به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، شهرهای ثانویه که مراکز منطقهای غیر از پایتخت هستند، بسیار با این معضل روبهرو هستند که چگونه میتوان بدون آنکه به گردشگری فصلی و سرمایهگذاریهای پراکنده تقلیل پیدا کرد، اقتصاد شهری پایداری ساخت؟ دیلیجان (Dilijan)، شهر کوهستانی ارمنستان که در میان پارک ملی واقع شده، پاسخی عملی به این پرسش داده است. این شهر با بهرهگیری از مدل توسعه یکپارچه، در تلاش است تا از یک مقصد موقت گردشگری به شهری پویا و پایدار در تمام فصول سال تبدیل شود. شرکت «گرین راک» بهعنوان توسعهدهنده اصلی این پروژه به جای اجرای پروژههای منفرد و موازی، منطق برنامه واحد را در تمام مکانها، بخشها و مراحل اجرا حاکم کرده است. این رویکرد سیستماتیک، به هماهنگی سرعت میبخشد و تصمیمگیری را حول یک جهتگیری مشترک ممکن میکند.
دیلیجان همچون بسیاری از شهرهای ثانویه، با محدودیتهایی همچون کمبود نیروی کار، ضعف زیرساخت، مهاجرت و اقتصاد وابسته به گردشگری کوتاهمدت دستوپنجه نرم میکند. آمارها حاکی از کاهش یکسوم جمعیت این شهر از دهه ۱۹۷۰ میلادی است. در چنین شرایطی، رشد را دیگر نمیتوان بهعنوان مجموعهای از پروژههای جداگانه مدیریت کرد؛ بلکه باید آن را همچون یک سیستم شهری واحد در نظر گرفت.
اکوسیستم چندمکانی دیلیجان بر این اصل بنا شده که هر بخش، از بخش دیگر پشتیبانی کند. «مدرسه مهماننوازی آپیسیوس» نیروی انسانی ماهر تأمین میکند، «پردیس» اقامت دانشجویان و متخصصان را بر عهده دارد و ماندگاری در شهر را افزایش میدهد، «مرکز اجتماعات ویلا ۳» بستری برای فعالیتهای اجتماعی و خلاقانه فراهم میآورد و «رستوران کابینه» واقع در یک بنای تاریخی بازسازیشده، فضای عمومی زندهای را خلق میکند. پروژههای آتی همچون هتل، پارک هنری و تالار موسیقی نیز پایههای فرهنگی و اقتصادی شهر را مستحکمتر خواهند کرد.
حفاظت از میراث و محیط زیست، نه بهعنوان مانع، بلکه بهعنوان محدودیتهای اجرایی از همان ابتدا در طراحی لحاظ شدهاند. معماری پاسخگو به بستر طبیعی، با سازههای پلکانی و حداقل اختلال در زمین، در کنار استفاده از استانداردهای بینالمللی همچون ارزیابی EDGE (که برای ویلا ۳ به ترتیب ۳۵، ۳۰ و ۳۹ درصد صرفهجویی در انرژی، آب و کاهش کربن را نشان میدهد)، پایداری پروژه را تضمین میکند.
از آنجا که توسعه سریع در یک شهر کوچک میتواند از ظرفیت خدمات و زیرساختها پیشی گیرد، اجرای پروژه بهصورت فازبندیشده طراحی شده است. بیش از ۲۵ میلیون دلار سرمایهگذاری صورت گرفته و چهار پروژه کلیدی برای افتتاح در سال ۲۰۲۶ برنامهریزی شدهاند. شاخصهایی همچون آمادگی نیروی کار، ظرفیت تأسیسات و تثبیت فعالیتهای روزمره نیز مبنای تصمیمگیری برای ورود به فازهای بعدی هستند.
دیلیجان در حالت کلی نشان میدهد که شهرهای ثانویه با استفاده از یک چارچوب توسعه یکپارچه، پایدار و مبتنیبر اکوسیستم، میتوانند از دام رشد پراکنده و فصلی رهایی پیدا کنند. رسالت توسعهدهندگان در چنین شهرهایی، شکل دادن به هویت بلندمدت مقصد بدون تخریب شخصیت اصیل آن است. مدل دیلیجان، الگویی ارزشمند برای شهرهای کوهستانی و تاریخی در سراسر جهان بهشمار میرود.
نظر شما