پرچمی که از امید هم بالاتر رفت

به گزارش خبرگزاری ایمنا؛ حسین حمیدی، سردبیر خبرگزاری ایمنا در یادداشتی نوشت:

«دشمن حساب کرده بود فشار، تهدید، عملیات روانی و هیاهوی رسانه‌ای، به گسست مردم می‌انجامد؛ خیال می‌کرد خستگی، جای ایستادگی را می‌گیرد و تردید، بر شانه‌های این ملت سنگینی می‌کند اما خیابان‌های ایران روایت دیگری نوشتند؛ روایتی که از دل غیرت آمد و بر دوش غرور نشست.

پیرمردی پرچم در دست، مادری دست در دست فرزندش، جوانی بر موتوری که همه دارایی‌اش بود، و مردمی ایستاده با شعارها و پلاکاردها، یک معنا را تکرار کردند؛ اینجا سرزمین ایثار و مقاومت است، آری اینجا ایران است. این صحنه، فقط یک حضور نبود، یک پاسخ بود؛ پاسخی قاطع و محکم، به همه آن‌هایی که خیال کرده بودند می‌توانند میان مردم و وطنشان فاصله بیندازند.

صد شب حضور در خیابان، فقط یک عدد نیست؛ حضوری است که در آن، اعتماد از زیر غبار تبلیغات بیرون آمد و هویت، بر شانه‌های مردم ایستاد. مردمی که آمدند تا بگویند می‌شود نقد داشت، می‌شود گلایه کرد، اما نمی‌شود در روزی که دشمن چشم به این خاک دوخته، از پرچم جدا شد و اینجاست که خیابان از یک مسیر عبور، به تمدنی در دل تاریخ تبدیل می‌شود.

در این شب‌ها، پرچم فقط یک پارچه نبود، نشانه بود؛ نشانه‌ای از اینکه هنوز رشته پیوند این مردم با خاکشان محکم است. شعارها فقط صدا نبودند، ضربان یک ملت بودند؛ پلاکاردها فقط کاغذ نبودند، اعلام موضع بودند و این ترکیب، تصویری ساخت که نه با دستور شکل گرفت و نه با اجبار، بلکه از دل باور مردم بیرون آمد.

دشمن شاید هنوز هم در دفترهای خود به دنبال نشانه‌های فرسایش باشد، اما خیابان‌های ایران چیز دیگری را ثبت کرده‌اند؛ این ملت وقتی پای وطن در میان باشد، قد می‌کشد به خیابان می‌آید و به همگان راه و رسم ایستادگی دیکته می‌کند. حتی اگر خسته باشد، حتی اگر زخمی باشد، حتی اگر با هزار فشار روبه‌رو شده باشد، باز هم می‌ایستد.

این ایستادن، فقط دفاع از یک جغرافیا نیست بلکه دفاع از یک باور است؛ باوری که نسل به نسل تاریخ را طی کرده و امروز به خیابان رسیده و از همین باور است که دیگران هم درس آزادگی و ایمان می‌گیرند.

هر ملتی که زیر بار تحریم، تهدید یا جنگ روانی قرار بگیرد، می‌تواند به این صد شب نگاه کند و بفهمد مقاومت، همیشه در سنگر نیست، گاهی در خیابان است؛ در قدم‌هایی که استوارند و سرنوشت‌ساز، در پرچم‌هایی که پایین نمی‌آیند، در مردمانی که تصمیم گرفتند به جای تماشای تاریخ، آن را بسازد.

صد شب کف خیابان، صد شب برافراشته ماندن امید؛ امیدی که از شعار بلندتر، از هیاهو ماندگارتر و از محاسبه دشمنان سنگین‌تر شد.

ایران ایستاد و همین ایستادن، خود یک روایت کامل است.»