به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، اکنون زیرساختهای فرسوده به یکی از بزرگترین چالشهای پیش رو در شهرهای مدرن در سال ۲۰۲۶ تبدیل شده است. جادهها، پلها، تونلها، سیستمهای آبرسانی، شبکههای برق، سیستمهای حملونقل عمومی، فاضلابها و ساختمانها در بسیاری از مناطق شهری، دههها پیش ساخته شدهاند و اکنون در تأمین نیازهای جمعیت رو به رشد، تغییرات اقلیمی و شهرنشینی سریع، با مشکل روبهرو هستند. بر اساس پژوهشهای بینالمللی، بسیاری از شهرها بهدلیل سیستمهای کهنه، نگهداری نامناسب و رویدادهای شدید جوی، با افزایش خرابیهای زیرساختی، روبهرو هستند. این در حالی است که دانشمندان و برنامهریزان شهری هشدار میدهند که فرسودگی زیرساختها، ثبات اقتصادی، ایمنی عمومی، کارایی حملونقل، امنیت آبی و پایداری زیستمحیطی را تهدید میکند.
تحقیقاتی که به تازگی درباره تابآوری شهری سال ۲۰۲۶ منتشر شده است، نشان میدهد سیستمهای زیرساختی در بسیاری از شهرهای دنیا، بهدلیل استفاده بیش از حد، به شرایط بحرانی رسیدهاند. پژوهشگران اشاره میکنند که تغییرات اقلیمی، اوضاع را بدتر میکند، زیرا سیلها، موجهای گرما، توفانها، خشکسالیها و بالا آمدن سطح دریاها، فشار بیشتری بر سیستمهای زیرساختی که از پیش تضعیف شدهاند، وارد میآورد، بنابراین شهرهای مدرن امروزی با این چالش مهم روبهرو هستند که نهتنها زیرساختهای کهنه را تعمیر کنند، بلکه سیستمهای شهری را برای آینده، هوشمندتر، پایدارتر و تابآورتر، بازطراحی کنند.
زوال سیستمهای آبرسانی در شهرهای دنیا
یکی از بزرگترین مشکلات مرتبط با زیرساختهای فرسوده، زوال سیستمهای آبرسانی است. بسیاری از شهرها هر روز بهدلیل نشتی لولههای زیرزمینی که دههها پیش نصب شدهاند، حجم زیادی از آب پاکیزه را از دست میدهند، همچنین سیستمهای فاضلاب قدیمی نیز خطر آلودگی را افزایش میدهند و هنگام رویارویی با طوفانهای شدید و سیلابها، آسیبپذیر میشوند. پژوهشگران بهطور فزایندهای هشدار میدهند که زیرساختهای کهنه آبی، خطرات زیادی را برای سلامت عمومی افراد ایجاد میکند و همزمان کمبود آب جهان را تشدید میکند. امروزه در بسیاری از شهرهای موفق، سیستمهای هوشمند آبی که از حسگرها، هوش مصنوعی و فناوریهای پایش دیجیتال استفاده میکنند، برای شناسایی نشتی، پیشبینی خرابیها و بهبود کارایی، پیش از بروز مشکلات بزرگ، به کار گرفته شدهاند.
زیرساخت حملونقل؛ نگرانی اصلی شهرهای امروزی
زیرساخت حملونقل نیز یکی دیگر از نگرانیهای اصلی شهرهای امروزی است. جادهها، پلها، سیستمهای ریلی و شبکههای حملونقل عمومی در بسیاری از شهرها برای جمعیت شهری و حجم ترافیک کنونی، طراحی نشدهاند. ازدحام، تأخیر و فرسودگی سازهای در مناطق کلانشهری بزرگ، بسیار رایج شده است. این در حالی است که بر اساس تحقیقات جدید، سیستمهای حملونقل هوشمند که با بهرهگیری از هوش مصنوعی و پایش دیجیتال کار میکنند، میتوانند کارایی سیستم حملونقل را بهطور قابل توجهی بهبود بخشند و همزمان، عمر زیرساختها را نیز افزایش دهند. کارشناسان معتقد هستند که سیستمهای حملونقل آینده باید یکپارچه، چندوجهی و در برابر شرایط اقلیمی، تابآور باشند.
توسعه سیستمهای کممصرف در شهرهای جهان
راهحل مهم دیگر برای زیرساختهای فرسوده، توسعه ساختمانهای هوشمند و سیستمهای شهری کممصرف است. بسیاری از ساختمانهای قدیمی انرژی بسیار زیادی مصرف میکنند و با استانداردهای نوین زیستمحیطی، سازگاری ضعیفی دارند. پژوهشگران توصیه میکنند که سازههای قدیمی با فناوریهای کممصرف، سیستمهای هوشمند تنظیم اقلیم، یکپارچهسازی انرژیهای تجدیدپذیر و ابزارهای پیشرفته پایش، بازسازی شوند، همچنین سیستمهای انرژی کاربر-محور، میتوانند تابآوری شهری را بهبود بخشند و هزینههای انرژی و پیامدهای زیستمحیطی را کاهش دهند.
زیرساخت سبز؛ پایدارتر از پروژههای ساختمانی سنتی
زیرساخت سبز نیز یکی از مؤثرترین راهبردها، برای بهبود شهرهای فرسوده است. بسیاری از شهرها بهجای تکیه کامل بر سیستمهای بتنی و مهندسی سنتی، اکنون پارکها، تالابها، بامهای سبز، جنگلهای شهری و مناظر نفوذپذیر را در برنامهریزی زیرساخت خود میگنجانند. این سیستمها به کاهش سیل، بهبود کیفیت هوا، کاهش دمای شهری و تقویت تابآوری در برابر بلایای اقلیمی کمک میکنند. دانشمندان بهطور فزایندهای تأکید میکنند که زیرساخت سبز میتواند ارزانتر و پایدارتر از پروژههای ساختمانی سنتی باشد.
پاسخدهی شهرهای دنیا نسبت به بحرانها
دانشمندان بر اهمیت تلفیق تابآوری اجتماعی با زیرساخت فیزیکی تأکید میکنند. شهرهای مدرن نهتنها به جادهها، شبکههای برق و سیستمهای آبی وابسته هستند، بلکه به جوامعی نیرومند نیاز دارند که بتوانند به بحرانها پاسخ دهند و خود را با تغییرات وفق دهند. نتایج پژوهش نشان میدهد که شهرهایی با شبکههای اجتماعی قویتر و سیستمهای ارتباط عمومی بهتر، پس از بلایا و خرابیهای زیرساختی، سریعتر بهبود مییابند.
شهر توکیو یکی از پیشرفتهترین سیستمهای پاسخ به بحران زلزله را در جهان دارد. این شهر پس از زلزله بزرگ کانتو در سال ۱۹۲۳ و زلزله کوبه در سال ۱۹۹۵، سیستم هشدار سریع زلزله را توسعه داده است. این سیستم با استفاده از هزاران حسگر لرزهنگار در سراسر کشور، چند ثانیه تا چند دهثانیه، پیش از رسیدن امواج مخرب زلزله، هشدار را به شهروندان، قطارها، آسانسورها، کارخانهها و بیمارستانها ارسال میکند، به این ترتیب، قطارها بهطور خودکار توقف میکنند، جراحیها متوقف میشوند و مردم میتوانند به مکانهای امن پناه ببرند. این سیستم که مدام در حال بهبود است، جان هزاران نفر را نجات میدهد و توکیو را به یکی از آمادهترین شهرهای جهان در برابر بلایای طبیعی تبدیل کرده است.
نظر شما