به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، شهرهایی که بدترین ترافیک را در جهان دارند، فشار فزایندهای را متحمل میشوند که سبک زندگی امروزی بر زیرساختهای آنها وارد کرده است. در واقع رشد سریع جمعیت، وابستگی بیشتر به وسایل نقلیه شخصی و تمرکز فعالیتهای اقتصادی در مرکز شهرها، شبکههای راهی را در سراسر جهان زیر فشار قرار داده است. در بسیاری از این شهرها، رفتوآمدهای روزانه بسیار فراتر از حد معمول طول میکشد و میانگین سرعت حرکت در ساعات اوج، بیشتر مواقع از سرعت دوچرخهسواری یا حتی پیادهروی هم کمتر است. ساکنان شهرهای بسیار شلوغ و پرترافیک ممکن است هر سال بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ ساعت را در ترافیک هدر بدهند؛ موضوعی که بر بهرهوری، سلامت روان و کیفیت کلی زندگی شهروندان اثر منفی میگذارد. موضوع نگرانکننده این است که ازدحام شدید دیگر فقط به کلانشهرها محدود نیست، بلکه شهرهای متوسط و در حال توسعه نیز اکنون به این فهرست پیوستهاند و این موضوع نشاندهنده بحران گسترده ترافیکی در سطح جهان است. در ادامه به معرفی پرترافیکترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۶ و مشکلات آنها میپردازیم:
مکزیکوسیتی
ازدحام جمعیت ویژگی اصلی رفتوآمد در مکزیکوسیتی است؛ شهری با تراکم بسیار بالای جمعیت و مسیرهای رفتوآمد طولانی. با وجود میلیونها خودرو که هر روز در خیابانها تردد میکنند، میانگین سرعت بهطور خستهکنندهای پایین است. عوامل جغرافیایی نیز نقش موثری در این موضوع دارند. برای نمونه، کوههایی که اطراف شهر را احاطه کردهاند، امکان گسترش راهها را محدود میکنند. با اینکه مکزیکوسیتی دارای شبکه گسترده مترو و اتوبوس است، شلوغی بیش از حد و نبود پوشش کامل در مسیرهای نهایی سفر، بسیاری ازافراد را به استفاده از حملونقل شخصی سوق میدهد. بنابراین، این شهر بهطور مزمن با ترافیک سنگین روبهرو است و هر سال هزینه زیادی از نظر زمان به رفتوآمدکنندگان تحمیل میکند.
بنگلور
ترافیک بنگلور نتیجه مستقیم رشد اقتصادی انفجاری آن است. این شهر بهعنوان قطب اصلی فناوری در هند، هر سال میزبان هزاران نیروی کار جدید است و خیابانهایی را که هیچگاه برای چنین فشاری طراحی نشده بودند، دچار ازدحام میکند. خیابانهای باریک، ساختوسازهای مداوم و افزایش شدید خودروهای شخصی، سرعت تردد را در بنگلور به میانگین کمتر از ۱۷ کیلومتر در ساعت رسانده است. هرچند گسترش مترو ادامه دارد، اما پوشش ناقص و ضعف در ارتباطات مسیر نهایی موجب میشود که شلوغی ترافیک در سراسر این شهر به معضلی روزمره تبدیل شود.
دوبلین
ترافیک دوبلین با وجود تراکم فشرده، با شهرهایی بسیار بزرگتر قابل مقایسه است. این مشکل تا حدی به خیابانهای تاریخی، محدود بودن فضای راهها و گسترش حومهها بازمیگردد، همچنین سطح بالای ازدحام جمعیت در دوبلین به این دلیل است که بخش بزرگی از ساکنان بهدلیل نبود حملونقل عمومی کارآمد در بیرون از مرکز شهر، با خودروهای شخصی رفتوآمد میکنند. ازدحام در ساعات اوج شلوغی، نگرانی بزرگی است و ساکنان آن هر سال نزدیک به ۲۰۰ ساعت را در سراسر شهر در ترافیک به سر میبرند.
ووچ
شهر ووچ لهستان همواره با سطوح بالایی از ازدحام جمعیت روبهرواست که بهطور عمده ناشی از نوسازی شهری و افزایش نرخ مالکیت خودروها است. هرچند سرعت حرکت خودروها در مقایسه با بعضی شهرهای این فهرست، بالاتر است، اما عملیات راهسازی و نبود جادههای کمربندی، از عوامل اصلی افزایش ازدحام بهشمار میروند. این موارد همزمان با تلاش مدیران شهری ووچ برای نوسازی و ارتقای زیرساختهای راهی، در کوتاهمدت موجب اختلال زیاد و اثرات منفی ترافیک بر زندگی شهروندان میشود.
پونه
ساکنان پونه تجربه تلخ افزایش حجم ترافیک را بهدلیل گسترش شهر، بهعنوان قطب آموزش و فناوری اطلاعات تجربه میکنند. با وجود اینکه طول مسیرها در این شهر نسبتاً کوتاه است، جمعیت ساکنان ان بهطور چشمگیری در حال افزایش است و همین موضوع موجب از دست رفتن بیش از ۱۵۰ ساعت وقت در ترافیک میشود. تلاشهای مدیران شهری برای ساخت متروی شهری با هدف بهبود اوضاع انجام میشود، اما تا زمانی که این شبکه به بهرهبرداری کامل نرسد، ترافیک یکی از مهمترین مشکلات پونه خواهد بود.
لوبلین
در لوبلین، ازدحام ترافیکی بیشتر یک نگرانی نوظهور است تا یک بحران دیرینه؛ این در حالی است که سرعتهای میانگین بالاتر خودروها، تأخیرهای روبهافزایش ناشی از رشد مالکیت خودرو و گسترش حومهها را پنهان میکند. هرچند مجموع ساعات از دسترفته در این شهر در مقایسه با کلانشهرها، کمتر است، اما روند صعودی آن، نشانه احتمال بروز مشکلات جدی آینده در ترافیک است.
بوگوتا
تراکم جمعیت و اتکای شدید به حملونقل جادهای، حتی با وجود یکی از بزرگترین سیستمهای اتوبوس تندرو در جهان، ویژگی اصلی شکلگیری ترافیک در بوگوتا است. در این شهر، تقاضا همچنان از ظرفیت پیشی میگیرد و رشد جمعیت، پوشش محدود مترو و جغرافیای دشوار، همه به تشدید تأخیرها دامن میزنند، در نتیجه، ترافیک هر سال زمان زیادی را از رفتوآمدکنندگان تلف میکند و این موضوع، ترافیک را به محوری در مباحث سیاستگذاری شهری بوگوتا تبدیل کرده است.
لیما
لیما، پایتخت پرو بهعنوان شهری با بدترین ترافیک در کل منطقه آمریکای جنوبی شناخته میشود؛ جایی که رفتوآمدکنندگان سالانه نزدیک به ۲۰۰ ساعت را در ترافیک تلف میکنند. این موضوع نشاندهنده اتکای بسیار زیاد به جادهها است که موجب کندی فزاینده ترافیک در شهر میشود. این وضعیت به آلودگی بیشتر هوا دامن میزند و نیاز به یک انقلاب حرکتی در این شهر احساس میشود.
بانکوک
ترافیک بانکوک که پدیدهای شناختهشده در سطح جهان است، بهطور قطع یکی از ویژگیهای برجسته زندگی در پایتخت تایلند محسوب میشود. با وجود اینکه سرعتهای کلی در بعضی مسیرها تا حدودی افزایش یافته است، اما حجم انبوه وسایل نقلیه، موجب ایجاد ترافیک سنگین بهدلیل ناتوانی در مدیریت این حجم شده است، در حالی که حملونقل ریلی در سراسر کشور شتاب میگیرد، خودروها همچنان وسیله اصلی حملونقل در این کشور است و خواهد بود.
نظر شما