به گزارش خبرگزاری ایمنا، زن و مرد وقتی پدر و مادر میشوند، دغدغه اصلیشان میشود فرزندانشان؛ شاید ابتداییترین دغدغه والدین تامین معاش و هزینههای فرزندان باشد و بالاترین دغدغه آنها تربیت والای فرزندان یا همان پرورش معنویشان؛ بهدنبال این دغدغه والا و ارزشمند، هر پدر و مادری بهدنبال پرورش تواناییها و دانستههایش است؛ البته که با وجود افزودن به دانستهها و افزایش مهارتها و تواناییها همیشه این نگرانی در دل پدر و مادر وجود دارد که آیا مسیر تربیتی که پیش گرفته است صحیح است یا نه؟
جدای از مسائل، این دغدغه نیز برای والدین وجود دارد که نکند فرزندانم در فضاهای دیگر که غیر قابل کنترل است، در معرض آنچه نباید، قرار بگیرند و یا در ارتباطشان با دیگران دچار لغزش شوند و از مسیر صحیح منحرف شوند.
اینها همه از دغدغهها و نگرانیهای طبیعی والدین است که با گسترش سطح ارتباطات و پیچیدگی شرایط جامعه بیشتر میشود و امری دو از ذهن و غیر طبیعی نیست؛ مرحوم آیتالله محیالدین حائری شیرازی پاسخ زیبایی به همه این دغدغهها و نگرانیهای والدین داده است؛ در جلد اول کتاب «راه رشد» از قول این عالم ربانی آمده است:
«در تربیت اولاد، آنچه را که در حد قدرتتان است، انجام بدهید و برای آن قسمتی که خارج از قدرتتان است، اصلاً نگران نباشید و کار را به خداوند بسپارید.
گاهی مثلاً شما با برادرتان سر تخت را میگیرید و در تابستان آن را در حیاط میگذارید. اگر او آدم سالم و قوی و فعالی باشد، شما نگران آن سرِ تخت که او گرفته، نیستید؛ چون میدانید که او چابک است و قشنگ میتواند ببرد؛ بلکه نگران این طرفی هستید که خودتان گرفتهاید که مبادا پایتان بلغزد و به زمین بخورید. آن سرِ تربیت را خدا گرفته و هر قسمتی که شما نمیتوانید و از عهدهتان خارج است، سهم خداست.
شورِ آن قسمتی را نزنید که خدا گرفته؛ بلکه شورِ آن قسمتی را بزنید که خودتان گرفتهاید. نگران ناتوانیهای خودتان نباشید؛ بلکه نگران تواناییهای خودتان باشید. آن چیزی که میتوانید و برایتان ممکن است را اگر انجام ندهید، برایتان خطرناک است، اما آن چیزی که نمیتوانید، جزء وظایف شما نیست. اینکه خدای تعالی جزء وظایف شما نگذاشته یعنی چی؟ یعنی آن را جزء وظایف خودش گرفته و خودش عمل میکند: لا یُکَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها»
نظر شما