به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، کلانشهرهای جهان در عصر حاضر با بحرانهای اجتماعی پیچیدهای روبهرو هستند که نیازمند رویکردهای یکپارچه مدیریت است. این بحرانها نهتنها زیرساختها را تهدید میکنند، بلکه انسجام اجتماعی، اقتصاد محلی و سلامت روانی ساکنان را نیز تحت تأثیر قرار میدهند. بر اساس گزارشهای سازمان ملل بیش از ۹۰ درصد ساکنان شهری معادل ۴.۴ میلیارد نفر در معرض مخاطرات طبیعی و اجتماعی قرار دارند و نیازمند رویکردهای یکپارچه مدیریت است که فراتر از واکنشهای موقتی، بر پیشگیری، هماهنگی و بازسازی پایدار تمرکز داشته باشد.
موفقیت مدیریت بحران، وابسته به هماهنگی سهجانبه دولت برای سیاستگذاری و منابع، جامعه مدنی از جمله داوطلبان و انجمنهای خیریه برای اقدامات محلی و فناوری همچون هوش مصنوعی و دادههای بزرگ برای پیشبینی است. این همافزایی، شهرها را از حالت واکنشی به پیشفعال تبدیل میکند. مدیریت پیشگیرانه و پاسخ سریع، ضرورتی انکارناپذیر است که در آن شهرها با ایجاد مراکز فرماندهی یکپارچه و اپلیکیشنهای هشدار، میتوانند تلفات را تا ۴۰ درصد کاهش دهند.
حضور فعال و مداوم شهروندان در فضاهای عمومی شهری، بهعنوان یک سرمایه اجتماعی کلیدی، نقشی محوری در حفظ پویایی چندبعدی شهرها ایفا میکند. این حضور انسجام اجتماعی را از طریق تعاملات روزمره و شبکههای حمایتی غیررسمی تقویت، نظارت مدنی بر عملکرد نهادهای حکومتی را تضمین و از فساد و ناکارآمدی جلوگیری میکند. از دیدگاه اقتصادی نیز جریان انسانی حیات بازارهای محلی، گردشگری و خدمات را حفظ میکند. گزارش بانک جهانی ۲۰۲۳ نشان میدهد شهرهایی با تراکم حضور شهروندی بالا، ۲۵ درصد رشد ناخالص داخلی بیشتری در دوران پساکرونا داشتهاند.
افزون بر این، حضور شهروندان از منظر روانشناختی و فرهنگی، هویت جمعی را بازسازی میکند و تابآوری روانی را در برابر شوکها افزایش میدهد. بدون آن، شهرها به فضاهای خالی تبدیل شوند و نرخ جرم افزایش پیدا کند. حضور نداشتن مردم، شهر را در برابر بحرانهای طبیعی و اجتماعی آسیبپذیر میسازد.
شهرهای آینده، با بهرهگیری از ابردادهها شامل دادههای سنسورهای شهری، شبکههای اجتماعی، ترافیک و آمار جمعیتی میتوانند بحرانها را پیشبینی کنند. برای مثال، الگوریتمهای یادگیری ماشین در سنگاپور با تحلیل توییتها و دادههای جابهجایی، تنشهای نژادی را ۴۸ ساعت زودتر شناسایی میکنند که منجر به کاهش نرخ تشدید تا ۳۵ درصد میشود. در سیدنی، پلتفرم «Data.NSW» الگوهای بیکاری را با دادههای ۵G ردیابی و مداخلات هدفمند همچون یارانههای محلی را فعال میکند و توانسته است بیثباتی را ۲۲ درصد مهار کند.
حضور شهروندان در شهرهای آینده نباید حاشیهای باشد؛ ابردادهها با اپلیکیشنهای مشارکتی همچون «CitizenLab» در بروکسل، نظرات هزاران ساکن را جمعآوری و در سیاستگذاری ادغام میکنند. CitizenLab یک پلتفرم دیجیتال بلژیکی است که از سال ۲۰۱۵ در بروکسل و سپس دیگر شهرهای اروپا راهاندازی و برای مدیریت مشارکت شهروندی در تصمیمگیریهای محلی طراحی شد. این اپلیکیشن موبایل و وب، ساکنان را به بحث آنلاین، نظرسنجی، پیشنهاد پروژههای شهری و رأیگیری دعوت میکند و بیش از ۶۰۰ شهرداری از جمله ۱۷ منطقه بروکسل از آن استفاده میکنند.
کاربران اپلیکیشن بر اساس کد پستی در پروژههای محلی دعوت میشوند و نظرسنجیهای تعاملی و نقشههای مشارکتی برای برنامهریزی انجام میشود. داشبوردهای تحلیلی با استفاده از هوش مصنوعی بازخوردها را تحلیل میکنند. این اپلیکیشن چندزبانه (فرانسوی، هلندی، انگلیسی) و رایگان برای شهروندان تاکنون نرخ مشارکت شهروندان را ۴۰ درصد افزایش داده و منجر به تصویب پروژههای مردممحور شده است.
لندن؛ مدیریت بحران نابرابری اقتصادی پس از همهگیری کرونا
لندن، با جمعیت ۹ میلیون نفری، پس از بحران کووید-۱۹ با نابرابری شدیدی در جامعه روبهرو شد؛ نرخ بیکاری در محلههای شرقی همچون تاور هملتس به ۱۵ درصد رسید در حالی که ثروت وستمینستر ۲۰ درصد افزایش پیدا کرد. برنامه «Levelling Up» دولت بریتانیا برای مقابله با این بحران با بودجه ۱۲ میلیارد پوندی بر کاهش شکاف تمرکز کرد و سرمایهگذاری در ۱۰۱ منطقه محروم شامل ساخت ۱۰۰ هزار مسکن مقرونبهصرفه و مراکز آموزشی دیجیتال انجام داد. حضور فعال شهروندان در عرصههای عمومی و مشارکتی، عامل کلیدی موفقیت این برنامه بود؛ شوراهای محلی همچون نیوهام، با گردهماییهای خیابانی و کارگاههای حضوری در پارکهای محلی، بیش از پنج هزار ساکن را بسیج کردند تا اولویتهای بودجه را تعیین کنند. این تعاملات مستقیم، اعتماد عمومی را ۳۰ درصد افزایش داد؛ ساکنان محلی در جلسات عمومی ماهانه ایدههای عملی همچون بازارهای موقت اشتغالزایی را پیشنهاد دادند که نرخ مشارکت زنان مهاجر را دو برابر کرد.
حضور مداوم مردم در مراکز جامعه با برگزاری کارگاههای مهارتآموزی کدنویسی و سبزکاری برای ۳۰ هزار جوان بیکار صحنهای پویاتر از شهر ساخت. تجمعات هفتگی با حضور ۵۰۰ نفر، نرخ اشتغال را ۲۲ درصد افزایش داد و حس تعلق را تقویت کرد. پروژه «هاب تکنولوژی لندن شرقی» در تاور هملتس با همکاری گوگل، دو هزار شغل فناوری ایجاد کرد و زنان سرپرست خانوار را هدف قرار داد. در این پروژه، حضور شهروندان در رویدادهای افتتاحیه و نظارت ماهانه در میدانهای عمومی تاور بریج، بازخوردهای واقعی را فراهم آورد و نرخ رضایت را به ۸۵ درصد رساند. نظارت دادهمحور در این پروژه به کمک اپلیکیشن «London Datastore» پیشرفت را ردیابی میکند که نتیجه آن افزایش رشد تولید ناخالص محلی ۸ درصد و کاهش مهاجرت داخلی از شرق به غرب گزارش شده است. حضور فیزیکی و جمعی ساکنان لندن در عرصههای شهری، برنامه را از سیاست انتزاعی به اقدام محلی تبدیل کرد و تابآوری اجتماعی لندن را در برابر نابرابریها دوچندان نمود.
پاریس؛ مدیریت بحران مهاجرت و ادغام اجتماعی
پاریس در موج مهاجرت ۲۰۱۵ که شامل بیش از ۴۰۰ هزار ورود از خاورمیانه و آفریقا بود، با اردوگاههای غیررسمی همچون کال دو لا شاپ روبهرو شد که باید سه هزار نفر را اسکان میداد. مدل «اسکان اضطراری» این شهر با بودجه ۱.۵ میلیارد یورویی، ۵۰ هزار تخت موقت در هتلها و سالنها فراهم کرد و با همکاری با سازمانهایی همچون فرانسهانتر، برنامههای ادغام را شامل کلاسهای زبان فرانسوی برای ۱۰۰ هزار نفر، آموزش مدنی و شغلی راهاندازی کرد. با اجرای این مدل ۷۰ درصد مهاجران ظرف دو سال وارد بازار کار شدند.
در محلههای مهاجرنشین مراکز اجتماعی با مشاوران روانشناختی، تنشهای فرهنگی را مدیریت کردند و توانستند نرخ جرایم مرتبط را ۳۵ درصد کاهش دهند. اپلیکیشن «Refugiés.info» خدمات را دیجیتال و ۲۰۰ هزار کاربر جذب کرد. اگرچه این اقدام با مقاومت محلی در حومههای شمالی روبهرو بود اما در نهایت شاخص ادغام اجتماعی پاریس از ۵۸ به ۷۶ رسید و به مدلی موفق برای اروپا تبدیل شد.
نظر شما