علیمحمد ظهرابی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به نقش زایندهرود به عنوان ستون فقرات اکولوژیک–اجتماعی اصفهان اظهار کرد: رودخانه زایندهرود تنها یک عنصر طبیعی نیست، بلکه ستون فقرات اکولوژیک، اجتماعی و هویتی اصفهان است.
وی افزود: شکلگیری باغها، محلات تاریخی، پلهای شهری، شبکههای ارتباطی و حتی حافظه جمعی شهروندان، همگی در پیوند مستقیم با این رودخانه بودهاند.
دکترای برنامهریزی و تابآوری شهری با اشاره به تأثیر خشکی زایندهرود بر شهر و شهروندان خاطرنشان کرد: خشکی زایندهرود نشان داد که چگونه تغییر در «مکان»، میتواند بر «انسان» اثر بگذارد.
ظهرابی با بیان اینکه کاهش سرزندگی فضاهای عمومی، تضعیف تعاملات اجتماعی، افت حس تعلق شهری، فرسایش سرمایه اجتماعی و افزایش آسیبپذیری روانی و زیستمحیطی از آثار خشکی زایندهرود است، گفت: همان فضایی که روزگاری انسانساز بود، در شرایط بحران میتواند به عامل فرسایش اجتماعی و کاهش تابآوری شهری تبدیل شود.
وی با اشاره به جایگاه زایندهرود به عنوان یک «سازه تمدنی» افزود: از این منظر، زایندهرود نهتنها یک رودخانه، بلکه یک «سازه تمدنی» و «موتور انسانساز شهری» برای اصفهان است؛ عنصری که کیفیت حیات شهر و شهروند را همزمان شکل میدهد.
دکترای برنامهریزی و تابآوری شهری خاطرنشان کرد: هر سیاست توسعهای در اصفهان باید بر مبنای حفاظت، احیا و بازآفرینی این شریان حیاتی تعریف شود؛ زیرا آینده انسان اصفهانی، به آینده مکان زایندهرود گره خورده است.
نظر شما