادت او، اوجِ این عزت و قرب است. عاشورا، روزی است که خداوند خواست تا به جهانیان نشان دهد که عزیزترین بندگانش، چگونه در راه عزتِ او، از جانِ عزیزترینِ خود می‌گذرند و دهه محرم فرصتی است تا شیعیان، مسلمانان و همه آزادگان جهان خود را به قافله کربلا برسانند؛ قافله‌ای که مرز میان حق و باطل است.

حجت‌الاسلام مسعود عالی، کارشناس مسائل دینی، در سخنانی با اشاره به جایگاه ویژه دهه اول محرم اظهار کرد: به خدا قسم، در این دهه انسان می‌تواند دگرگون و به موجودی دیگر تبدیل شود؛ این ایام همچون ماه مبارک رمضان، دارای رزق‌های خاص و برکاتی است که در هیچ زمان دیگری از سال یافت نمی‌شود.

وی افزود: دهه محرم، قراردادی و ساختگی نیست که همچون روز کارگر یا روز خیام و عطار، تنها به مناسبت‌هایی انسانی اختصاص پیدا کند؛ بلکه در باطن عالم در این ده روز جوششی رخ می‌دهد که در غیر آن، هرگز روی نمی‌دهد.

این کارشناس دینی گفت: قلب عالم امکان، که به اعتقاد ما وجود مقدس امام زمان(عج) است، در این ده روز حالتی دیگر دارد؛ درست است که حضرت همواره غم دارند، اما در این ایام، این غم صورتی فراگیر و عمیق‌تر به خود می‌گیرد. به فرموده امام رضا(ع) به ریان بن شبیب، از همان روز اول محرم، حضرت موسی بن جعفر(ع) هرگز خندان دیده نمی‌شد و هر روز بر شدت اندوهش افزوده می‌شد تا روز عاشورا که مصیبت عظمی بود.

عالی با استناد به روایت امام رضا(ع) که در مفاتیح‌الجنان آمده است، تصریح کرد: امام رضا خطاب به ابن شبیب فرمودند: پسر شبیب! جدم را در سرزمین غربت، با لب تشنه، در شیب گودال رها کردند؛ چنان‌که آب بر حبیب دیر رسید و در آن سرازیری، زمین‌گیر شد.

عالی در ادامه به نقل خاطره‌ای از مرحوم آیت‌الله مجتهدی پرداخت و گفت: ایشان می‌فرمودند: هنگام خواندن دیوان نیر تبریزی، به بیتی رسیدم که می‌گفت: «ای در غم تو ارض و سما خون گریسته / ماهی به آب و وحش به هامون گریسته». از خدا خواستم که گریه عالم را در روز عاشورا به من نشان دهد؛ ناگاه تمام عالم را به‌صورت چشمی اشکبار دیدم که می‌گریستند، چنان‌که نتوانستم تاب بیاورم و از حال رفتم.

وی  به نقل از آیت‌الله وحید خراسانی، از یکی از اهل معرفت افزود: اگر کسی ریاضت درستی بکشد، تمام روز عاشورا به او نشان داده می‌شود، جز سه ساعت آخر که از لحظه افتادن سیدالشهدا(ع) از اسب تا شهادت ایشان طول کشید که احدی تاب دیدن آن سه ساعت را ندارد، اما این سه ساعت نیز همواره پیش چشم امام زمان(ع) است.

عالی در ادامه با اشاره به زیارت ناحیه مقدسه گفت: در آن زیارت، حضرت می‌فرمایند: «جَدِّیَ الغَریبَ اَبْکیکَ دَمًا»؛ یعنی برای جد غریبم گریه می‌کنم، اگر اشکم خشک شود، خون گریه می‌کنم؛ چون آب را بر حبیب دیر آوردند و در شیب گودال، تشنه و زمین‌گیر شد.

عالی خاطرنشان کرد: این ده روز، غیر از روزهای دیگر سال است و همه این احوال، جلوه حقیقت باطنی عالم در محضر وجود مقدس حضرت ولیعصر(عج) است که صحنه‌ای از عاشورا را هرگونه که شایسته است، نظاره گرند.