به گزارش خبرگزاری ایمنا، برادری میان ایران و لبنان، پدیدهای تازه یا برآمده از مناسبات دیپلماتیک معمولی نبوده است. این پیوند، در دلِ دههها خطر مشترک و خون مشترک شکل گرفته است. شاید بتوان ریشههای آن را در اوایل دهه۱۹۸۰ پیدا کرد؛ زمانی که با اشغال جنوب لبنان توسط رژیم صهیونیستی، ایرانِ جوانِ پس از انقلاب، احساس خطر کرد، آن زمان کشور ما درک میکرد که تثبیت اشغالگری در لبنان، به معنای نزدیکتر شدن حلقه محاصره به مرزهای خود اوست. از همین رو، کمک به شکلگیری جنبشهای مقاومت در لبنان، فراتر از یک اقدام مداخلهجویانه، نوعی دفاع فرامرزی در یک کشور دوست و برادر بود.
در طول جنگ ۳۳ روزه (۲۰۰۶)، این برادری به سختترین آزمون خود نشست. در حالی که بیشتر کشورهای عربی یا سکوت کرده یا به بهانههای مختلف از لبنان فاصله گرفتند، جبههای از همبستگی مردمی و سیاسی با بیروت در ایران شکل گرفت و علیرغم حمایت همه جانبه دنیا از رژیم صهیونیستی، ایران تمام قد کنار لبنان ایستاد و پس از جنگ بسیاری از مردم ایران برای بازسازی ویرانههای جنوب لبنان داوطلب شدند و کمکهای مالی و لجستیکی خود را بدون هیچ چشمداشتی به آنجا ارسال کردند.
پیشینه این همدلی، فراتر از جنگهاست. از شهادت سیدعباس موسوی تا ترور سیدحسن نصرالله، ایران همواره این فقدانها را فقدان خود دانسته و شهیدان مقاومت لبنان، در کوچه پس کوچههای ایران نیز شناختهشدهترین چهرهها بودهاند. این برادری، از سرِ نیاز یا تاکتیک نبوده و حاصل سالها رفاقت و برادری میان ایرانیان و لبنانیها بوده است.
در جنگ تحمیلی سوم با آغاز جبهه نبرد در ایران اسلامی، برادران لبنانیمان تمام قد در کنار ما ایستادند و از هیچ کمکی دریغ نکردند؛ آنها پس از اعلام آتش بس مورد هجمه دشمن صهیونیستی قرار گرفتند و ایستادگی کردند؛ پس از گذشت دو ماه از آتش بس و خساراتی که بر لبنان عزیز وارد شد، اکنون لازم بود تا ایران مانند قبل برادری خود را ثابت کند که این اتفاق با آغاز موج جدید حملات علیه رژیم صهیونیستی رقم خورد.
رهبر شهید ایران درباره رابطهای که میان ایران و لبنان است و لزوم وجود چنین رابطهای در نماز جمعه نصر در سیزدهم مهر ۱۴۰۳ فرمودند: «ملّتی اگر میخواهد مبتلای به محاصره فلجکننده دشمن نشود، باید از اوّل چشم را باز کند، بیدار باشد؛ وقتی دید دشمن سراغ یک ملّت دیگر رفت، خود را با آن ملّت مظلوم و زیر ستم شریک بداند، به او کمک کند، با او همکاری کند تا دشمن آنجا موفّق نشود. اگر دشمن آنجا موفّق بشود میآید سراغ این نقطه بعدی. ما مسلمانها سالهای متمادی از این حقیقت غفلت کردهایم، نتایجش را هم دیدهایم؛ امروز دیگر نباید غفلت کنیم؛ باید حواسمان جمع باشد. ما باید کمربند دفاع را، کمربند استقلالطلبی را، [کمربند] عزّت را، از افغانستان تا یمن، از ایران تا غزّه و لبنان، در همه کشورهای اسلامی و ملّتهای اسلامی محکم ببندیم.»
نظر شما