به گزارش خبرگزاری ایمنا، در بستر تاریخی تشیع، دوران امامت امام جواد (ع) و ائمه معصوم پس از ایشان تا طلوع خورشید ولایت حضرت مهدی موعود (عج)، دورانی سرشار از تدبیر، سازماندهی و تلاش مستمر برای تحقق آرمانهای متعالی اسلام ناب بوده است.
این دوران، به ویژه با توجه به محدودیتها و فشارهای سیاسی حاکمان ظالم، صحنه مقاومت اندیشمندانه و سازمانیافتهای بوده است که هدف والای پیریزی تمدن نوین اسلامی و زمینهسازی برای استقرار حکومت عدل جهانی را دنبال میکرد.
رسالت ائمه (ع): ترویج اندیشه حکومت علوی و قرآنی
کانون اصلی تلاشهای ائمه (ع) در این مقاطع حساس تاریخی، بر آن بود تا اعتقادی عمیق و پایدار را در میان شیعیان و پیروان مکتب اهل بیت (ع) نهادینه سازند. این اعتقاد، که به عنوان یک اصل بنیادین در اندیشه سیاسی شیعه شناخته میشود، بر لزوم برپایی حکومتی برخاسته از آموزههای اصیل علوی و احکام مترقی قرآن کریم تأکید دارد.
حکومتی که در آن، عدالت، معنویت و هدایت الهی، بنیانهای اصلی جامعه را تشکیل داده و حاکمیت، مظهر اراده خداوند و خواست مشروع مردم در چهارچوب شریعت محسوب شود.
سازماندهی تشکیلات، سنگ بنای استقامت در دوران غیبت
برای تحقق این هدف غایی، ائمه (ع) با بصیرتی کمنظیر، به تأسیس و تقویت تشکیلات منسجمی همت گماشتند. این تشکیلات تنها یک سازمان اداری نبود، بلکه شبکهای پیچیده از ارتباطات فکری، عقیدتی و عملی بود که با هدف ترویج و حفظ اندیشه امامت و هدایت جامعه در مسیر صحیح طراحی شده بود. رویکردی که در پی آن بود تا یک «طرز فکر تمدنساز» در میان اعضای این تشکیلات فراگیر شود.
استحکام، پیوستگی و انسجام درونی این شبکه، به گونهای بود که حتی در آستانه و پس از دوران غیبت کبری امام عصر (عج) که دسترسی مستقیم به امام امکانپذیر نبود، این تشکیلات قادر به تداوم فعالیت و حفظ انسجام خود باشد.
طبیعی بود که چنین تلاش سازمانیافته و هدفمندی، از دید حاکمان وقت پنهان نماند. خلفای عباسی و دیگر مدعیان قدرت در آن دوران، به خوبی از پیامدهای بالقوه این فعالیتهای زیربنایی آگاه بودند. آنها بیمناک بودند که این تشکیلات قدرتمند و این اندیشه پویا، به تدریج پایههای مشروعیت حکومتهای مبتنی بر ستم، تبعیض و انحراف از مسیر دین را متزلزل سازد.
خطر اصلی از دید آنها، نه تنها در مخالفت با حاکمیت موجود، بلکه در ایده آلسازی و معرفی الگوی حکومتی برتر و عادلانه، یعنی همان حکومت علوی و قرآنی بود که توسط ائمه (ع) ترویج میشد. این بیم و نگرانی، نشان از عمق تأثیرگذاری اندیشه امامت و پویایی تشکیلات شیعی در آن دوران داشت.
افق ظهور؛ استمرار حرکت در مسیر تمدن نوین اسلامی
در نهایت، تمام این تلاشها، سازماندهیها و مقاومتهای هوشمندانه، در راستای یک هدف بزرگتر صورت پذیرفت و آن، آمادهسازی زمینههای ظهور حضرت مهدی موعود (عج) و استقرار کامل تمدن نوین اسلامی است. تشکیلات و اندیشهای که ائمه (ع) بنا نهادند، بستری بود که در آن، عدالت، حقیقت و معنویت فرصت رشد پیدا کنند و آماده برپایی حکومتی جهانی بر پایه این اصول شود.
این حرکت مستمر نشاندهنده آن است که امامت، همواره به آینده مینگریسته و با چشمانداز تمدنسازی اسلامی، گام در مسیر هدایت بشریت برداشته است؛ همانگونه که آیتالله سیدعلی خامنهای رهبر شهید انقلاب فرمودهاند:«هدف امام جواد (ع) و ائمه بعد از حضرت رضا (ع) تا حضرت ولیعصر (عج)، این بود که زمینه را برای شکل گرفتن یک اعتقاد تمام نشدنی شیعی به لزوم ایجاد حکومت علوی و قرآنی آماده کنند. تشکیلاتی درست و یک طرز فکری را در میان این تشکیلات رایج کنند و آنچنان این تشکیلات را محکم کنند و به هم پیوند بزنند که با غیبت امام عصر (عج)، این تشکیلات متلاشی نشود و این کاری بود که خلفای آن زمان به شدت از این کار بیمناک بودند.»
نظر شما