احمد پدرام در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به نقش بنیادین خانواده در تربیت زبانی کودکان اظهار کرد: نخستین الگوهای گفتاری هر کودک در محیط خانواده شکل میگیرد و والدین با شیوه سخن گفتن، انتخاب واژگان و نوع ارتباطات روزمره، تأثیر مستقیمی بر ادبیات گفتاری و هویت فرهنگی فرزندان خود دارند.
وی افزود: زمانی که پدر و مادر با واژههای اصیل، زیبا و ریشهدار فارسی آشنا باشند و از آنها در ارتباطات خانوادگی استفاده کنند، در واقع زمینه انتقال بخشی از هویت تاریخی و فرهنگی ایران را به نسل آینده فراهم میکنند. نحوه سلام و احوالپرسی، خطاب کردن اعضای خانواده و حتی مکالمات روزمره میتواند فرصتی برای آموزش غیرمستقیم زبان و فرهنگ باشد.
روانشناس و مشاور خانواده با بیان اینکه وسعت دایره واژگان به درک بهتر جهان پیرامون کمک میکند، تصریح کرد: هرچه والدین از گنجینه واژگان گستردهتری برخوردار باشند، فرزندان نیز توانایی بیشتری در بیان احساسات، افکار و ارتباط مؤثر با دیگران پیدا خواهند کرد. در چنین شرایطی احساس تعلق به جامعه و هویت ملی نیز در کودکان تقویت میشود.
پدرام ادامه داد: یکی از شاخصهای رشد فرهنگی هر جامعه، غنای زبانی آن است، از اینرو خانوادهها باید تلاش کنند در گفتوگوهای روزمره از واژهها و ترکیبهای فارسی بیشتری استفاده کنند و زمینه آشنایی فرزندان با معانی و مفاهیم عمیق زبان فارسی را فراهم آورند.
وی با اشاره به اهمیت آشنایی کودکان با ادبیات کلاسیک ایران خاطرنشان کرد: مطالعه حکایتهای گلستان سعدی، آثار مولانا، شاهنامه فردوسی و دیگر متون ارزشمند فارسی میتواند در رشد فکری، اخلاقی و اجتماعی فرزندان نقش مؤثری ایفا کند. این آثار علاوه بر تقویت مهارتهای زبانی، مفاهیم ارزشمندی همچون دوستی، احترام، مسئولیتپذیری و خردورزی را به کودکان آموزش میدهند.
این مشاور خانواده تأکید کرد: پاسداری از زبان فارسی تنها یک وظیفه فرهنگی نیست، بلکه ابزاری مهم برای تقویت ارتباطات خانوادگی، انتقال ارزشها و تربیت نسلی آگاه و ریشهدار بهشمار میرود.
نظر شما