به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، شهر فارو، مرکز منطقه الگاروه در جنوب پرتغال، امروزه بهعنوان یکی از برجستهترین مقاصد معماری مدرن در جهان معرفی میشود. این شهر با در اختیار داشتن بیش از ۵۰۰ بنای مدرنیستی، بالاترین تراکم این نوع بناها را در کل جنوب اروپا داراست. آنچه فارو را از دیگر شهرهای اروپایی متمایز میکند، نهتنها کمیت این آثار، بلکه شیوه تعامل شهروندان و نهادهای شهری با این میراث ارزشمند است.
براساس اسناد تاریخی و پژوهشهای معماری، در دهه ۱۹۵۰ میلادی «مانوئل گومز دا کوستا»، معمار زاده الگاروه که مدتی را در آمریکای جنوبی سپری کرده بود، به زادگاهش بازگشت. وی که تحتتأثیر اندیشههای لوکوربوزیه و اسکار نیمایر قرار داشت، به همراه همکارانش اقدام به خلق چهرهای تازه برای شهر خود کرد. حاصل این تلاش، شکلگیری یک منطقه ویژه شهری در فارو است که هماکنون شامل عمارتهای مجلل مستقل و نیمهمستقل، بلوکهای آپارتمانی بزرگمقیاس و کوچههایی از خانههای ردیفی مزونت (Maisonette، نوعی واحد مسکونی که در دو یا چند طبقه متوالی قرار میگیرد و با یک راهپله داخلی به هم متصل میشود) است. کارشناسان، این تنوع گونهشناختی را نشانه تبدیل فارو به یک آزمایشگاه زنده از ایدههای مدرنیستی در بستر شهری ارزیابی میکنند.
گزارشهای میدانی حاکی از آن است که هماکنون تورهای پیاده راهنماییشده در منطقه مدرنیستی فارو، فرصتی را برای شهروندان و گردشگران فراهم آورده است تا از نزدیک با این بناها آشنا شوند. «ریچارد واکر»، عکاس و هنرمند بریتانیایی که بیش از دو دهه به مستندسازی این آثار پرداخته، خود برگزارکننده تورهای تخصصی برای انجمن «قرن بیستم» است. به گفته تحلیلگران شهری، اهمیت این منطقه تنها به ارزش تاریخی-هنری بناها محدود نمیشود؛ بلکه کاربری فعال و زیسته آنها نیز حائز اهمیت است. برخلاف بسیاری از موزههای معماری در فضای باز، اغلب این ساختمانها همچنان مسکونی، تجاری یا اداری هستند و شهروندان فارو در دل آنها زندگی و کار میکنند.
این پیوند عمیق میان میراث و زیست روزمره فارو، وجه تمایز اصلی این شهر از مقاصدی همچون پالم اسپرینگز کالیفرنیا بهشمار میرود. بر این اساس، فارو نه یک مقصد تنها توریستی برای تماشای معماری، بلکه یک شهر زنده است که مدرنیسم در بافت روزانه آن جاری است. نمونه بارز این رویکرد، هتل «مدرنیست» است که در بنایی از دهه ۱۹۷۰ بازسازی شده و بیش از ۷۰ درصد ساختار اصلی خود را حفظ کرده است؛ اقدامی که نمونهای از گردشگری معماری پایدار محسوب میشود.
با این حال پژوهشهای دانشگاهی منتشر شده در ژانویه سال ۲۰۲۶ هشدار دادهاند که بسیاری از آثار مانوئل گومز دا کوستا، از جمله خانه «گاگو روزا»، بهدلیل فقدان حفاظت کافی در معرض خطر فراموشی یا تخریب قرار دارند. در واکنش به این هشدارها، نهادهای شهری فارو اقدام به ایجاد منطقه ویژه حفاظتشده و برگزاری رویدادهایی همچون «آخر هفته مدرنیستی فارو» کردهاند؛ رویدادی پنجدورهای که شامل تورهای تخصصی، نمایشگاههای عکس و سخنرانی با حضور متخصصان بینالمللی است و گامی مهم در جهت آگاهیبخشی عمومی و جلب حمایت برای حفظ این میراث ارزیابی میشود.
علاوهبر این، کتاب مصور «فارو مدرنیسم» که در می ۲۰۲۶ منتشر شده، با ارائه تصاویری دیدهنشده از بناهای مرمتشده، فارو را بهعنوان «پالم اسپرینگز جنوب اروپا» به جامعه جهانی معرفی کرده است.
نظر شما