به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، با گسترش کاربردهای هوش مصنوعی در مدیریت شهری، شهرهای جهان نیازمند چارچوبهایی برای استقرار ایمن، شفاف و قابل اعتماد این فناوری هستند. در این میان، «قانون پایه هوش مصنوعی» کرهجنوبی بهعنوان یکی از نخستین تلاشهای قانونی جامع در این حوزه، درسهایی ارزشمند برای دیگر شهرهای جهان بهویژه آنهایی فراهم میکند که در مراحل اولیه توسعه هوش مصنوعی قرار دارند. این قانون الگویی عملی برای شهرهایی است که خواهان استفاده از مزایای این فناوری بدون قربانی کردن اعتماد عمومی و حقوق شهروندی هستند.
نخستین درس، ضرورت ایجاد چارچوب حکمرانی مشخص است. قانون کرهجنوبی نشان میدهد که پیش از هر اقدامی باید نهادهای متولی سیاستگذاری، نظارت و پاسخگویی در برابر سیستمهای هوش مصنوعی تعیین شوند. شهرها نیاز دارند مراجع تصمیمگیری را شفاف و وظایف مجریان و ناظران را بهطور دقیق مشخص کنند، چراکه بدون این شفافیت، توسعه هوش مصنوعی با ابهام حقوقی و اخلاقی روبهرو خواهد شد.
دومین درس، دستهبندی ریسک بر اساس سطح تأثیر (High-Impact Risk Tiers) است. رویکرد نوآورانه قانون کرهجنوبی، گروهبندی سیستمهای هوش مصنوعی بر اساس میزان تأثیر بالقوه بر حقوق، ایمنی و رفاه شهروندان را پیشنهاد میکند. به جای اعمال مقررات یکسان برای همه کاربردها، شهرها باید الزامات سختگیرانهتری برای موارد پرریسک همچون نظارت تصویری، تخصیص منابع عمومی یا پیشبینی جرم و جنایت وضع و برای حوزههای کمریسک فرایندهای سادهتری طراحی کنند.
سومین درس، سرمایهگذاری در زیرساخت اعتماد است. قانون یادشده تأکید دارد که بدون شفافیت، قابلیت توضیحدهی (Explainability) و امکان اعتراض و جبران خطا برای شهروندان، مقبولیت عمومی هوش مصنوعی ممکن نیست. شهرها باید سامانههایی ایجاد کنند که هر شهروندی در رویارویی با تصمیم خودکار یک سیستم هوش مصنوعی همچون رد درخواست دریافت مجوز، بتواند به آسانی از دلیل آن آگاه شود و به فرایند بازبینی انسانی دسترسی داشته باشد.
چهارمین درس، مقیاسپذیری ایمن از طریق قوانین مرحلهای است. کرهجنوبی نشان داده است که برای گسترش ایمن هوش مصنوعی باید مسیر تکاملی مشخصی طراحی کرد. به شهرها توصیه میشود ابتدا پروژههای آزمایشی در حوزههای کمریسک اجرا شود، سپس با یادگیری از اشتباهات و بازخورد شهروندان، دامنه کاربردها بهتدریج گسترش پیدا کند. این رویکرد به شهرها اجازه میدهد بدون توقف نوآوری، مرزهای ایمنی را نیز حفظ کنند.
پنجمین درس، یکپارچگی دادهها و بهرهمندی از یادگیری جمعی است. شهرها باید برای جمعآوری دادههای باکیفیت، رفع سوگیریهای آماری و ایجاد بسترهای تبادل داده (با حفظ حریم خصوصی) اقدام کنند، همچنین ایجاد سازوکاری برای ثبت تجربیات موفق و ناموفق شهرهای مختلف و بهرهمندی از یادگیری جمعی، یکی از توصیههای کلیدی این قانون بهشمار میرود.
نظر شما