به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، با توجه به بحران مسکن و نیاز به استفاده بهینه از زمین، ایرلند در حال بررسی و پیادهسازی مدل شهر سبز فشرده است. این مدل بر جایگزینی خانههای کمتراکم با واحدهای آپارتمانی مدرن تمرکز دارد که فضای بیشتری را برای توسعه سبز و عمومی فراهم میکند. با افزایش قابلتوجه تراکم مسکونی، این طرح نهتنها به حل مشکل کمبود مسکن کمک میکند، بلکه با طراحی خلاقانه بلوکهای آپارتمانی و فضاهای اشتراکی، کیفیت زندگی شهری را نیز ارتقا میدهد و هزینههای ساخت را کاهش میدهد.
شهر سبز فشرده در ایرلند؛ حل بحران مسکن از طریق تراکم متوسط
گاهی نوآورانهترین راهحلها، سادهترینها هستند. در مارس ۲۰۲۶، معماران JFOC مستقر در دوبلین، مدل شهر سبز فشرده را معرفی کردند که بهطور ویژه برای رسیدگی به بحران مسکن ایرلند طراحی شده است. چشمانداز مسکن ایرلند تحت تاثیر طرح خانههای نیمهجدا (semi-detached) بوده است؛ الگویی که مقادیر زیادی از زمین را برای جادهها به جای خانهها یا فضاهای عمومی مصرف میکند. شهرکهای معمولی نیمهجدا حدود ۲۵ واحد مسکونی در هکتار تولید میکنند. طرح جایگزین ۱۰۰ واحد مسکونی در هکتار تولید میکند که این میزان چهار برابر افزایش در بهرهوری استفاده از زمین است.
این طرح در دو شکل ارائه میشود؛ نخست یک الگوی شطرنجی از بلوکهای آپارتمانی کوچک است که با باغهای نیمهخصوصی در میان آنها چیده شدهاند و یک شطرنجی از ساختمانها و فضای سبز ایجاد میکنند و دوم یک بلوک آپارتمانهای دو طبقه است که روی هم چیده شدهاند، اطراف یک باغ مشترک مرتفع قرار گرفتهاند و پارکینگ خودروها به طور اقتصادی زیر آن پنهان شده است. هر دو طرح، ویژگیهای کلیدی مشترکی دارند: هر ساکن، بالکن یا تراس خصوصی خود را دارد، هر خانه دارای یک درب ورودی به یک باغ مشترک است که از راهروهای ناشناس ساختمانهای آپارتمانی جلوگیری میکند و در مقایسه با جادههایی که بیشتر مساحت یک شهرک معمولی را اشغال میکنند ۳۰ درصد از زمین به فضای سبز عمومی و پارکهای کوچک اختصاص دارد، همچنین در این طرح، خودروها در پیرامون یا زیر ساختمانها پارک میشوند و جادههای داخلی حذف میشوند.
نکته مهم این است که شهر سبز فشرده، ۳۰ درصد در هزینههای ساخت آپارتمان در مقایسه با ساختوساز معمولی، صرفهجویی میکند. این مدل با حذف جادههای شهری که زمین و بودجه توسعه را مصرف میکنند، منابع را به سمت خانهها و فضاهای عمومی هدایت میکند. در واقع برای گسترش حومهها در سراسر جهان، این مدل ایرلندی، قالبی تکرارپذیر برای رشد با تراکم متوسط و قابلیت سکونت بالا ارائه میدهد.
انقلاب استفاده موقت شنزن؛ فعالسازی دوره موقت
همه طرحهای شهری کارآمد نیاز به طرحهای جامع بزرگ ندارند. گاهی نوآورانهترین رویکرد، یافتن ارزش در فضاهایی است که در غیر این صورت، خالی میمانند. معماری دوسالانه شنژن-هنگ کنگ که با نام UABB شناخته میشود، پیشگام مدل استفاده موقت بوده است که نحوه تفکر شهرها در مورد جدول زمانی توسعه را تغییر میدهد. در ماه ژانویه ۲۰۲۶، وزارت منابع طبیعی و وزارت مسکن و توسعه شهری-روستایی چین بهطور مشترک، اطلاعیهای را صادر کردند که ترویج استفاده موقت از زمین و فضای موجود را بهعنوان یک اقدام کلیدی نوسازی شهری معرفی کرد. ایده این طرح ساده است: چرا زمین را در طول چرخههای توسعه طولانی خالی بگذاریم، در حالی که میتواند ارزش ایجاد کند؟ مرکز نوآوری علمی فناوری هتائو در شنژن، در این راستا یک مطالعه انجام داده است:
یک ساختمان که در سال ۲۰۲۴ تکمیل شده بود، اما فضاهایی در طبقه سوم داشت که منتظر تجهیزات داخلی بودند؛ در واقع یک دوره موقت یک تا دوساله از خالی بودن. این طرح به جای خالی گذاشتن این فضاها، نمایشگاههایی را در طبقات دوم و سوم برگزار کرد و داوطلبانی را برای راهنمایی بازدیدکنندگان در فضاهای پراکنده مستقر کرد که با جذب مستاجران بالقوه آینده برای بازدید از این فضا، بازده اقتصادی مثبتی ایجاد کرد.
این رویکرد بهطور سیستماتیک در آلمان توسعه یافته است که استفاده موقت را در دهه ۱۹۹۰ در آییننامه ساختمانی خود گنجانده است. پروژه توسعه دوباره هافنسیتی هامبورگ در طول بیش از ۲۰ سال ساخت خود، زمینهای خالی را به جشنوارههای موسیقی، اقامتگاههای هنرمندان و صحنههای تئاتر و فضاهای خالی شهری را به مقاصد فرهنگی تبدیل کرد. در نتیجه برای شهرهای بهسرعت در حال رشد با چرخههای توسعه طولانی، استفاده موقت، راهی برای ایجاد ارزش، فعالسازی محلهها و آزمایش کاربریها قبل از تعهدات دائمی ارائه میدهد.
نظر شما